..ความรักก็เหมือนกับสายฝน บทจะโปรยปรายลงมาไม่มีใครห้ามมันได้ และถ้าอยากจะให้มันหยุด ก็ไม่มีใครสั่งให้มันหยุดได้เช่นเดียวกัน... #Baby can I hold you tonight

ใครๆ ก็บอกว่าผมคือ ‘ความภูมิใจ’ ของตระกูลเตชะสิทธิสกุลในแง่ของหน้าตา แต่ถ้าถามเรื่องการงาน... ป๊ามักจะบอกว่าผมคือ ‘ความภูมิใจที่อยากจะถอนหายใจทิ้งวันละร้อยรอบ’ มากกว่า

เธอดึงเขาเข้าสู่วังวนความรักต้องห้าม ขณะที่เขาเองก็ไม่คิดจะห้ามใจ

อาหมวยเอ้ย ลื้อจะเป็นยอดเชฟเลยเรอะ หลังจากได้ฝากตัวเป็นศิษย์กับเชฟระดับตำนาน ใช้เวลาฝึกฝนหลายปี ทว่าชะตากลับเล่นตลกวันแรกที่ออกมาทำงานจริง ภัตตาคารกลับประกาศปิดกิจการซะล้าว ทำไงดีหว่า?

ไอริน&ครูซ “เลิกหยิ่ง!!!” “หนูไม่ได้หยิ่งค่ะ หนูทำงานอยู่ค่ะท่าน!” เจ้าของมหาลัย เป็นผู้อำนวยการ ไม่พอยังเป็นประธานบริษัท ชอบเข้ามาปั่นป่วนหัวใจเด็กปีสี่ใกล้จบ ฝึกงานไปหัวใจสั่นไหวไปนี่มันอะไร!

ชีวิตเธอช่างเหมือนนิยายรักน้ำเน่าเพียงแต่บทของเธอไม่ใช่นางเอก แต่เป็นได้แค่ 'นางร้ายตัวประกอบ'

ตะวันดวงเดียวในชีวิต ยังสาดแสงให้ชีวิตเธอสว่างไสวไม่เลือนราง

เธอคือเมีย เมียที่เขาไม่เคยต้องการ แต่สำหรับเธอแล้วเขาคือผู้ชายที่เธอนึกรักและมอบใจให้เขาตั้งแต่แรกเห็น เมื่ออยู่ชิดใกล้จากไม่รักก็กลายเป็นตกบ่วงแห่งความเสน่หาของเมียจำยอมเช่นเธอ

สามีมาเฟียของเธอคนนี้ ทั้งโหดร้าย ทั้งเลือดเย็น ถ้าศาสนาของเธอคือความรัก...การตกหลุมรักเขาก็เหมือนการโดนพลัดพรากจากสวรรค์ #NC25+

เธอจำไม่ได้ว่าแต่งงานตอนไหน จำไม่ได้ว่าสามีคือใคร แต่ในท้องของเธอ มีชีวิตเล็ก ๆ ที่ยืนยันว่า ผู้ชายคนนั้น…เคยเป็นคนที่เธอรัก ตะวัน | นิยายรักของการเริ่มต้นใหม่...ระหว่างคนที่เคยรักกันมากที่สุด

เหตุพลิกผันในชีวิตทำให้เกล้ามาลาตกอยู่ในสถานะเมียเก็บ เเต่เธอต้องหนีไปให้พ้น เเม้จะรักเเสงภาณุมากเพียงใดก็ตาม

“คุณเนตรรู้ไหมว่าคำว่าเหงาของผู้ชายมันแปลว่าอะไร ผมเลยไม่อยากไปต่อไง ถ้ามันไม่รอด คุณเนตรจะเสียนะ” เนตรจะต้องเสียอะไร เธอเข้าใจความหมาย แต่มันควรถูกเรียกว่าความพึงพอใจร่วมกันมากกว่าไม่ใช่เหรอ

ผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้ว “ระวังเจ้าของเค้าจะเอาปืนจ่อหัวมึง” นายนั่งเท้าคางเอ่ยเสียงเรียบบอกเพื่อนด้วยความหวังดี

เธออ่อนโยนอบอุ่นเหมือนสายลมยามเช้า เขาร้อนแรงเหมือนไฟบรรลัยกัลป์ที่พร้อมแผดเผา เมื่อไฟ...เจอสายลม ใครจะเปลี่ยนใครก่อน ? มีเพียงเธอเท่านั้นที่จะไขกุญแจประตูบานนี้เพื่อค้นพบคำตอบของคำว่า "รักแท้"

“โดนออฟไปกี่คนล่ะ ถึงได้กลับมาป่านนี้”วายุถามด้วยน้ำเสียงกระด้าง “ฉันถาม ไม่ได้ยินหรือไง”เขาเดินเข้ามาประชิด มือจับต้นแขนเธอแน่น“เจ็บนะคุณยุ” “แขนของเธอยังรู้สึกเจ็บ แต่ส่วนตรงนั้นคงโดนใช้งานจนด้านชาไ

จะเป็นเพราะโชคชะตาหรือพรหมลิขิต ชีวิตเราก็มีกันและกัน

อชิระคือเสือ ส่วนวสุวีเป็นเหยื่ออันโอชะที่เขาไม่เคยอดใจไหว กิน...เท่าไรก็ไม่อิ่ม

เธอ...คืออัยการ ทนายแผ่นดิน ผู้ยึดมั่นในอุดมการณ์ เขา...คือลูกน้องฝีมือฉมังของราชายาเสพติดชื่อก้องโลก (Re-Up)

ในวันที่ชีวิตเดินเร็วเกินไป เธอได้พบผู้ชายคนหนึ่งที่เลือกเดินช้าข้างเธอ ไม่มีคำสัญญา ไม่มีความเร่งรัด มีเพียงประโยคเดิมที่เขาบอกเสมอว่า “ผมไม่ได้รีบครับ”

เขาหลงรักท่าทางเหม่อๆ เงียบๆ ของเธอ ...ชนิดที่แค่มองตาก็แพ้ทาง

มีคนเคยกล่าวไว้ ว่า เจอกันครั้งแรก คือ 'ความบังเอิญ' ... ครั้งที่สอง อาจเป็น 'โชคชะตา' ... แต่หากพบกันครั้งที่สาม มันคือ 'ความตั้งใจ' และใช่...เธอตั้งใจ