จ้าวลู่จิวหญิงสาวในยุคปัจจุบัน วันหนึ่งเธอได้รับพัสดุปริศนาเป็นกล่องไม้เก่าๆจึงถือวิสาสะเปิดดูข้างใน แต่แล้วก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเกิดมีแสงสีขาววาบขึ้นมารู้ตัวอีกทีก็มาโผล่ที่เมืองโยวโจวซะแล้ว

นางสูญเสียบุตรสาวไปเพราะสามีผู้ชั่วช้าและโง่งม ดังนั้นนางจึงต้องฟื้นคืนจากความตายมาเพื่อให้เขาชดใช้ "ข้าไม่ต้องการให้มือของเจ้าเปื้อนเลือด ดังนั้นข้าจะจัดการทุกอย่างเอง เจ้าแค่ทำตามแผนการของข้าก็พอ"

วิญญาณซุปตาตัวแม่แห่งยุค หลุดเข้าไปอยู่ในร่างลูกอนุสุดอาภัพในสมัยโบราณ

ฮูหยินมอบอิสรภาพให้ข้าเถิด ท่านอย่าได้วุ่นวายกับข้านักเลย! ท่านมัน.. ร้ายยิ่งกว่านางมาร!!!

ซูเฟยเจินได้เสียชีวิตจนวิญญาณข้ามภพมาเข้าร่างเด็กหญิงชนบทคนหนึ่งที่ชีวิตก็แสนจะลำบาก พ่วงด้วยพี่ชายน้องชาย แถมถูกท่านย่าใจร้ายไล่ออกจากบ้าน เธอจะทำอย่างไรให้เธอสามารถใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ได้ตามที่คาดหวัง

เธอพยายามลืมตาในความมืด กลิ่นเหม็นอับที่อับไปทั่วทั้งห้อง เขาที่นอนรอความตายบนพื้นที่เย็นจัด เธอควรทำยังไงดี

สตรีไร้ยางอาย อยู่นอกกรอบทุกสรรพสิ่ง จะมีรักสักครั้งเหตุใดมันยุ่งยากนักละ!!

ชาติก่อนข้ามีดวงตาโง่งมในรัก หลงรักชายใจร้ายผู้นั้น ข้าตรอมใจตายเพราะพิษรัก เขาไม่เคยใส่ใจข้าเลยสักนิด สนใจแต่นางอนุผู้นั้น ข้าผิดมากหรือที่ไปหลงรักเขา ชาตินี้อย่าหวังว่าข้าจะสนใจไยดีเขาอีกเลย

นางตายแล้วเกิดใหม่มาอยู่ในยุคโบราณก็ว่าแย่แล้ว ยังต้องมาตั้งท้องทั้งทีชาติที่แล้วไม่เคยมีสามี สวรรค์แกล้งกันไปหรือเปล่า แถมยังถูกสกุลสามีรังแกไล่ให้มาอยู่สุสานบรรพชนในข้อหา คบชู้อีก!! มันบ้าไปแล้ว!!

ทะลุมิติไปเป็นมารดาผู้ร้ายกาจของนางร้ายในช่วงเวลาที่ยังเป็นเจ้าก้อนแป้งตัวน้อย เอาเถิด มารดาผู้นี้จะเลี้ยงดูให้เจ้าเป็นเด็กดีและร้ายกับคนที่ควรร้ายเพื่อหลีกหนีโชคชะตาจุดจบสุดแสนโหดร้ายตามนิยายเอง!!!

จากนักฆ่าสาวที่ต้องตายในภารกิจสุดท้าย กลับเกิดใหม่ในร่างฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่เคยรัก ก็ดีแล้ว! ไม่ต้องมา เพราะนางอยากอยู่อย่างเงียบสงบ แต่เหตุใดเขาจึงไม่ยอมให้นางสงบอย่างที่ตั้งใจกันเล่า

เพราะความผิดพลาดในอดีตที่ผ่านมาทำให้นางกลับตัวเป็นคนที่ดีขึ้นแต่ใครจะเชื่อว่าคนที่เคยคิดร้ายจะฆ่าแม้แต่ผู้เป็นพี่สาวของตัวเองจะกลับตัวเป็นคนดีได้ นางถูกครหาไปต่างๆนาๆจนมีผลทำให้การค้าขายในตระกูล

เพราะไม่อยากแต่งงานกับสตรีอื่นให้มากความ เขาจึงขอให้นางช่วยแต่งงานกับเขา แต่นางกลับไม่ยอมอีกทั้งยังอ้างว่า ‘เราเป็นสหายกันมิใช่คนอื่น’ แต่มีหรือที่เขาจะยินยอมปล่อยนางไปง่าย ๆ หึ! ไม่มีทางเสียหรอก

นางคือหญิงบ้าผู้แสนจะร้ายกาจ เขาคือชายอ่อนแอขี้โรค ผู้ถูกครอบครัวรังเกียจทิ้งไว้ข้างถนน ถูกพวกขอทานจับมาเร่ขาย ทว่าไม่มีใครยอมซื้อเลย แล้วทำไมเขาต้องมากอดข้าด้วย "จ่ายมาซะดีๆ" "ข้าแค่มีสี่อีเปะ"

อุปราชปีศาจ สมญานามนี้เลื่องลือไปทั่วหล้า อุปราชเฟิงหลง ผู้ก่อตั้งแผ่นดินเป่ยถังจนเป็นปึกแผ่นเป็นหนึ่งเดียว วิชาอมตะทำให้มีชีวิตเป็นนิรันดร์ จวบจนกระทั่งองค์หญิงเย่วเพ่ยเพ่ย จากแคว้นเย่วปรากฎกาย

เป็นเวลาหลายปีที่เขาปรากฎอยู่ในห้วงฝันของนางยามค่ำคืน ยามนี้เมื่อเขาปรากฎอยู่ในสายตาของนางแม้จะเห็นจากมุมไกลๆ นางก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นเขา คนที่อบอุ่น อ่อนโยนและทำทุกอย่างเพื่อคนรักของเขาเพียงผู้เดียว

เรื่องราวความรักของหญิงสาวที่มีสามีเป็นถึงจอหงวน ห่างจากบ้านเกิดเมืองนอนมาปักหลักในเมือง ชีวิตรักของสองสามีภรรยาหวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งเดือนห้า แม้แต่องค์หญิงยังไม่อาจแทรกตัวเข้าไปได้

เขาไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตา ทว่านางกลับยอมพลีกายเพื่อรักษาเขา แม้จะต้องแลกด้วยการจากลาตลอดชีวิตก็ตาม >_

ตายแล้วก็ยังไม่หมดทุกข์ ชีวิตต้องมาวนเวียนเป็นผีในโลกที่นางไม่รู้จัก เห้อออ เวรกรรมอะไรของนางกันเนี่ยยยย จะบ้าตาย พอลืมตาขึ้นมาอีกทีทำไมมันเสียวแปลก ๆ ล่ะ

หลี่เข่อฉิงครอบครองหยกร่ำไห้ และนางใช้มันเพื่อทวงคืนผู้ที่รุกล้ำจนสำนักของนางล่มสลาย