หนึ่งดวงวิญญาณ... ถูกผนึกด้วยความเจ็บปวด หนึ่งตัวตน... ถือกำเนิดขึ้นเพื่อเป็นเงาสะท้อน ณ ที่ซึ่งแสงสว่างและความมืดมิดบรรจบ... ความจริงจะถูกเปิดเผย... และโชคชะตาจะถูกเขียนขึ้นใหม่

ในโลกที่โหดร้าย การเอาตัวรอดคือทุกสิ่ง วินต้องแข็งแกร่งเพื่อเป้าหมายที่แท้จริงพาตัวเองกลับบ้าน

เพลงที่มึงน่าจะแต่งได้กินใจที่สุด ก็คือ.. เพลงแนวแอบรักเมียชาวบ้าน เห็นว่าชอบนักคนมีเจ้าของแล้วน่ะ

ถ้าเธออยากให้ฉันเป็นผัว ก็ให้ฉันทดลองใช้ก่อนสิ ว่าเด็ด ว่าดี กว่าพวกเด็กเอ็นพวกนี้ แล้วฉันจะยอมเป็นผัวเธอ ยัยเป็ด ! พระเอกเรื่องนี้ ลิฟต์เท่านั้นถึงจะเอาพี่แป๋งลง!

เมื่อ 'ถานเยว่ฉี' ตื่นขึ้นมา ก็พบว่าอยู่ในตำนานปีศาจงูเสียแล้ว นางยิ่งตกใจเมื่อถูกบีบบังคับให้ไปเป็นเจ้าสาวของปีศาจงูเกล็ดดำ ที่ผู้คนลือว่าดุร้ายและเหี้ยมโหด ปีศาจผู้หิวกระหายในความรักมานับหลายร้อยปี

ทุกห้าวันจะมีคุณชายผู้ร่ำรวยและขุนนางมากอำนาจขอซื้อเวลาของ'ซูเซียว'คณิกาอันดับหนึ่งแห่งหอนางโลมเฟยหย่า ทุกครั้งพวกเขาเพียงมานั่งดูนางร่ายรำและยลโฉมก่อนจากไป ผู้ใดจะคิดว่านั่นคือ'เหล่าตัวเอกของนิยาย'!

ครั้งหนึ่งเขาเคยทำให้เธอหวั่นไหว และครั้งหนึ่งเขาก็เคยทำให้เธอเกลียดเข้าไส้ สิบปีผ่านไป เธอกับเขาต้องแต่งงานกันเพียงเพราะความจำเป็น และทำหน้าที่สามีภรรยาอย่างไร้หัวใจ

บุรุษหนึ่งขึ้นชื่อว่ามีดวงชะตากินเมีย หนึ่งสตรีขึ้นชื่อว่าเป็นม่ายขันหมาก หากได้มาร่วมเรียงเคียงหมอนกลับกลายเป็นคู่สร้างคู่สมแห่งพระนคร

เขาคือเสือเถื่อนผู้ครองลุ่มน้ำ สิงห์ผู้เกลียดเลือดน้ำเงิน ! เธอ... หม่อมราชวงศ์ผู้ดีพระนคร ถูกพ่อขายเป็นเมียโจร ไฟแค้นกับไฟรักปะทะเดือดกลางเรือนโจร สุดท้าย…หัวใจใครจะพ่ายให้ใครก่อน?

“ข้าไม่แต่ง!!!” ซื่อจื่อตะโกนเสียงดังฟังชัดหน้าจวนเจ้าเมือง ท่านอ๋องโกรธหนักจึงปล่อยบุตรชายให้เดินทางกลับสำนักด้วยตนเอง แต่เพราะอาการป่วย จึงบังเอิญเจอสตรีผู้หนึ่งที่มีร่างหยินบริสุทธิ์เข้าพอดี

ในอดีต จักรพรรดิเซิ่งหลง คือจักรพรรดิแห่งโอสถ ผู้ที่เคยยิ่งใหญ่เหนือฟ้าและดิน ด้วยพลังการหลอมโอสถที่ไม่มีผู้ใดเทียบเคียง แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อเขาถูกทรยศโดยศิษย์ที่ไว้วางใจที่สุด ทำให้ต้องจบชีวิตอย่างน่าอนาถ ทว่า วิญญาณของเขาไม่สิ้นสุด เมื่อฟื้นคืนในร่าง…

