เมื่อรักของเธอมันไร้ค่า เทียบไม่ได้กับเศษฝุ่นใต้ฝ่าเท้าของคนในใจเขา วันนี้เธอกับลูกในท้องจึงขอลา...

แอร์โฮสเตสสาวที่โดนสั่งพักงานเพราะเธอดันไปมีเรื่องกับหุ้นส่วนใหญ่ของสายการบิน เมื่อไม่รู้ว่าจะได้เข้าทำงานอีกเมื่อไหร่ค่าใช้จ่ายก็ตามมาเป็นหางว่าว งานเลขาหน้าห้องจากท่านประธานตัวร้ายจึงกลายมาเป็นเธอ

พระจันทร์ดูโง่ในสายตาโลก แต่เธอรักเป็น เธอเติบโตมาในโลกที่อบอุ่น จนวันที่น้องชายแฝดตกอยู่ในอันตราย เธอจึงต้องก้าวเข้าสู่โลกมาเฟียและได้พบกับ หวังหานอี้ ชายผู้ขึ้นชื่อว่าโหด น่ากลัว และไม่ช่วยใครฟรี ๆ

"เราคบกันแบบไม่ผูกมัดดีไหมคุณ...ไม่มีอะไรต้องซีเรียส สบาย ๆ" นั่นไม่ใช่คำชวนของเขา แต่เป็นน้ำฟ้าที่เป็นคนเอ่ยปากชวนเขาก่อนในตอนเช้าหลังจากใช้ค่ำคืนนั้นด้วยกัน

หลานจิ่ว ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเหอจิ่วเหนียง สะใภ้ตระกูลลู่ผู้อาภัพ นางเลี้ยงดูบุตรชายขี้โรควัยสองปีกว่าเพียงลำพัง เนื่องจากหลังแต่งงานได้เพียงวันเดียวผู้เป็นสามีก็ต้องออกไปรับใช้ชาติกะทันหัน

คิดบอกข่าวดีเรื่องท้องให้สามีรู้ แต่จบด้วยถูกขับไล่ ต้องหนีไปคลอดลูกอย่างโดดเดี่ยว เกือบถูกฆ่าตาย หลายปีถัดมาเขาหวนมาพบลูกชายแสนดีที่เธอเลี้ยง แต่จงรู้ว่าทั้งแม่และลูกคู่นี้ไม่ได้รักอีกแล้วคุณผัวเลว

ณภัทร อาจารย์ผู้สอนประจำมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ที่ประสบอุบัติเหตุถึงแก่ชีวิต ทำให้ต้องเข้าไปอยู่ในยุคโบราณ ในร่างเด็กชายวัยหกปีนามว่าเว่ยชิงหลง

ชีวิตคู่ที่เกิดจากการคลุมถุงชนเพิ่งจบลง แต่กลับมีอีกหนึ่งชีวิต กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ของเธอ

เขาทิ้งผู้หญิงที่เคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งไป...เกือบห้าปี เจอกันอีกทีเธอมีลูกแฝดวัยสี่ขวบ...คำถามคือลูกใคร?

รักที่ไม่ถูกรักษา ในวันที่เขารู้ค่า ก็คือวันที่เธอไม่หวนกลับมาอีกแล้ว

“ม่อนไม่น่ารักคุณเลย” “ฉันก็ไม่ได้ขอให้มารัก”

เจ็บกว่าการเป็นตัวเลือก คือยอมเป็นให้แล้ว แต่ก็ยังไม่ถูกเลือก

ความรักของเธอคือเถ้าถ่าน ในขณะที่เขาเฝ้ารดน้ำให้ดอกไม้ดอกอื่น “ไหนบอกว่าเกลียด ก็อย่ามายุ่งกันสิ!” “เกลียดกัน ไม่ได้หมายความว่าเอากันไม่ได้”

ในเมื่อเขาไม่พร้อมจะมีลูก งั้นลูกของเธอก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อ และชีวิตของเธอก็ต้องไม่มีเขาด้วยเหมือนกัน

“ต้องให้จับทำเมียแล้วจดทะเบียนตอนนี้เลยมั้ย จะได้รู้ว่าจริงจัง"

"ขอโทษนะครับหมอ..." เขาพึมพำกับความเงียบ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่ายิ่งกว่าตอนคุยกับเธอ "กาแฟแก้วนั้น...อาจจะเป็นสิ่งดีงามสิ่งเดียวที่คนอย่างผมมอบให้คุณได้"

พินดาวแค่อยากถอยออกมาจากความสัมพันธ์ที่ไร้สถานะและไม่ชัดเจน การจากไปของเธอ ปลุกปีศาจในตัวนนท์ ทันทีที่พินดาวหายไป นนท์สาบานเลยว่าหากเขาต้องตามหาเธอให้เจอ และต้องเอากลับมาครอบครองทั้งตัวและหัวใจให้ได้

“ต่อให้จะเป็นงานแต่งที่ไม่เต็มใจ แต่เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องยอมอยู่ใต้การปกครองของนาย” ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันสดสวยหันมองเจ้าบ่าวแล้วยิ้มให้ราวกับนางมารร้าย...

"คุณอยากได้ฉันเหรอ" "คงงั้นมั้ง" แค่one Night แต่เขากลับอยากได้ every Night แบบว่าตลอดไป

เป็นอาจารย์...สอนคำว่า 'รัก' ได้เปล่า?