เมื่อนางร้ายกลับใจอย่างฉัน ไม่อยากคู่กับตัวร้ายอย่างเขา แล้วต้องทำยังไง!

ชาติก่อนเพราะคิดว่าความรักที่ตนมอบให้จะเปลี่ยนหัวใจเขาให้หันมารักนางได้ จนเมื่อนางต้องสูญเสียลูกน้อยไปจึงรู้ว่านางช่างโง่งมยิ่งนัก หวนคืนครานี้ข้าจะปล่อยให้ท่านได้อยู่กับคนรักให้สมใจอยาก!

ศิลปะวิชาของตระกูลซูส่งต่อให้บุรุษไม่ส่งให้สตรี ช่วงชีวิตที่ยากลำบากไร้ที่พึ่งพิงในชาติที่แล้ว คนในตระกูลซูยังคงใช้ชีวิตสุขสบาย ตราบใดที่ตอนนี้ตระกูลซูยังไม่พังทลายลงไป นางจะต้องเดือดเนื้อร้อนใจไปไย

สวี่หนิงทะลุเข้ามาในนิยายพบว่าสามีที่ไม่แม้แต่จะพูดคุยกันที่แท้จะกลายเป็นท่านเสนาบดีใหญ่ตัวร้ายในอนาคต แต่สภาพตอนนี้ข้าวจะหุงก็ยังไม่มี หนทางที่จะเอาตัวรอดคือเกาะขาสามีตัวร้ายผู้นี้ด้วยการทำให้เขาอิ่ม

เพราะรักจึงทุ่มเท สุดท้ายกลับไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจ เจียงหลินได้โอกาสครั้งนี้ย่อมสอนให้เขาได้รู้ สิ่งใดให้ไปต้องทวงคืน!

นางถือกำเนิดจากครรภ์ของฮูหยินเอกแต่ถูกสลับตัวไปเป็นบุตรสาวอนุ แต่งงานออกเรือนก็ถูกสามีทรยศหักหลัง เมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้นางอีกครั้ง นางจะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตนเอง!

“ปกติสามีก็ควรงอนง้อภรรยา ทว่าเราเป็นจักรพรรดิ” “เช่นนั้นก็ไม่ต้องหรอกเพคะ เพราะทรงไม่ใช่สามีหม่อมฉัน" “เราไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าเราไม่ใช่สามีเจ้า!"

หนีซอมบี้อยู่ดี ๆ ทำไมฟื้นขึ้นมาอีกทีถึงมีสามีและเจ้าก้อนอยู่ด้วยล่ะ นี่มันอะไรกัน...

จากท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ธิดาอ๋อง ชะตาชีวิตผกผันต้องกลายเป็นนักโทษประหาร ทว่านั่นไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด ที่น่าแปลกก็คือนางที่สมควรตายกลับกลายเป็นสตรีชนบท ทั้งยังได้สามีและลูกฝาแฝดมาอีกด้วย

นางปล่อยให้ความรักบังตา รักเขาผู้นั้นหมดหัวใจ ใช้ความฉลาดของตนไปในทางที่ผิด ผิดต่อทุกคนแม้แต่บิดามารดาที่รักยิ่ง

"เรื่องเมื่อคืน... พิมพ์อยากให้พี่ลืม ๆ มันไปซะ ให้ทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น"

จะเป็นอย่างไรเมื่อคุณหนูใบ้ไร้ค่าที่ถูกทิ้งไว้ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ห่างไกล กลายมาเป็นแพทย์หญิงมากความสามารถ ใครดีมาเธอดีกลับ ใครร้ายมาก็อย่าหาว่าเธอใจร้ายก็แล้วกัน

เขายอมรับว่าเธอเป็นแม่ของลูก แต่ในฐานะเมียเธอชักไม่แน่ใจ...

เพราะถูกสามีนอกใจ ทำให้เธอต้องหอบลูกพลัดถิ่นไปอยู่แดนไกล แต่ความเจ็บปวดทั้งหลายก็ไม่เคยเสื่อมสูญ จนกระทั่งเขาที่เป็นเจ้านายได้เข้ามามีบทบาท เป็นทั้งผู้บงการชีวิต และเป็นทั้งผู้ให้ชีวิตใหม่...

หลังจากเลิกลากันไป ไอรดาก็ต้องตกใจเมื่อจู่ๆ อัศนัยก็ติดต่อมา เขาสั่งให้เธอเป็น “เมียที่ไร้ทะเบียน” หรือพูดให้ชัดก็คือ “เมียเก็บ” ภายใต้พันธะที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้...

นางรักเขา แต่เขาไม่รักนาง ชาตินี้ตายอย่างโดดเดี่ยว โอกาสเลี้ยงลูกยังไม่มี ทว่านางได้ย้อนเวลากลับมา หากแต่บุตรสาวมีชะตาเป็นนางร้าย ชาติใหม่นี้ เถียนซูลี่ขอพาลูกหนีไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก็พอ...

ในเสียงไวโอลินที่แผ่วเบา มีความลับซุกซ่อน... และในความเงียบของราตรี มีหัวใจมากมายกำลังเต้นแรง

วิญญาณเธอมาเข้าร่างสตรีที่แย่งตำแหน่งฮูหยินจวนโหวมาจากน้องสาวต่างมารดา วางยาปลุกกำหนัดเขาในคืนแต่งงาน ถูกสามีและแม่สามีชิงชัง เธอจึงยินดีจะคืนตำแหน่งฮูหยินให้ ส่วนเจ้าก้อนแป้งนี้ เธอจะเลี้ยงเขาเอง!

"มันเป็นความผิดของแก่ดีเคด!!!" "อาถรรพณ์ดีเคดสิน่ะถามว่าแคร์ไหมก็ไม่ถ้าไม่ใช้ครอบครัวข้าห้ามด่าและมองหน้าหาพ่องมึงหรอว่ะ"แจกกล้วยไป1ลูก (ไม่มีใครอ่านก็จะลง)

จากลูกสาวคนหนึ่งของครอบครัวสู่การเป็นภรรยาของใครสักคน และกลายเป็นแม่เลี้ยงให้กับลูกๆของเขาด้วย