เมื่อแพทย์ทหารหญิง “หลี่ชิงชิง” บังเอิญทะลุมิติมาเป็นภรรยาของ “หวังเฮ่า” นายทหารรูปหล่อ แม้จะไม่เต็มใจ แต่นางผู้นี้จะทำให้ครอบครัวหวัง รวยล้นฟ้าและยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งยุคเอง!!

นางทุ่มเททุกอย่างเพื่อสามี ทว่าสิ่งที่เขาตอบแทนนางกลับมา คือการพาหญิงชู้มาเหยียบย่ำนางอย่างไม่ให้เกียรติ ทั้งเหยียดหยามและตราหน้านางว่าเป็นภรรยาผู้โหดเหี้ยม เช่นนั้นข้าผู้นี้ขอตัดสิ้นวาสนานี้เอง!

เมื่ออดีตถูกเผาผลาญด้วยไฟสงคราม จักรวรรดิไอซูลิอุมจึงถือกำเนิดจากเถ้าถ่านของสหพันธรัฐรวม ไรน์ฮาร์ด วอน ฟรอสต์ จักรพรรดิหนุ่มผู้รวบรวมดินแดนที่แตกแยก สร้างระบอบใหม่ที่แข็งแกร่งและเด็ดขาด

เพื่อนและแฟนที่รักจงใจปั่นหัวดั่งเธอโง่งม ท่ามกลางไฟสลัวกลับมีมือคู่หนึ่งยื่นบางอย่างมาให้ พร้อมแสงสุดท้ายในโลกใบเดิม ทว่าเธอกลับได้เกิดใหม่ในร่างสตรีตัวร้าย ซ้ำยังถูกตราหน้าว่าอัปลักษณ์ทั้งกายและใจ

หลี่ลู่หลิง จับพลัดจับผลูทะลุมิติไปอยู่ในนิยายที่ตัวเองเคยอ่าน ซ้ำร้ายต้องกลายเป็นตัวร้ายในนิยายเสียอย่างนั้น แต่เอ๊ะ....ทำไมเธอถึงมีมิติวิเศษได้ล่ะ หรือว่าเธอจะกลายเป็นนางเอกไปเสียแล้ว !!

ข้าจะใช้ชีวิตให้สมกับอาชีพเกษตรกร แต่เดี๋ยวนะ ผู้สร้างระบบหยุดให้รางวัลข้าเถิด เพราะข้าใช้มนตราระดับสูงได้ ทั้งยังใช้ดาบได้คล่องแคล่วกว่าผู้ใช้ดาบเสียอีก ข้าจะเป็นเพียงชาวสวนเท่านั้น !!

วิศวะสาวปีสามข้ามมิติเวลามาพร้อมความสามารถจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ทว่ากลับได้เป็นคุณหนูรองที่บิดาทอดทิ้งให้เติบโหญ่ในดินแดนรกร้างห่างไกล ซ้ำยังถูกลากตัวไปอภิเษกกับรัชทายาทที่ไม่เคยพานพบด้วยความจำใจ!

เสวียนฮองเฮาสิ้นพระชนม์ด้วยหัวใจอันบอบช้ำ ชาติใหม่นางเกิดมาอย่างแปลกประหลาด ทว่าตนไม่ใช่ฮองเฮาอีกแล้ว หากแต่พระโอรสยังอยู่ในวังหลวง มีชะตาเป็นตัวร้ายในนิยาย เพื่อลูก นางต้องเข้าวังหลวงอีกครา...

วิญญาณของ ‘ไป๋ลู่’ ได้เข้าไปอยู่ในร่างของสาวน้อยที่หัวใจหยุดเต้นเพราะได้รับข่าวการตายของพี่ชายที่น่าตกใจคือโลกที่ได้มานี้คือโลกของผู้มีพลังปราณ ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือทั้งตระกูลเหลือตัวเองแค่คนเดียวแล้ว

คืนวันนั้นฝนตกหนัก ลมพัดแรงจนตะเกียงในเรือนดับลง อวิ๋นอวานั่งนิ่งอยู่ในความมืด น้ำตาไหลเงียบ ๆ ไม่อาจเปล่งเสียงร้องใด ๆ ได้ เพราะหัวใจของนางนั้นแตกสลายจากข้างใน

ชีวิตก่อน เพราะข้าโง่เขลาเบาปัญญา เอาแต่ประทินโฉมวิ่งไล่ตามบุรุษ ชีวิตถึงได้มีจุดจบอย่างน่าอนาถ เมื่อสวรรค์ประทานโอกาสที่สองมาให้ ข้าจะไม่ปล่อยให้ตนเองโง่เขลาเช่นเดิมอีก

ตอนเป็นคนอ่านนิยายมันก็สนุกดี แต่พอต้องกลายมาเป็นตัวประกอบที่ชะตาถูกแทรกแซง ข้าสนุกกับมันไม่ลงจริง ๆ

“ม่อนไม่น่ารักคุณเลย” “ฉันก็ไม่ได้ขอให้มารัก”

หญิงงามล่มเมือง ที่นิสัยแสนร้ายกาจ ตามรักอ๋องหนุ่มผู้เย็นชามานานหลายปี ทั้งตามราวีสตรีที่ท่านอ๋องชายตามอง วันหนึ่งนางตกน้ำจนเจ็บป่วย ทำให้จดจำชีวิตก่อนที่จะมาเกิดในยุคนี้ได้ ว่าตนเองเคยเป็นสายลับมือ1

ผีบอกให้นางเรียนหนังสือ นางก็เรียน ผีบอกให้นางหนี นางก็หนี แต่นางกลับถูกขายไปเสียก่อน ผีบอกให้นางรีบคุกเข่าอ้อนวอนคุณชายน้อยเพื่อเอาตัวรอด จากนั้นนางก็ถูกคนผู้นั้นซื้อกลับไป มีผีคอยติดตามนี่ดีจริง ๆ

นางกับเขาชิงชังกันยิ่งนัก ทว่าเมื่อพลาดท่าเสียทีให้คนชั่วจึงถือว่าลงเรือลำเดียวกัน หากเรือไม่ล่มหากคนไม่ตาย ผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวลงจากเรือ แต่เรือลำนี้นับวันยิ่งประหลาด พวกเขาใช่ชิงชังกันจริงหรือ?

นางคือบุตรสาวของอนุที่ไร้สิทธิ์ไร้เสียง อยู่เรือนท้ายคฤหาสน์หลังใหญ่ ทว่าหลังฟื้นขึ้นมาจากความตายนางก็เปลี่ยนไป จนยากที่ผู้ใดจะต่อกรได้อีก

"ข้าไม่อยากเป็นนักเลี้ยงอสูร ทักษะเฉพาะตัวของนักเลี้ยงอสูรอย่าง【อาหารทิพย์】ข้ายังใช้ไม่เป็นเลย" "นั่นไม่ใช่อุทยานเพาะเลี้ยง! นั่นมันคือทุ่งเลี้ยงอสูรของข้า!"

ขอเพียงแค่ได้ทำตามที่ตั้งใจเอาไว้ จากนั้นนางก็จะจากไป เมื่อรักไม่อาจฝืนนางก็ไม่คิดจะฝืน