ก้าวพลาดเพียงครั้ง ไร้ซึ่งหนทางให้ย้อนกลับ

“หากย้อนเวลากลับไปได้ ท่านอยากแก้ไขสิ่งใดมากที่สุด” คำถามจากสามีที่ใช้ชีวิตร่วมกันเพียงไม่กี่ปีดังขึ้น หากแต่คำตอบแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเลยก็คือ หากย้อนกลับไปได้นางจะไม่เป็นอนุของคนผู้นั้นเป็นอันขาด

ตระกูลจิวผู้เกรียงไกรพินาศสิ้นในคืนเดียว เหลือเพียงย่าผู้เป็นอดีตธิดามารและทารกหญิงใบ้ผู้แบกรับหนี้เลือด ทั้งโลกต้องสั่นคลอนเมื่อวิชาลับที่หายสาบสูญหวนคืนสู่ยุทธภพ เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ตระกูล

"49 ศาสตราครองพิภพ... แต่หนึ่งฝ่ามือจักสยบสวรรค์" "ความเร็วที่มองไม่ทัน... คือความตายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง"

เมื่อเทพแห่งโชคชะตาต้องมาจุติบนโลกมนุษย์ในครอบครัวที่มีดวงชะตามากที่สุด เขาจึงต้องพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อเปลี่ยนแปลงดวงชะตาของครอบครัวนี้ เพื่อความสงบสุขในชีวิตของตนเองยามอยู่บนโลกมนุษย์!

ตายแล้วเกิดใหม่พร้อมระบบ อีธานต้องทำลายความรักของตัวเอก...ด้วยการแต่งหญิง!? แต่บทที่เขาเล่น อาจเขียนจักรวาลใหม่ทั้งใบด้วยรอยยิ้มเดียว ยินดีต้อนรับสู่ละครที่อีธานกำกับเอง โดยใช้จักรวาลเป็นกระดานหมากรุก

ดวงตาคู่เดียวสร้างหายนะจนชีวิตดับดิ้นสิ้นลม เมื่อได้กลับมาอีกครั้ง 'เยว่ว่านเซิง' จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายกันได้อีกและจะทำสิ่งนั้นได้ก็ต้องยืนอยู่ในจุดสูงสุดเท่านั้น!

เพราะ ‘รัก’ บังตาทำให้ธิดาบุปผาสูญสิ้นทุกสิ่ง จากเสาเย่าแสนงดงามจึงต้องกลายเป็นดอกไม้คนตายรอวันร่วงโรย...แต่นางไม่เคยรู้ว่าการกลับมามีชีวิตอีกครั้งนั้นมีคนที่สูญสิ้นทุกสิ่งยิ่งกว่า'นาง'

เพราะรักจึงทุ่มเท สุดท้ายกลับไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจ เจียงหลินได้โอกาสครั้งนี้ย่อมสอนให้เขาได้รู้ สิ่งใดให้ไปต้องทวงคืน!

หลินฉางอัน ข้ามภพมายังโลกเซียน กลายเป็นผู้ฝึกตนอิสระที่ถูกปฏิเสธจากสำนักเซียน ทว่าในห้วงสุดท้ายแห่งความสิ้นหวัง เขากลับปลุกพลังแผงควบคุม ‘ค่าความชำนาญ’ ได้สำเร็จ ตั้งแต่บัดนี้ไป เขาคือ “จ้าวแห่งยันต์“

> แค่เวทพื้นฐาน จะไปทำอะไรได้... ใช่มั้ยล่ะ? เว้นแต่มันจะถูกใช้โดยผู้สืบทอดแห่งตำนาน (ผู้ไม่รู้ว่าตัวเองเทพอยู่แล้ว)

นักเขียนนิยายปัจจุบันจะเอาความสามารถอะไรไปเอาตัวรอดในยุคอดีต ไม่มีสำนักพิมพ์ ไม่มีการขายออนไลน์ แล้วไหนจะสามีที่ไม่เต็มใจแต่งงานอีกเล่า

ถ้าพี่รัฐอยู่ที่นั่นจนพอใจแล้วก็รีบย้ายกลับมาอยู่ด้วยกันนะ มุกจะรอ แต่ถ้าหากวันไหนความอดทนที่มุกมีหมดลง มุกสามารถอยู่คนเดียวได้โดยไม่จำเป็นต้องมีพี่ในชีวิต พี่รัฐก็อย่ามารั้งมุกเอาไว้นะ

"เสิ่นอวี้หลัน" ฮองเฮาผู้ถูกเกลียดชัง ถูกวางยาและเผาตายอย่างอนาถโดยไม่รู้ตัวฆาตกร ทว่าสวรรค์ให้โอกาสนางย้อนอดีตกลับมา 3 ปีก่อนเข้าวัง ครั้งนี้พญาหงส์คืนชีพเพื่อทวงแค้น นางจะไม่ยอมเป็นหมากอีกต่อไป

ข้าจะเป็นสนมที่ดี... จะดูแลท่านให้ถึงใจ เอ๊ย! ให้ถึงที่สุดเลยเจ้าค่ะ

เหนือผืนพสุธาอันกว้างใหญ่ มารปีศาจออกอาละวาด เด็กหนุ่มผู้หนึ่งออกมาจากหมู่บ้านในภูเขาเพียงลำพัง หนึ่งศร หนึ่งดาบ และหนึ่งน้ำเต้าสุรา พิทักษ์ครอบครัว ปกปักษ์แว่นแคว้น คุ้มครองมวลสรรพชีวิตในใต้หล้า!

แม่ทัพผู้นำกองทัพเสวียนหู่ไม่ยินยอมแต่งงานกับหลานสาวไทเฮาถึงขั้นขัดพระราชเสาวนีย์ ‘เมื่อก่อนมีความรู้สึกเช่นไร ต่อไปก็เหมือนกัน’ เหอะ!...เหตุใดพูดแล้วไม่ทำตามคำพูด จะมาวุ่นวายกับนางด้วยเหตุใด?!

เพียงเพราะคำลวงของบุรุษผู้หนึ่ง ชีวิตที่เคยมีแต่ความสุขกลับกลายเป็นตกนรกทั้งเป็นในชั่วพริบตา หากแต่นางจะไม่ยอมตกนรกไปคนเดียว นางจะลากพวกมันทุกคนให้ต้องตกนรกไปด้วยกัน…

“พวกเจ้าฆ่าแม่ข้า คิดว่าข้าจะยังเป็นเด็กอ่อนแออยู่หรือ? จำไว้ให้ดี… ตั้งแต่คืนนี้ไป ข้าคือฝันร้ายของทั้งราชสำนัก”

"ที่นี่... หนี้ต้องจ่ายด้วยชีวิต หรือไม่ก็ต้องปิดบัญชีด้วยลูกปืน 'ตะวันตกที่ดงยาง' มหากาพย์การสู้ชีวิตของคนจนที่ถูกลืม"