ต้องย้อนกลับมาเกิดใหม่ในร่างของสาวบ้านนอกสุดอ่อนแอ แถมยังโดนแม่กับพี่สาวทั้งสองรังแกอีก คิดหรือว่าอดีตนักฆ่าสาวระดับ S อย่างเธอจะยอมง่าย ๆ

เฟยหลงชายหนุ่มอายุ19ปี เดินทางข้ามเวลาไปในโลกที่มนุษย์สามารถฝึกฝนความเป็นอมตะได้

จากอัลฟ่าอีนิกม่าที่เคยมั่นใจในตัวตน สุดท้ายทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดเมื่อได้พบเบต้าคนนี้ ทั้งตัวเขา รสนิยมเขา จากรุกเป็นรับ เป็นสวิตช์… ตกกระไดพลอยโจนแบบไหนยอมเขาไปหมดขนาดนี้ ?!?

ความรักนั้นเกิดขึ้นได้ทุกที่ ทุกเวลา ถึงแม้วิบากกรรมนั้นนำพาให้ต้องพลัดพรากจากกัน ก็ไม่อาจทำลายความรักมั่นขององค์นาคราชที่มีต่อหญิงคนรักของตนได้เลยแม้แต่น้อย

อดีตเลขาสาวสวยที่กำลังจะมีบริษัทเป็นของตัวเองกลับตื่นมาในร่างหญิงอ้วนอัปลักษณ์ที่กำลังจะถูกสามีหย่าเพราะทำร้ายลูกๆ จนเข้าโรงพยาบาล เคราะห์ซ้ำกรรมซัดขนาดนี้ เยี่ยอวี่ใกล้จะสติแตกแล้ว!!

ฉัน..ผู้มาจากปี2004 หลังจากปลิดชีพตัวเองในคืนสมรส จู่ๆฉันก็ได้วาร์ปมายังโลกอนาคตในปี2024! ไอ้สัปปะรังเคเอ้ย! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉัน! GPSคืออะไร? แล้วสิรินี่ชื่อแม่ใครอะ?โอยยใครก็ได้ช่วยฉันทีเถอะ!

แม้จะเป็นถึงคณิกาอันดับหนึ่งของหอบุปผาแดง แต่หวงเหม่ยเซียนก็รู้ดีว่าในสถานที่แห่งความงดงามนี้แฝงไปด้วยภัยอันตรายและเล่ห์กลที่มองไม่เห็น ดังนั้นนางจึงฝ่าฟันและเอาตัวรอดให้ได้

หลานสาวที่ไร้ค่าในสายตาทุกคน แท้จริงคือมหาเทพจากยุคหายนะ จอมพลผู้ไม่ต้องการแต่งงาน กลับถูกเธอจับหัวใจได้ทีละน้อย… ความลับที่ทั้งสองเก็บงำ อาจพลิกชะตาจักรวรรดิทั้งจักรวาล

เจ้าไม่ล่วงเกินข้า ข้าย่อมไม่ล่วงเกินเจ้า แต่หากผู้ใดกล้าลองดี จงรู้เอาไว้ว่า หญิงอัปลักษณ์ผู้นี้จะลงมือทุบตีขยะอย่างพวกเจ้าให้สาสม!

ถูกคู่หมั้นสวมเขาไปเอากับเพื่อนสนิท เพราะความโง่เขลาของเธอเองทำให้เธอต้องมาพบกับจุดจบ กลับมาอีกครั้งเธอจะไม่โง่เหมือนเมื่อก่อนอีก พระนางของเรื่องอย่างนั้นหรือ ? เดี๋ยวเธอจะร้ายให้ดู !

“ท่านพ่อกับคุณชายใหญ่ของท่านถูกฆ่าตายที่ชายแดน ตระกูลหม่าถูกกล่าวหาว่าก่อกบฏ ฮึก…นายหญิง คุณชายเล็กและคนอื่นๆ ถูกจับตัวไปและจะถูกประหารในวันพรุ่งนี้”

"กับมันก็แค่เคยนอนด้วยกัน อย่าเรียกว่ารักเลย" - หมอตุลย์-

หากย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะใช้ชีวิตให้ดีกว่านี้แน่นอน สิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริงหรือไม่ ขอได้โปรดให้โอกาสแก่เธอสักครั้ง ขอให้เธอได้ย้อนกลับไปเถอะ ไปคว้าสิ่งเหล่านั้นที่เธอต้องการ

คุณครามน่ะเป็นคนดี ไม่ใช่คนร้ายกาจเหมือนที่คนอื่นคิดหรอกนะ “เราท้อง” “...แน่ใจได้ยังไงว่าลูกฉัน” “...ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เลยมาบอกว่าท้องเฉย ๆ ไม่ได้บอกว่าคุณครามเป็นพ่อไง” ถึงบางทีจะน่าตีไปบ้างก็เถอะ

คำพูดของสวามีต่อมเหสีในคืนเข้าหอ "อย่าคิดว่าข้าจะแตะต้องเจ้า และอย่าได้หวังว่าจะได้ตั้งท้องโอรสให้ข้า จงใช้ชีวิตไปเฉย ๆเสีย นี่เป็นความปราณีจากสวามีของเจ้า" ทำให้มเหสีอย่างช่อฟ้าดีใจมากหลังได้ฟังจบ.

ครั้งหนึ่งเขาเคยทำให้เธอหวั่นไหว และครั้งหนึ่งเขาก็เคยทำให้เธอเกลียดเข้าไส้ สิบปีผ่านไป เธอกับเขาต้องแต่งงานกันเพียงเพราะความจำเป็น และทำหน้าที่สามีภรรยาอย่างไร้หัวใจ

"เอ้าหนูมาอีกแล้วหรอรอบนี้แผลเยอะเลย" "ขอโทษน่ะครับคุณหมอที่มาให้ลําบากเรื่องเดิม" "รอยช้ำเต็มตัวเลยอันเก่าก็ยังไม่หายไปโดนอะไรมา" "ล้มครับ" "ล้มอะไรมีรอยดูดที่มีฟันคนตรงคอด้วย???" "..."

เราไม่เคยใส่แหวน คนอื่นเลยไม่รู้ว่าเธอกับเขา เราสองคนแต่งงานกัน

ข้าวตัง สาวโสดที่ชอบอ่านนิยายมาก ขนาดก่อนตายเธอยังอ่านนิยายอยู่เลย ว่าแต่ฉันตายแล้วไม่ใช่หรอ แล้วนี่มันอะไร ฉันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างตัวประกอบที่ไร้ค่านี้ได้ยังไงกันล่ะ อ๊าก!

เพราะผัวที่ดีคือผัวใหม่...