“อบเชย … เซ็นใบหย่าให้พี่เถอะ”

“ม่อนไม่น่ารักคุณเลย” “ฉันก็ไม่ได้ขอให้มารัก”

เขาให้เธออยู่ในฐานะแม่ของลูก ไม่ใช่เมียในสมรส เธอรับไว้ แต่จะเป็นแม่ของลูก ที่เขามิอาจแตะต้อง...

ของขวัญรับปริญญาของใครเป็นอะไรไม่รู้ สำหรับเธอ...เพียงตะวัน คือก้อนเนื้อกลมๆที่อยู่ในท้อง เธอทำให้ผู้มีพระคุณผิดหวัง เด็กน้อยที่เกิดจากความผิดพลาดของผู้เป็นพ่อ แม้เป็นแค่เงาของพระอาทิตย์ก็คงต้องยอม..

เขาต้องใช้ “ความรัก” ทั้งหมดที่มี เพื่อแลกกับ “ความเสน่หา” จากเธอ หาใช่เงินตรา หรือสิ่งมีค่าใดๆ

หากเจ็ดปีที่คบกันมันไม่มีความหมาย อิสระที่เขาอยากได้ วันนี้เธอก็จะคืนให้

‘เจนนิตา’ เป็นแค่เลขาฯ คั่นเวลายามเหงา กล้ำกลืนน้ำตาภายใต้ใบหน้ายิ้ม ได้แต่มองเจ้านายหนุ่มได้ครองรักกับคนที่คู่ควร ส่วนเธอกับลูกไม่มีสิทธิ์แม้จะคิดรัก

'ใบหย่าและอิสรภาพ' คือสิ่งที่เธอมอบให้เขาตามต้องการ ส่วน 'ลูก' ในท้องคือเศษรักที่เขาเหลือไว้ให้เธอในวันที่จากลา

เลิกชอบเฮีย ถ้าหมวยไม่เชื่อเฮีย...หมวยก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ประคองรักมาตั้งหลายปี ในวันที่มีข่าวดี เขากลับทิ้งเธอไว้และเดินห่างออกไป เมื่อเขาไม่ต้องการ ลูกของเขาก็ไม่ควรเป็นเหตุผลที่รั้งเขาเอาไว้

รักกันมาสามปี อยู่ ๆ ก็ถูกบอกเลิก เขาบอกว่าหมดรักเธอแล้ว และขอให้เราเป็นแค่พี่น้อง 'พี่น้องที่นอนด้วยกันน่ะเหรอ'

เขาจงเกลียดจงชังเธอนั้นก็พอทนได้ ตราหน้าด่าทอสารพัดก็ยังทนไหว แต่ถ้าปล่อยให้ผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นเข้ามาทำร้ายลูกได้ก็พอเลย ใบหย่าที่เขาต้องการหนักหนาเธอจะเซ็นให้ แล้วอย่าได้พบเจอกันอีกเลย...

หลังจากเสียชีวิตกู้ซีหลิงคิดว่าตนเองได้หลุดพ้นจากชีวิตอันน่าอดสูที่ถูกสามีและครอบครัวหลอกลวงแล้ว แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางกลับย้อนเวลากลับมาในช่วงวัยสิบสี่ หลังบิดามารดาเพิ่งเสียได้ไม่นาน

เลิกกั๊ก เลิกแอบรัก... แล้วมาเอา เอ๊ย! มารักกันจริง ๆ สักที

เขาเข้าใจว่าเธอเป็นเมียน้อยของพ่อ ไม่ใช่ลูกบุญธรรมอย่างที่พ่อบอก เลยทำทุกวิถีทางเพื่อกีดกันเธอ จนทำให้เขากลายเป็นฝ่ายที่ต้องแต่งงานกับเธอแทน กระนั้นความใจร้ายของเขาก็ไม่มีท่าทีเบาบางลง จนเธอทนไม่ไหว..

จากสามีที่รักมาก เพราะอะไรทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ หมดรัก หรือไปรักคนใหม่!

“ถ้าจะหย่าตอนนี้คงไม่ได้” เขาจ้องตากลมโตที่บัดนี้แดงก่ำ “พี่กำลังจะประมูลงานใหม่ ถ้ามีข่าวเรื่องหย่าทั้งที่เมียท้องโย้แบบนี้ออกไปคงไม่เกิดผลดีกับบริษัท รอคลอดก่อนค่อยว่ากัน”

แน่นอนสิว่าถ้าต้องให้เลือก เขาก็ต้องเลือกของมีราคา ไม่ใช่ของที่จะหยิบใช้เมื่อไหร่ก็ได้อย่างเธอ! ที่เหมือนเป็นของตาย... แต่ของตายที่เขาคิดว่าเป็นสิ่งแน่นอน มันอาจจะหายไปในสักวันหนึ่งก็ได้

เหตุผลใน 'การหย่า' คือคำว่า 'เขาไม่มีอิสระและไม่มีความสุข' เขาโทษว่าเป็นความผิดของเธอทั้งหมด 'ผิดที่รักเขามากจนเกินไป'

พินดาวแค่อยากถอยออกมาจากความสัมพันธ์ที่ไร้สถานะและไม่ชัดเจน การจากไปของเธอ ปลุกปีศาจในตัวนนท์ ทันทีที่พินดาวหายไป นนท์สาบานเลยว่าหากเขาต้องตามหาเธอให้เจอ และต้องเอากลับมาครอบครองทั้งตัวและหัวใจให้ได้