"ฉันเกลียดเธอ เกลียดคนที่ทำลายความรักของฉัน เกลียดคนที่ทำให้ฉันกับมุกต้องเลิกกัน"

เหมันต์แรกของนางเคยอบอุ่นดั่งแสงตะวันยามเช้า เหมันต์สุดท้ายกลับแผดเผาทั้งชีวิตและตระกูล สวรรค์ยังมีเมตตา... ยามเหมันต์หวนคืน ครานี้นางจะเป็นไฟเผาผลาญผู้ที่คิดร้าย มิใช่เชื้อเพลิงให้ผู้ใดเหยียบย่ำอีก!

สำนักต่อต่อสู้ที่เด่นด้านการเกษตรนี่นะ ไม่เห็นจะเคยได้ยิน ไร้ความน่าเกรงขรามสิ้นดี ทำไมเราไม่เอาดีท่างด้านพิษ ด้านการค้า โอสถ อาคมค่ายกล หรือแม้แต่ข่าวสาร ใยเราต้องเอาดีด้านนั้นล่ะท่าน

"อย่าได้ฝันว่าชีวิตเธอจะมีความสุข ต่อให้หนีไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว ฉันก็จะไปลากเธอกลับมา" ประกาศิตจากผู้ชายใจร้ายทำเอาหัวใจดวงน้อยแทบแหลกสลาย เธอยิ้มขื่นน้ำตาจวนเจียนจะไหลลงเต็มที

เธอแอบรักเขามาหลายปี ขณะที่เขามีคนรักอยู่แล้วและไม่แม้จะมีใจให้เธอสักนิด แต่เหตุการณ์บางอย่างก็ทำให้เขาและเธอได้แต่งงานกัน ซึ่งเธอเพิ่งมารู้ว่าเขาแต่งเพราะมีบางอย่างแอบแฝง เขาไม่เคยรักเธอเลย

'ทะเบียนสมรส' คือสิ่งที่ตรึงความรักของเธอเอาไว้กับเขา และในวันที่ความรักของเขาหมดลง เธอจึงคืนอิสรภาพให้เขาด้วย 'ใบหย่า' และเหลือไว้เพียง 'ลูก' ในวันที่จากลา

จากสามีที่รักมาก เพราะอะไรทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ หมดรัก หรือไปรักคนใหม่!

เขาหลอกเธอแต่งงาน ไม่ใช่เพื่อความรัก แต่เพื่อสมบัติที่ถูกเขียนไว้ในชื่อ “ภรรยา” วันที่ควรเป็นวันเริ่มต้น เขากลับทิ้งเธอไว้กลางงานแต่ง พร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะในดีลสกปรก

เขาพนันความรัก…ด้วยความโง่เขลา จนทำลายผู้หญิงที่เขารักที่สุดห้าปีแห่งความเงียบงัน…เขาคิดว่าเธอหายไปพร้อมบาดแผลที่เขาสร้าง แต่ความจริง เธอกลับมา…พร้อมความลับที่สามารถเปลี่ยนทุกอย่าง

เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาต้องการแต่ด้วยความผิดพลาดเขาจึงได้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นเมียแทนที่จะเป็นพี่สาวของเธอ สุดท้ายเธอก็กลายเป็นเมียแสนชังที่เขาไม่ต้องการ แค่เจอหน้าก็อยากจะอาเจียนอยู่แล้ว

เพียงเพราะเธออยากคอมเมนต์เรียกร้องความเป็นธรรมให้นางร้ายในนิยายที่อ่าน ทำไมถึงต้องถูกส่งมาเป็นตัวร้ายคนนั้นที่มีชะตาต้องตายในตอนจบด้วย นี่คุณนักเขียน… โกรธกันขนาดนี้เลยเหรอคะ!?

“ถ้าเด็กในท้องของคุณคลอดเมื่อไรก็อย่าสอนให้เรียกผมว่าพ่อ”

แต่งงานกันมาสามปี ความดีของเธอไม่เคยมี พอทวงถามคำว่าเมีย เขากลับบอกว่า “เธอมันก็เป็นได้แค่ นางร้ายในทะเบียนสมรสของฉันเท่านั้น” พอแล้ว…พอกันทีกับความรักห่วยแตก! ผู้ชายแบบนี้ไม่สมควรได้เป็นพ่อของลูกเธอ

แค่ของพนันชิ้นหนึ่ง...

รักเอง เจ็บเอง เมื่อฝืนทนไม่ไหว เธอก็จะจบมันด้วยตัวเอง "เราหย่ากันเถอะค่ะ"

คนไม่ใช่ ยังไงก็คือไม่ใช่ แต่คนที่ใช่ ต่อให้อยู่แห่งหนไหนก็ไปหากันจนเจอ...

ฝูม่านกักตุนอาหารและอาวุธไว้ในพื้นที่มิติอย่างบ้าคลั่ง เพื่อจะได้มีชีวิตในวันสิ้นโลกได้ดีกว่าชีวิตก่อน แต่เธอกลับถูกส่งมาอยู่ในร่างหญิงคนหนึ่งที่กำลังหอบห่อผ้าพาลูกแฝดหนีภัยแล้งพร้อมขบวนอพยพกลุ่มใหญ่

พินดาวแค่อยากถอยออกมาจากความสัมพันธ์ที่ไร้สถานะและไม่ชัดเจน การจากไปของเธอ ปลุกปีศาจในตัวนนท์ ทันทีที่พินดาวหายไป นนท์สาบานเลยว่าหากเขาต้องตามหาเธอให้เจอ และต้องเอากลับมาครอบครองทั้งตัวและหัวใจให้ได้

ในสายตาเขาเธอคือนางร้าย..ขี้หึง ขี้หวง ไร้สติ มาวันนี้นังคนไร้สติยอมหย่า เขากลับไม่ยอมจบ ถามจริงจะมาเอาอะไรกับเธออีก!!!

ประคองรักมาตั้งหลายปี ในวันที่มีข่าวดี เขากลับทิ้งเธอไว้และเดินห่างออกไป เมื่อเขาไม่ต้องการ ลูกของเขาก็ไม่ควรเป็นเหตุผลที่รั้งเขาเอาไว้