จากสามีที่รักมาก เพราะอะไรทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ หมดรัก หรือไปรักคนใหม่!

เมื่อเผลอละเมิดกฎเหล็กของสามีที่ว่า ถ้าท้องต้องทำแท้งสถานเดียว เธอจึงเลือกที่จะหย่าและปกปิดลูกที่เขาจะไม่มีวันได้รับรู้

นายแพทย์ศิวาคือผัวที่สารเลวกว่าหมา

แต่งงานกันมาสามปี ความดีของเธอไม่เคยมี พอทวงถามคำว่าเมีย เขากลับบอกว่า “เธอมันก็เป็นได้แค่ นางร้ายในทะเบียนสมรสของฉันเท่านั้น” พอแล้ว…พอกันทีกับความรักห่วยแตก! ผู้ชายแบบนี้ไม่สมควรได้เป็นพ่อของลูกเธอ

เธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแต่ต้องถูกเก็บเป็นความลับไม่ให้ใครรู้ แต่แล้วทุกอย่างก็พังทลายลงเมื่อเขามีคู่หมั้นที่ครอบครัวหมายปองเอามาเป็นสะใภ้อยู่แล้ว

'ใบหย่า' คือสิ่งที่จะพาเธอออกจากความเจ็บปวด 'ลูก' คือเหตุผลที่ทำให้เธอออกจากความรักที่โง่งม และ 'ความรัก' ที่เขาไม่เคยเห็นค่า จะไม่มีวันย้อนกลับมาอีกครั้ง

ประคองรักมาตั้งหลายปี ในวันที่มีข่าวดี เขากลับทิ้งเธอไว้และเดินห่างออกไป เมื่อเขาไม่ต้องการ ลูกของเขาก็ไม่ควรเป็นเหตุผลที่รั้งเขาเอาไว้

"เรื่องของเด็ก… ฉันจะรับผิดชอบ แต่ฉันจะไม่รับผิดชอบเธอ เพราะฉันไม่ได้รักเธอ"

คำว่า 'ความดีจะชนะความรัก' คงใช้ไม่ได้สำหรับ 'นันทิตา' เพราะต่อให้เธอทำดีแค่ไหน ให้ไปทั้งหัวใจและร่างกาย แต่ไม่สามารถฝืนใจของเขาให้หันมารักเธอได้เสียที

“รุ้งขึ้นนะ” เดี๋ยวนะ อะไรคือขึ้นนะ สายรุ้งยังคงมึนงงกับคำพูดของไม้ตรีไม่หาย เขาก็พลิกให้เธอขึ้นคร่อมไปอยู่บนตัวของเขาแล้ว เหมือนกับโลกหมุนเปลี่ยนอย่างไว และเธอก็เพิ่งดื่มมามันเลยมึนงงไปหมด

เขาให้สถานะเธอแค่…เมียชั่วคราว และเฝ้ารอวันที่จะได้…หย่า แต่ในวันที่เธอทิ้งใบหย่าไว้ให้ดูต่างหน้า ชีวิตที่เคยมีความสุขตลอดมา กลับเหลือเพียงคำว่า...จืดฉิบหาย

คนหนึ่งรักหมดหัวใจ อีกคนไม่เคยรัก

พยายามเป็นภรรยาที่ดีเท่าไหร่ สิ่งสุดท้ายที่ได้คือความเสียใจ อลินหมดความอดทนกับผู้ชายที่เชื่อว่าเพราะเธอทำให้เขาไม่ได้แต่งงานกับผู้หญิงในดวงใจ นับจากวันนี้ไปเธอจะหย่าให้ พร้อมแล้ว !

"พลอย เราหย่ากันเถอะ" คำพูดแสนเย็นชาจากชายที่แอบรักพาให้ใจเจ็บ เธอกลั้นน้ำตาพลางตอบเขาสั้นๆ "ค่ะ" หย่าก็หย่า..ลูกคนเดียวเธอเลี้ยงได้!

เพื่อรักษาแม่ คือเหตุผลที่ทำให้เธอเดินเข้ามาในชีวิตของเขา แต่คำว่า ไม่คู่ควร ทำให้เธอต้องเดินจากไป พร้อมกับ 'หนึ่งชีวิตใหม่' ที่เขาฝากไว้ในท้องของเธอ

ถ้าเขาจะหย่า เธอก็จะหย่าให้ แต่คำขอครั้งสุดท้าย "เป็นผัวที่ดีให้มันได้สักครั้ง"

'ทะเบียนสมรส' คือสิ่งที่ตรึงความรักของเธอเอาไว้กับเขา และในวันที่ความรักของเขาหมดลง เธอจึงคืนอิสรภาพให้เขาด้วย 'ใบหย่า' และเหลือไว้เพียง 'ลูก' ในวันที่จากลา

ความรักของเธอเป็นเพียงสิ่งไร้ค่าสำหรับเขา แต่ 'ลูก' ที่เกิดจากความใจร้ายของเขา คือสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับเธอ

‘เจนนิตา’ เป็นแค่เลขาฯ คั่นเวลายามเหงา กล้ำกลืนน้ำตาภายใต้ใบหน้ายิ้ม ได้แต่มองเจ้านายหนุ่มได้ครองรักกับคนที่คู่ควร ส่วนเธอกับลูกไม่มีสิทธิ์แม้จะคิดรัก

“ถ้าเด็กในท้องของคุณคลอดเมื่อไรก็อย่าสอนให้เรียกผมว่าพ่อ”