“สวรรค์! นี่ฉันคือนางร้ายของเรื่องเลยหรือนี่ เป็นตัวร้ายก็ช่างเถิดแต่จุดจบไม่ดีนี่สิ ตัวร้ายคนนี้ฉันไม่เป็นได้ไหม” ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของตัวร้าย ทั้งเห็นแก่ตัวทั้งปากร้าย ไม่! เธอไม่ใช่และจะไม่ยอมตาย

จากอดีตที่บิวและนํ้ารู้จักกันจากป้าของบิว จากนั้นนํ้าได้มาเรียนกับบิวที่ โรงเรียนเพราะนํ้าย้ายมาอยู่กับพ่อและแม่ บิวเลยเเนะนำนํ้าให้เพื่อนทุกคนรู้

แต่ไหนแต่ไหร่มาก็อลุ่มอล่วยเรื่องคำมั่นสัญญาของบรรพบุรุษ แต่ทำไมพอมาถึงยุคเวยเอ๋อร์ถึงใช้กฏข้อนั้นไม่ได้!! .....เธอก็แค่อยากมาที่นี้ มาเผื่อทำตามฝัน .....ในเมื่อรุ่นแม่เธอทำได้ ตัวเธอก็ต้องทำได้เหมือนกัน!!

การหลีกหนีปัญหาไม่ใช่ทางแก้ที่ถูกต้อง คนโง่ย่อมเป็นเหยื่อคนฉลาด นางเคยตายมารอบหนึ่งย่อมมิใช่คนเขลาคนเดิมอีกแล้ว คนใดที่มีหนี้ชีวิตชาติก่อนติดค้างกับนาง นางจะทวงคืนให้หมดจนต้องร้องขอชีวิตเลยเชียว!

การทะลุมิติเข้าไปอยู่ในยุคโบราณส่งผลต่อโชคชะตาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นางก็มีเขาคอยเคียงข้างแม้เคยบอกว่าไม่มีใจให้

ตัวข้าในชาติก่อนช่างโง่งมนัก’ หลงนึกว่าเพียงรักอย่างสุดใจ ย่อมได้รับความรักกลับคืนมา ยอมกระทั่งย่ำเดินบนเปลวเพลิง อ่าาา เสิ่นจินเย่วนะเสิ่นจินเย่วสมควรแล้วที่เจ้าตายอย่างอนาทเช่นนั้น…

จางหมิ่นคาดหวังว่าเกิดใหม่ครั้งนี้ขอมาเป็นลูกเศรษฐีเป็นคุณหนูมีชีวิตสุขสบาย..อ้าว!.ทำไมกลายเป็นนางร้ายตัวแสบไปเสียได้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่หนอ

" เดี๋ยวๆ โอ้ย ปวดหัว ปวดหูไปหมดแล้วโว้ย เสียงลูกใครมาร้องไห้ตะโกนใส่หูวะ ช่างแม่ง! ไม่ใช่ลูกกู " " ท่านแม่ แง แง แง แง " นิสิตหนุ่มจบใหม่ตะโกนขึ้นอย่างงวยงงสุดขีด "อ้าววว เฮ้ยยย ลูกกูเอ้งงง"

เพราะเป็นคนที่พิเศษ เธอจึงได้รับภารกิจที่พิเศษอยู่เสมอ หญิงสาวผู้เกิดมาพร้อมความพิเศษ สิ่งที่จะพาเธอไปเจอกับเรื่องราวอีกมากมาย ที่รอเธออยู่ตรงหน้า ความรัก ความโลภ ความโกรธ และความลุ่มหลง

เพราะความตะกละของตัวเองแท้ๆ จึงตายได้อย่างน่าอายและน่าอนาถที่สุด >เมล็ดทุเรียนติดคอตาย< ใครจะมาโง่เหมือนฉันบ้าง

เกิดมาเป็นสตรีว่ายากแล้ว เกิดเป็นเชื้อพระวงศ์นั้นยากกว่า ยิ่งเป็นเชื้อพระวงศ์หญิงพระองค์แรกของราชวงศ์...ไม่เป็นสุดที่รักสุดที่หวงก็ให้มันรู้ไป!!!!

ทำภารกิจก็ยากลำบากจะตายอยู่แล้วยังต้องดูแลบุรุษลึกลับที่ความจำเสื่อมมาเรียกเธอว่า“แม่”ไหนจะข่าวลือฮ่องเต้ปกครองแคว้นจะดื่มโลหิตมนุษย์ทุกๆคืนจันทร์เพ็ญชีวิตวุ่นๆของแม่มือใหม่กับลูกวัยหนุ่มจะเป็นเช่นไร

ภาพที่เห็นตรงหน้า กลับไม่ได้เป็นดังที่เคยคุ้น แต่กลับเหมือนหลงเข้ามาในยุค "เก็บผักใส่ซ้า เก็บข้าใส่เมือง"

นิยายจีนโบราณ นางเองบู้สนั่น "นางต้องยืนหยัดท่ามกลางความเหลื่อมล้ำของสิทธิ์ของสตรี นางจะไม่จำนนต่อความคิดโบราณเช่นนี้ กิจการมามากมายและสิ่งที่สตรีทำไมได้นางจะเป็นคนทำให้มันปรากฏออกมาเอง"

รู้ตัวอีกทีก็เข้ามาอยู่ในโลกที่ผู้หญิงเป็นใหญ่เสียแล้วอีกทั้งเพิ่งกลับมาจากสนามรบได้ไม่นานข้าก็ดันมีลูกเสียแล้ว จะทำยังไงดีละทีนี้

ชีวิตนี้สิ่งที่ลู่ซืออี้ปรารถนาคือความปกติ ขอเพียงกินอิ่มนอนหลับ ย่อมนับว่าเป็นความสุข ผู้ใดจะคิดว่าความปกติแสนธรรมดา กลับเป็นเรื่องยากเกินไขว่คว้าสำหรับสตรีผู้สื่อสารกับวิญญาณได้ตั้งแต่สิบขวบ

เพราะข้าศิษย์พี่เลยต้องเดือดร้อนมาปกป้องข้าเพราะข้าจึงทำให้ท่านต้องหลุดจากภพนี้ไปสู่วัฏสงสาร ไม่เป็นไรข้าจะไปตามหาท่าน ไม่ว่าจะยากสักเพียงไหน ข้าจะต้องจดจำศิษย์พี่ได้แน่ และตามหาท่านจนเจอ

“มีอะไรในใจบอกแม่มาซิ เห็นเจ้าเป็นแบบนี้แล้วแม่ปวดใจยิ่งนัก" "ข้า... อยากได้.." "มีอะไรที่ลูกสาวของแม่อยากได้ รีบบอกแม่มา แม่จะรีบให้คนไปหามาให้" “สามี!! สามีเจ้าค่ะ”

มาหาเพราะรักใช่รึเปล่า?

เพื่อตามดวงวิญญาณนางเอก ทะลุมิติจากโลกอดีตถึงปัจจุบัน เรียนรู้โลก ด้วยพลัง ขลุ่ยนพเก้า นำทางทะลุมิติการผจญภัยตามหานางเอก "ทุกช่วงเวลาที่ไหลผ่าน มักไม่มีช่วงเวลาที่หวนคืน" ตอนปัจจุบัน ขลุ่ยนพเก้า...