- 35
- 339
- 0
- 0 (0)
“เธอเป็นเหมือนดอกไม้ที่ฉันไม่ควรเด็ด... แต่หัวใจกลับเดินเข้าไปหาทั้งที่รู้ว่าจะเจ็บ” "ฉันไม่เคยเชื่อในรักแรกพบ จนกระทั่งเธอ... ไอริส เข้ามาในชีวิตฉัน"
“เธอเป็นเหมือนดอกไม้ที่ฉันไม่ควรเด็ด... แต่หัวใจกลับเดินเข้าไปหาทั้งที่รู้ว่าจะเจ็บ” "ฉันไม่เคยเชื่อในรักแรกพบ จนกระทั่งเธอ... ไอริส เข้ามาในชีวิตฉัน"
เธอเป็นลูกคุณหนู เป็นหลานคุณนาย สวยอ่อนหวาน และดูเปราะบางจนกลัวว่ารุนแรงไปเธอจะ ‘แตก’ ผู้ชายหล่อร้ายคาสโนว่าอย่างพี่เชนน่ะเหรอคะ จะชอบผู้หญิงจืดๆอย่างฝ้าย
ซูม่านเฉ่า คือสตรีผู้ถูกขายเข้าสู่หอนางโลม นางมาโดยมีเป้าหมาย "หากชะตาฟ้ากำหนดให้สตรีเช่นข้าต้องถูกเหยียบย่ำใต้บุรุษ ข้าจะฉีกทำลายม้วนฟ้า พิสูจน์ให้โลกเห็นว่าสตรีก็มียอดเขา กลอน และคุณค่าไม่แพ้ผู้ใด"
เมื่ออดีตหมอดูที่ไปไม่รุ่งในสายงานนี้ได้ข้ามมายังโลกใบใหม่ อาชีพที่ชาตินี้เขาจะขอทำน่ะเหรอ? หมอดูมันไม่เวิร์ค งั้นก็ไปทเวิคเป็นหมอลำแทนก็แล้วกัน!
เขาทะเลาะกับน้องสาว ขณะที่ออกไปทำงาน น้องสาวโมโหที่พี่ไม่ยอมให้พาชายคนรักเข้าบ้าน เธอจึงสาปแช่งพี่ชาย และแล้วก็เกิดเหตุที่ไม่คาดคิด และเธอสูญเสียพี่ชายไปตลอดกาล
โอเมก้าอย่าง 'นาวี' ต้องมารู้ความจริงที่ว่าเขาเป็นแค่ตัวประกอบในนิยาย! โบนัสกำลังจะหายไป แถมชะตาชีวิตยังวุ่นวาย เขาจะพลิกบทบาทและเอาตัวรอดจากพล็อตเรื่องนี้ได้ไหมนะ?
เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!
ออฟฟิศ Rom-Com กัดกันจนรักกันของสาวห้าว และแชโบลปลอมตัวเป็นคนธรรมดา สะท้อนชีวิตคนเมืองในสังคมไทย — ว่าด้วยบทบาททางเพศ และสงครามเงียบระหว่างการเป็นตัวของตัวเอง กับความคาดหวังของผู้อื่น
ฉันก็แค่รักตัวเอง ฉันผิดหรือไง ก็แค่เด็กคนเดียวที่มันยังไม่เกิดออกมาจะอะไรกันนักกันหนา ถ้าไม่ให้ฉันเอาออกก็เอาไปเลี้ยงกันเอง ทำไมชีวิตฉันต้องมาลำบากเพราะมัน.!
คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!
ถึงเธอจะเป็นแฟนของหลานรัก แต่ในด้านเสน่หา ‘ เขา ’ ไม่นับญาติกับใครทั้งนั้น แล้วมีเหรอที่เขาจะไม่ ‘ อยากได้ ’ ตัวเธอ
ย้อนอดีตมาไม่พอกูยังโดนเกลียดอี๊ก เวรเอ้ยยย เซียวจิ่นเหยียนไม่ได้กล่าวแต่กูกล่าวเอง จบ!!
ณ ดินแดนร้างที่ถูกเทพเจ้าทอดทิ้ง มนุษย์กลายเป็นปศุสัตว์ของเหล่าอสูรและปีศาจ ณ ที่แห่งนี้ ผู้คนมิได้เคารพบูชาทวยเทพ หากแต่บูชาเหล่ามาร ณ ที่แห่งนี้ ผู้คนถูกขนานนามว่าเป็นปศุสัตว์เนื้อสด อาหารโลหิต
เธอเกิดใหม่ในโลกที่ไม่มีเวทมนตร์ แต่กลับพบเพื่อนใหม่ที่ทำให้เธอคุ้นเคย…
ยอดมือสังหารแห่งศตวรรษที่ 22 เดินทางผ่านห้วงมิติหวนคืนกลับมาอยู่ในโลกที่ตนเองเคยถูกฆ่าตายโดยการฝังทั้งเป็น การกลับมาครั้งนี้นางจะสนองคืนทุกสิ่งที่เคยได้รับและเอาคืนทุกคนที่เคยกระทำกับนางเอาไว้...
'ดอกถานฮวาแม้มีเวลาเบ่งบานจำกัด แต่ตราบใดที่ยังไม่โรยรา ก็ยังได้รับความโปรดปรานอยู่เสมอ ยังดีกว่าดอกเถาฮวา ที่ยังไม่ถึงคราวร่วงโรย... ก็สูญสิ้นความโปรดปรานเสียแล้ว!'