เด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งกำลังนอนอ่านการ์ตูนของเขาอยู่ในห้องอย่างสบายๆ ระหว่างที่เขากำลังอ่านหนังสืออยู่นั้นเขาก็รู้สึกง่วงนอนขึ้นมาจึงวางหนังสือลงและไปนอน แต่เมื่อตื่นขึ้นมา...

จากหมอสาวอัจฉริยะยุคปัจจุบัน สู่ตัวประกอบผู้อาภัพที่ต้องพลิกชะตา กลายเป็นแม่เลี้ยงนัมเบอร์วันที่มีสามีเป็น LastBoss แถมลูกเลี้ยงตัวแสบทั้งสี่ ที่จะโตไปเป็นวายร้ายตัวพ่อ—นี่หรือชีวิตดีๆ ของ 'หลินซี' ?

เยี่ยหลี'เป็นเด็กกำพร้าที่สนิทสนมกับความครัวแซ่หวัง น่าเสียดายที่เธอเสียสละทำงานแทบตายเพื่อส่งเสริมให้หวังรุ่ยได้มีโอกาสเรียน แต่หลังจากที่เขาประสบความสำเร็จ สิ่งแรกที่เยี่ยหลีได้รับคือใบหย่าจากสามี!

หลี่เมิ่งเหยาย้อนเวลามาอยู่ในร่างของเด็กสาววัยสิบสองปี ในวันที่มารดาอนุผู้โง่เขลา ถูกขับไล่ออกจากจวน โชคยังดีที่ตอนตาย นางสวมกำไลหยกโลกันตร์เอาไว้ มันจึงติดตามนางมาที่นี่ด้วย

เอาล่ะเริ่มตรงไหนดีละ? เรื่องมันยาวนะ มากด้วย นี่เป็นการเดินทางของฉันตั้งแต่เกิดจนถึงวันที่ฉันจรดปลายปากกาและกำลังจะเขียนลงบนกระดาษ อ๋อ อีกอย่างหนึ่ง ในนี้จะมีเรื่องจากมุมมองของเพื่อน ๆ ของฉันด้วย

น่านฟ้าเเชมป์แข่งขันจักรยานยนต์ทางเรียบแทบทุกรายการ โรมในฐานะผู้ชมและศึกษาการแข่งขัน ความบังเอิญทำให้ทั้งคู่เจอกัน//น่านฟ้า:ขอโทษครับผมจูบผิดคน // โรม: นิ่ง อึ้ง ซัดหมัดหนักเข้าเต็มเบ้าตา

เธอไม่เคยคิดจะเปลี่ยนอดีต แต่เมื่อโชคชะตาให้โอกาส เธอขอกลับไป…เพื่อให้เขาได้รู้จักเธอบ้างสักครั้ง

พบกับ 'ซู่ซิน' บัณฑิตสาวป้ายแดง ผู้เมินเฉยต่อบุรุษและแพ้ทางสตรีงาม... นางกะจะมาเป็นแค่ผู้เฝ้ามองเงียบๆ แต่ความฉลาดและลูกอ้อนดันทำงานดีเกินเหตุ จนเผลอไป 'จารึกชื่อตัวเอง' ไว้กลางใจยอดหญิงทั่วหล้า!

เมื่อมีการฟื้นฟูการสอบเกาเข่าในปี ค.ศ. 1977 อีกครั้งชายหนุ่มผู้เป็นสามีที่เคยบอกว่าในชาตินี้จะรักและซื่อสัตย์ต่อเธอเพียงคนเดียวจะเป็นสามีที่ดีและเป็นคุณพ่อที่ดีของลูกๆทำให้หลิวซือซือไม่เคยคิดเลยสักนิด

'บ้านเทียนแสง' มรดกต้องสาปที่มิวเซียมมิอาจปฏิเสธได้ เพียงได้ครอบครองทุกอย่างรอบตัวเขาก็เริ่มผิดปกติ

