"บอกไว้ก่อน ฉันไม่ใช่คนใจดี เพราะฉะนั้น ในเมื่อเธอยอมเอาตัวเข้าแลก ก็ต้องยอมรับความต้องการของฉันให้ได้"

โลกนี้เคยเป็นนิยาย ที่ถูกเขียนไว้แล้วว่าจะพัง แต่ผมดันไม่มีตัวตนในนิยายเรื่องนี้ ( เอาง่ายๆก็แค่ตัวประกอบ )

ความรักของ 'เจตน์' และ 'วรดา' จำต้องจบลงเพียงเพราะ... เขาเป็นแค่ลูกพ่อค้า ส่วนเธอเป็นถึงลูกหลานราชนิกุล

ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายที่สามีรังเกียจ กะว่าจะขอหย่าแล้วหาทางกลับบ้านสวยๆ แต่ไหงท่านอ๋องจอมเย็นชาถึงเปลี่ยนไป? "จะหย่างั้นรึ? ฝันไปเถอะ!

ครั้งนั้นเขาต้องจากเธอไปโดยไม่ได้บอกลาแต่ครั้งนี้โชคชะตากลับนำพาทั้งสองให้กลับมาพบกันพร้อมกับอันตราย เขาควรปล่อยมือหรือควรรั้งเธอไว้ข้างกาย รักแบบไหนที่เขาควรเลือก พี่ชายที่คอยดูแลหรือคนรักดั่งลมหายใจ

เมื่อฉันตื่นขึ้นหลังจากตายไปแล้ว ฉันก็พบว่าตัวเองอยู่ในโลกของนิยายที่ฉันกำลังอ่านอยู่ และฉันดันกลายเป็น พี่สาวป่วยหนัก ผู้ที่คอยทำร้ายนางเอกในวัยเด็กเสียอย่างนั้น

"จำไว้ พบแล้วพรากในวันวานไม่เป็นไร แต่จากกันวันนี้ย่อมได้เจอกันใหม่ ข้าพร้อมเฝ้ารออย่างเชื่อใจ" นี่อาจเป็นพลังแห่งศรัทธา

เพราะความใจดีในวันนั้นนำมาซึ่งความตายของครอบครัว นางจึงเปลี่ยนใบหน้าเพื่อแก้แค้นและเข้าหาผู้มีอำนาจ แม้จิตใจสั่นไหวแต่เพลิงแค้นไม่อาจไม่ชำระ นางเลือกก้าวไปข้างหน้าแม้จะต้องทอดทิ้งเขาไว้ข้างหลังก็ตาม

ใครบอกว่าจุดจบของพวกตัวร้ายต้องตายอนาถ? ขอโทษที... พอดีนางมารคนนี้จะขอลิขิตชะตาด้วยมือตัวเอง!

เมื่อบัณฑิตหน้าสวยหวังสอบขุนนาง แต่ดวงกลับพุ่งชนถังข้าวสารพิษ เพราะดันถูกอ๋องจอมโหดหมายตาไว้ตั้งแต่แรกพบ ชีวิตในราชสำนักที่ควรจะสงบสุข จึงต้องฝากไว้กับอารมณ์ที่ยากจะคาดเดาของท่านอ๋องผู้นี้แล้ว

‘เขา’ ประมาทเกินตัวเพราะยึดมั่นในอุดมการณ์มากเกินไป ทั้งยังประมาทหัวใจ เพราะไม่คิดว่าจะพลาดพลั้งเผลอไผลจนเกิดเป็นรัก

‘เธอ’ เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง ส่วน ‘เขา’ เป็นสามีที่ไม่แม้แต่จะชายตามองเธอเลยแม้แต่น้อย