ไม่มีหรอกเจ้าชายขี่ม้าขาว มีแต่เทพบุตรปีศาจเจ้าจะเอาไหม?

"เขา" คือ บุรุษ ที่ผู้คนกล่าวขานถึง ว่าเป็นคนเลวร้ายจิตใจวิปริต ทว่า ชีวิตที่ใกล้ดับสูญของนาง กลับเป็นเขาที่ช่วยเอาไว้

เมื่อสหายที่คบกันมาหลายปีถูกแม่สื่อจับจ้อง นางไหนเลยจะอยู่เฉยได้ เห็นทีคงต้องเผด็จศึกอย่างเดียวแล้ว "ข้าอุตส่าห์แอบรักเจ้ามานานหลายปี ไหนเลยจะยอมให้ผู้อื่นคาบเอาไปกิน ฝันไปเถิด!"

อุตส่าห์ดีใจที่ตายแล้วได้เกิดใหม่เป็นสตรีงดงามในยุคจีนโบราณความฝันอยากมีผัวของโบ๊ะก็เลยเป็นจริงแต่ผัวที่ไอ้นั่นใช้การไม่ได้มันคืออาร๊ายย!

ชาติที่แล้วนางเป็นฮองเฮาผู้ชั่วช้าที่ผู้คนพากันรังเกียจด่าทอสาปแช่ง ชาตินี้จงอย่าหวังว่านางจะเฉียดใกล้ตำแหน่งนั้นอีก แต่เหตุใดสวรรค์ถึงได้ส่งนางมาพัวพันกับบุรุษตระกูลหมิงเช่นนี้

หากจะกล่าวถึงบุรุษไร้ใจในใต้หล้า ถ้าคนผู้นั้นเป็นที่สอง คงไม่มีที่หนึ่ง นางหวังเพียงจะไม่ข้องเกี่ยวกับเขา ทว่าสวรรค์ช่างเอ็นดูนางอย่างเหลือล้น เพียงค่ำคืนแรกในวังหลังก็ต้องมาถูกเขาโอบกอดเสียแล้ว

หลังผ่านความเหน็บหนาวมาหลายร้อยปี เกิดใหม่ครานี้ นางขอแค่ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบ ทว่าใครจะรู้ว่าร่างใหม่ที่นางเข้ามาอยู่กลับไม่ธรรมดาอย่างที่เห็น

ด้ายแดงถูกตัดขาด ยวนหยางถูกพรากจาก ชะตาชีวิตถูกผู้อื่นแย่งชิง นางต้องยอมจำนนใช่หรือไม่? ไม่! นางไม่ยินยอม ไม่ยินยอมเป็นอันขาด!

การเป็นฮูหยินนั้นไม่ง่ายดายเลยจริงๆ

"เขา" คือ ทรราชที่โลกจารึก ส่วน "นาง" คือวิญญาณหลงยุคที่ย้อนอดีตกลับมาเกิดในร่างใหม่

"บางครา สิ่งที่เห็น อาจมิใช่ความจริงเสมอไป" หากมิได้สลับร่างกัน พวกนางคงไม่ได้มองเห็นความจริง

ข้าเหนื่อยเหลือเกินแล้ว ที่จะต้องวิ่งตามท่าน พอกันทีกับการไล่ตามคนที่ไม่เห็นคุณค่า

เพราะความรักอันไร้ค่า ข้าต้องกลายเป็นคนมีจิตใจชั่วร้าย ทำให้ครอบครัวต้องล่มสลาย ในเมื่อสวรรค์มอบโอกาสครั้งที่สองมาให้ ข้าจะไม่ขอกลับไปเป็นอย่างเดิมอีก

ร่างกายถูกขโมย วาสนาถูกสับเปลี่ยน ชีวิตถูกแย่งชิง ซ้ำยังต้องมาทนมองร่างกายที่เป็นของตนแต่ไม่ใช่ของตนได้รับการพะเน้าพะนอเอาอกเอาใจจากชายคนรัก เช่นนี้ เกรงว่าตายทั้งเป็นยังน้อยเกินไป

พันปีก่อน นางทั้งฆ่าคน วางยา ล่มแคว้น ทว่า พันปีให้หลังกลับต้องกลายมาเป็นมารดาที่ต้องปกป้องบุตรชายคนหนึ่ง หญิงชั่วร้ายเช่นนาง ไหนเลยจะทำได้ มีแต่ต้องส่งเจ้าก้อนแป้งน้อยให้ถึงมือบิดาของเขาเท่านั้น

ตอนเป็นคนอ่านนิยายมันก็สนุกดี แต่พอต้องกลายมาเป็นตัวประกอบที่ชะตาถูกแทรกแซง ข้าสนุกกับมันไม่ลงจริง ๆ

ชีวิตก่อน เพราะข้าโง่เขลาเบาปัญญา เอาแต่ประทินโฉมวิ่งไล่ตามบุรุษ ชีวิตถึงได้มีจุดจบอย่างน่าอนาถ เมื่อสวรรค์ประทานโอกาสที่สองมาให้ ข้าจะไม่ปล่อยให้ตนเองโง่เขลาเช่นเดิมอีก

เมื่อราชโองการพระราชสมรส จู่ ๆ ก็หล่นมาใส่ศีรษะ ที่เยว่อวี้เสวี่ยทำได้ คือเป็นภรรยาผู้เพียบพร้อม?

ชาติก่อนถูกครอบครัวทิ้งให้ตาย กลับชาติมาเกิดใหม่ยังถูกบิดาทอดทิ้งให้ตายอีก ท่านแม่ ท่านจะทนอยู่ไปเพื่ออันใด!

ปีนี้คงเป็นปีอภิมหาซวยของนาง ซวยครั้งที่หนึ่ง คือถูกซื้อตัวไปแต่งงาน ซวยครั้งที่สองคือถูกสามีผู้นั้นหมายหัวคิดสังหารอยู่ตลอด และซวยครั้งที่สามดันบังเอิญไปได้เสียกับเขา เช่นนี้ นางจะรอดกี่ยาม?