เมื่อแสงสุดท้ายของวันลาลับ เหลือเพียงเงาจันทร์ทอดยาวเหนือราตรี.. เธอคือผู้ดำดิ่งสู่ความมืดเพื่อปกป้องแสงสว่างของตนเอง

บุรุษผู้นั้นคือคนที่เยี่ยนเสี่ยวหลันเคยรักจนหมดใจ แต่มาวันนี้กลับกลายเป็นนางร้ายในสายตาของเขา จนกระทั่งเมื่อนางสูญเสียความทรงจำไป เหอจิ้งโหวถึงได้รู้ว่าตนเองทำผิดพลาดอย่างมหันต์

ตัวร้ายแล้วอย่างไร พระเอกแล้วอย่างไร ใช่ว่าหน้าตาดีแล้วจะมารบกวนชีวิตที่แสนสงบของข้าได้ “เป็นเพราะข้าถือคติที่ว่า…คนขยันอยู่ที่ไหนก็ลำบาก ความสุขของข้ามีเพียงเงินที่ไม่ต้องทำงานหนัก“

ใกล้รุ่งสางภรรยาบ้าน 'สกุลซาน' ตื่นเช้าขึ้นมาตระเตรียมข้าวของ กลิ่นหอมกรุ่นจากขนมหวานค่อยๆ ลอยโชยขึ้น แม่ไก่ในบ้านเริ่มขันปลุก เสียงพูดคุยจอแจดังคละเคล้า อีกไม่ช้า...แผงขนมของสกุลซานกำลังจะเปิดแล้ว

เพื่อความสุขของเด็กๆ เขายอมให้คู่แฝดชายหญิงตรงหน้าเรียกตนเองว่าคุณพ่อ โดยที่ไม่รู้เลยว่าทั้งสองเป็นลูกของคนที่กำลังตามหา เมื่อได้เจอเธอความสงสัยจึงเกิดขึ้นมากมาย เด็กสองคนนั้นเป็นลูกของใครตนพลาดอะไรไป

ชาติที่แล้ว...นางไร้ซึ่งความสุขในการใช้ชีวิตดั่งคนทั่วไป ในเมื่อได้รับโอกาสเกิดใหม่อีกครั้ง ข้าจะยอมให้พวกเจ้าพรากความสุขของข้าไปได้อย่างไร ? // ได้เกิดใหม่ทั้งที ทำไมข้าจะต้องมาปรุงโอสถอยู่อีกเนี่ย

ซินแสทักว่าพรุ่งนี้ฉันจะตาย! นักธุรกิจสาวพันล้านจึงหัวใส กวาดซื้อข้าวของทั้งประเทศหวังเร่งทำแต้มบุญ แต่ตื่นมาอีกที— ดันย้อนไปโลกยุค80ซะแล้ว พร้อมปัญหาสารพัดที่ชวนปวดหัวหนักกว่าเดิม!

เกิดอะไรขึ้นทำไมทุกอย่างรอบๆตัวถึงดูทรุดโทรม ผู้คนหายไปไหนกันหมด นั้นมันตัวอะไรทำไมมันดูน่ารัก แบบนั้นละ โอ้ยมันกัดฉันนน ไม่นะนี่มันสัตว์ประหลาดด

เมื่อหลินเสี่ยวเหยาโต้ตอบกลับมาอย่างไม่ไว้หน้า ก็ทำให้หญิงวัยกลางคนใบหน้าซีดเผือด สายตาที่มองมาราวกับมองคนตาย 'ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หลินเสี่ยวเหยาเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ หล่อนไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่จะถูกรังแก

เมื่อแพทย์ทหารหญิง “หลี่ชิงชิง” บังเอิญทะลุมิติมาเป็นภรรยาของ “หวังเฮ่า” นายทหารรูปหล่อ แม้จะไม่เต็มใจ แต่นางผู้นี้จะทำให้ครอบครัวหวัง รวยล้นฟ้าและยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งยุคเอง!!