เพราะรักมากจึงไม่อาจเดินจากไป แต่สุดท้ายก็เป็นได้เพียงของตายที่ไร้ค่า เมื่อวันหนึ่งเจ็บปวดจนทนไม่ไหว เธอจึงต้องเดินจากไปเพื่อรักษาใจตัวเอง "ทำไมจีต้องรักผู้ชายเฮงซวยแบบพี่ด้วย"

หลี่ฟาน เกิดมาในตระกูลที่ทรงพลังพร้อมกับระบบลงชื่อที่มอบรางวัลระดับเทพ นิยายตามจิตนาการของผู้เขียน

รักกันมาสามปี อยู่ ๆ ก็ถูกบอกเลิก เขาบอกว่าหมดรักเธอแล้ว และขอให้เราเป็นแค่พี่น้อง 'พี่น้องที่นอนด้วยกันน่ะเหรอ'

“นอกจากดูแลย่าของฉันแล้ว เธอก็มาเป็นอีตัวให้ฉันซะด้วยสิ ฉันให้เดือนละแสน…”

วันที่เมียเก่าเขามาทวงคืน เป็นวันที่เธอพยายามจนสุดแรง และในวันที่เธอตั้งครรภ์ลูกของเขา เป็นวันที่เขาเลือกที่จะทิ้งเธอไป หากแต่ผู้หญิงคนนี้เองก็ไม่ได้สนใจ ใครจะทิ้งใครก็ช่างปะไร เธอเลี้ยงลูกของเธอเอง..

เมื่อเขาขอให้เธอไปจากชีวิต 'อันดา' จึงเก็บเรื่องลูกไว้เป็น 'ความลับ' แต่โชคชะตากลับเล่นตลก ให้พ่อของลูกกลับมาเพื่อทวงคืนพันธะจากสายใยเดียวที่เขาผูกพัน

คิดบอกข่าวดีเรื่องท้องให้สามีรู้ แต่จบด้วยถูกขับไล่ ต้องหนีไปคลอดลูกอย่างโดดเดี่ยว เกือบถูกฆ่าตาย หลายปีถัดมาเขาหวนมาพบลูกชายแสนดีที่เธอเลี้ยง แต่จงรู้ว่าทั้งแม่และลูกคู่นี้ไม่ได้รักอีกแล้วคุณผัวเลว

เธอมันก็แค่เมียแต่งที่เขาไม่ต้องการ เธอเป็นได้แค่เศษดินต้อยต่ำ ที่เขาไม่อยากจะชายตามอง

เจ็บกว่าการเป็นตัวเลือก คือยอมเป็นให้แล้ว แต่ก็ยังไม่ถูกเลือก

เขาว่ากันว่า คนสองคนยิ่งอยู่ด้วยกันนานความรักก็ยิ่งลึกซึ้ง แต่ความรักแบบนี้ เมื่อโดนทรยศความเจ็บก็จะยิ่งสาหัส "พี่ปรางช่วยหย่ากับพี่ภัทรให้พิงหน่อยได้ไหมคะ ถือว่าพิงขอร้อง" คำพูดของคนเป็นชู้ไร้ยางอาย

แต่งงานด้วยกันมาเกือบ 10 ปี ทุกวันคือความสุข ความทุกข์ หรือแค่ชาชิน

"ทำไมนับต้องแต่งกับอา นับแต่งกับใครก็ได้ อาอย่ามาบังคับ!” “ก็ลองดูสิ ลองดูว่าเธอจะแต่งกับใครได้ เรื่องสนุกนี่ฉันถนัด ฉันจะทำทุกทางจนไม่มีผู้ชายหน้าไหนกล้ามาแต่งกับเธอ ไม่เชื่อก็คอยดู!”

พลอยรัศมิ์จะทำอย่างไร เมื่อผู้ชายที่เธอแอบรักสนใจพี่สาวของเธอ หรือว่าตลอดชีวิตเธอจะเป็นแค่ตัวสำรองของพี่สาวตลอดไป...

เธอผิดเองที่เลือกทางเดินโง่ ๆ นี่ พิมพ์นาราทรุดตัวอยู่กับพื้นอยู่ตรงหลังประตูบ้าน ตรงที่ที่กวีวัธน์เพิ่งจะเดินออกไป

บลูเบลล์คือชื่อของสตรีมเมอร์ดอกไม้ ผู้ถูกรักด้วยการโดเนทจากมหาเศรษฐีนิรนามทั้งสองคน

ในวันวิวาห์ของพ่อของลูกในท้อง 'ทานตะวัน' กล้ำกลืนฝืนทนเป็นดีไซน์เนอร์ตัดชุดให้เจ้าสาวของเขาทั้งน้ำตา

คำว่า 'ความดีจะชนะความรัก' คงใช้ไม่ได้สำหรับ 'นันทิตา' เพราะต่อให้เธอทำดีแค่ไหน ให้ไปทั้งหัวใจและร่างกาย แต่ไม่สามารถฝืนใจของเขาให้หันมารักเธอได้เสียที

ก้อนเนื้อที่มีชีวิตถือกำเนิดในครรภ์น้อย ๆ ทว่า เขากลับปฏิเสธอย่างไม่ไยดีเพราะคิดว่านั่นเป็นคำลวง กาลเวลาผ่านไป..เด็กทารกที่มีสีตาเดียวกันกลับปรากฏตรงหน้าเขา!

“อบเชย … เซ็นใบหย่าให้พี่เถอะ”

เธอวางเครื่องตรวจครรภ์เพื่อแสดงว่าไม่ได้เอาสิ่งใดมาจากเขา แม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขก็ตาม จะท้องได้อย่างไรในเมื่อเขาป้องกันไม่พลาดสักครั้ง มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาไม่เลือกเธอเป็นแม่ของลูกตั้งแต่แรก