หลัวเสวียน เด็กมัธยมปลายปีสาม ที่วันหนึ่งเสียชีวิตจากโลกปัจจุบันและเข้าไปอยู่ในร่างเด็กชายวัยห้าขวบที่ชื่อเหมือนกันในโลกของผู้ฝึกตน

พีช ได้ย้อนเวลามา 90 วัน ก่อนวันสิ้นโลก เด็กหนุ่มนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง... ก่อนจะยิ้มออกมาช้า ๆ “งั้นรอบนี้... มาลองเอาชีวิตรอดให้ดูหน่อยไหมล่ะ”

หลังตายจากเหตุระเบิด หนึ่งแพทย์ทหารเรือและหนึ่งหัวหน้าหน่วยซีลได้ไปเกิดใหม่ในร่างนางร้ายพร้อมมิติวิเศษ หากแต่นางร้ายที่ว่าดันมีชะตาถูกสามีฆ่าตายนี่สิ งานนี้สองนาวิกโยธินจะเอาตัวรอดได้อย่างไร

“ฉันพยายามแล้วที่จะบอกให้คุณรู้เรื่องลูก แต่คุณต่างหากที่ไม่ให้โอกาสฉัน คุณต่างหากที่เป็นคนผลักไสฉันกับลูกออกมาจากชีวิตเอง”

"แค่แม่ไก่พิการที่ไม่มีปัญหาออกไข่ ยังกล้าเสนอหน้ามาเป็นฮูหยินของใต้เท้าเจียง" โจวจื่ออี้ต้องทนฟังคำถากถางมาตลอดการแต่งงาน ในวันที่นางยอมแพ้และถอยออกมากลับพบว่าในท้องมีอีกหนึ่งชีวิตติดมาด้วยเสียแล้ว

เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือหมาโง่ โดนเมียทิ้งสามรอบ ใครจะรักก็รัก ผมไม่ บรู๊ววว...

ในดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์ของอียิปต์โบราณ มีเพียงหนึ่งเดียวที่สวรรค์ทรงประทาน ฟาโรห์ผู้ทรงมีสิริโฉมอันงดงามดั่งเทพเจ้า ผู้ครองอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ ทว่าเบื้องหลังกลับซ่อนความลับที่มิอาจเปิดเผยแก่ผู้ใด

‘เจนนิตา’ เป็นแค่เลขาฯ คั่นเวลายามเหงา กล้ำกลืนน้ำตาภายใต้ใบหน้ายิ้ม ได้แต่มองเจ้านายหนุ่มได้ครองรักกับคนที่คู่ควร ส่วนเธอกับลูกไม่มีสิทธิ์แม้จะคิดรัก

❝ หนูร้อนทุกครั้งที่คุณแค่มองมา และหนูหน่วงทุกครั้ง...ที่คุณนั่งใกล้ ๆ แต่หนูไม่ได้อยากได้อะไรจากคุณ แค่อยากเขียนถึงคุณ...เงียบ ๆ ❞

"หลินเช่อ" ตื่นขึ้นมาพบกับโลกที่เปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน ไวรัสปริศนาแพร่กระจายอย่างรวดเร็วทำให้มนุษย์กลายเป็นสิ่งมีชีวิตคล้ายซอมบี้ เมืองใหญ่ล่มสลาย อารยธรรมมนุษย์เข้าสู่ยุคมืดที่เต็มไปด้วยอันตราย

เดียวก่อนอะไรคือต้องตายตอนจบแถมยังต้องตายอย่างอนาถเพราะต้องโดนฆ่าตัดคออีกด้วยสวรรค์ถ้าจะให้โอกาสดวงแขได้เกิดใหม่ขอเกิดในร่างที่ดีกว่านี้ไม่ได้หรือยังไงแถมยังต้องมาตายแบบศพไม่ครบส่วนอีกอนาถใจแท้

เมื่อต้องตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กสาววัย 16 ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน หลิงไป๋ ท่ามกลางป่าเขา มีพ่ออายุมากร่างกายอ่อนแอและแม่ที่ต้องทำงานคนเดียว ทำให้เธอพบเจอกับเรื่องราวต่างๆ มากมายที่เกิดขึ้น

เมื่ออำนาจปกครองเสื่อมถอย กรงที่กักขังผู้คนสู่อวกาศถูกฉีก น่านน้ำที่เรียกว่าอวกาศคือขุมทรัพย์ไร้สิ้นสุดกำลังรอนักสำรวจบุกเบิก สมบัติมหาศาล อันตรายรอบด้าน อวกาศไร้การปกครองที่น่ากลัวที่สุดก็คือผู้คน

ถ้าเกิดชาติหน้ามีจริงขอให้เราได้กลับมารักกันอีกครั้งและขออย่าให้ใครมาพรากรักของเราออกจากกันอีกเลย ขอให้ทุกคนยอมรับในความรักที่พวกเรามีให้แก่กัน และอวยพรให้เราครองรักกันอย่างยืนยาวด้วยเถอะนะ

"ธะ...ธาร อย่า..." รสรินพยายามเปล่งเสียงห้ามเมื่อกลีบปากนุ่มนิ่มเป็นอิสระ แต่เสียงที่ผ่านลอดริมฝีปากออกมามันกระท่อนกระแท่นเต็มที มือน้อยพยายามปัดป่ายผลักใสจมูกเรียวโด่ง

ในตอนที่ข้ามีอำนาจมีสิ่งที่พวกเขาต้องการ พวกเขาก็พร้อมที่จะทำดีด้วย ทว่า...พอข้าพลาดพลั้ง ไม่เหลือเส้นทางที่จะเดินต่อ พวกเขาไม่เเม้แต่จะชายตามองทั้งยังผลักไสไล่ให้พ้นทาง ราวกับเป็นเศษขยะที่ทิ้งไปแล้ว

ในคืนเข้าหอ แต่เจ้าบ่าวขอนอนข้างเตียง...รังเกียจกันขนาดนั้นเลยหรือคะ คุณสามี!

เพราะฤทธิ์น้ำเมา หรืออาจเป็นความเจ้าเล่ห์ของคน ไม่ก็อาจเป็นชะตากลั่นแกล้ง แต่จะเพราะอะไรวันนี้เจียงเพ่ยเพ่ยก็กลายเป็นภรรยาของเฉินกลัวจ้านไปแล้ว

"หายไปตั้ง 2 ปี คิดอยากจะมาก็มา คิดอยากจะไปก็ไป อาคิณจงรู้เอาไว้คนทำไม่เคยจำ แต่คนถูกกระทำมันลืมไม่ลง" (อาคิณXแตงโม)

จางเหม่ยอวี้ วาดฝันว่านางจะได้ตบแต่งกับบัณฑิตสกุลกัว ไฉนสวรรค์จึงลงทัณฑ์นางให้ต้องแต่งเข้าตระกูลแม่ทัพชีวิตที่ควรมีความสุขสงบของนางจะมีความสุขไปได้อย่างไร