หันขวาภูผาทลาย หันซ้ายพสุธาถล่ม หนึ่งบุรุษผู้มีลมหายใจมานานนับแสนปี …แต่ข้า(ยัง)เป็นแค่ผู้กลั่นลมปราณเท่านั้น

ทอดไข่เจียวอยู่ดีๆ ก็โดนไฟดูดเข้าไปในยุคโบราณแทน! “ข้าวหอม” เชฟสาวฟรีแลนซ์เจ้าของร้านไข่เจียวสุดปัง ทะลุมิติมาพร้อมตะหลิว ผ้ากันเปื้อน และความหิวเป็นทุน พบกับโลกโบราณที่คนกินแต่อาหารจืด ๆ ชืด ๆ ใส่เกลือเหมือนใส่น้ำตา…ไม่เคยรู้จักคำว่า “กลมกล่อม” และขณะที่เธอกำลังจะเปิดร้านชื่อ ‘ไข่เจียวพิฆาตสะท้านแคว้น’ ดันไปเสิร์ฟไข่เจียวชิ้นแรกให้กับแม่ทัพสุดหล่อที่หน้าตาโคตรเย็น แต่พอกัดคำแรก…เขาก็เผลอ “อมยิ้ม” ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ติดเธอ ติดครัว และติดไข่เจียว แถมชอบมาอยู่ใกล้ ๆ พูดประโยคเดียวว่า… “เจ้าทำข้า…หิวบ่อยเกินไปแล้ว” ในยุคที่ไม่มีพริกไทย ไม่มีหม้อหุงข้าวอัตโนมัติ และไม่มีใครรู้จัก “ข้าวเหนียวมะม่วง” ข้าวหอมจะอยู่รอดในครัว (และหัวใจแม่ทัพ) ได้หรือไม่!?

เมื่อบุญหนุนนำส่งฉันให้กลับมาในชาติก่อนของตัวเอง ฉันก็จะเดินหน้าใช้ชีวิตอย่างมีสีสันให้สมเป็นสาวผู้แสนเฉิดฉันแห่งพระนคร 2501 ให้ดู

เหตุเกิดเพราะความไม่ระวังและตากฝนกลับบ้านจนไข้ขึ้นสูง เลยทำให้ภีมต้องเสียชีวิตลงกะทันหัน เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมากลับต้องงุนงงกับตัวเองเพราะแขนขามันคือเด็กตัวน้อย อ้าก! ที่นี่คือที่ไหน?

เธอก้าวเข้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่เพื่อดูแลลูกสาวของ ‘ศรัณย์’ เศรษฐีร่ำรวย แต่เนื้องานของเธอนั้นกลับเกินหน้าที่ “ย อย่านะคะคุณรัณย์ คุณหนูอยู่ห้องข้าง ๆ นี่เอง” จากพี่เลี้ยงของลูกสาวสู่ตำแหน่ง ‘เมียลับ’

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ก้องภพก็ได้พบว่าโลกทั้งใบได้เปลี่ยนไป เชื้อบางอย่างได้แพร่ระบาดไปทั่ว ผู้คนได้ออกอาละวาด คนตายสามารถลุกขึ้นมาเดินได้ อารยธรรมของมนุษย์ได้ถูกทำลาย ทุกคนต่างหนีเอาชีวิตรอด

"ข้าไม่ใช่คนดี" คำนี้เอ่ยกับคนที่เขาต้องการใช้เป็นเบี้ยหมากดำเนินแผนการ และยิ่งบิดาของนางมีส่วนร่วมกันพรากมารดาไปจากเขา ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ต้องถูกสั่งสอนและถูกพรากสิ่งสำคัญเช่นกัน!? แต่...

ผมกู้เงินล้านมาทำหน้าเกาหลีแลกกับเป็นทาสรักเสี่ย แต่เสี่ยดันถูกยิงตาย ผู้เห็นเหตุการณ์อย่างผมจึงถูกมาเฟียจับมาเป็นเด็กเลี้ยง ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือสาคร พี่ชายตัวร้ายของเพื่อนสนิทผมเอง (RACE ภาคสอง)

เสิ่นเฟยฟางกำลังมึนงงกับความทรงจำเด็กผู้หญิงที่มีร่างกายผอมโซ เจ้าตัวเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้านกำลังถูกผู้เป็นย่าใหญ่ทุบตีด้วยข้อหาขโมยอาหาร ที่บ้านต้องยากจนเพียงใดถึงต้องทุบตีให้ถึงตาย!