เพียงออใฝ่ฝันมาตลอด ว่าอยากเห็นสยามในวันวานด้วยตาของตนเอง เมื่อกาลเวลาพาเธอย้อนกลับไปท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงของบ้านเมือง ผู้คน และหัวใจ เธอจึงได้ค้นพบว่าบางความผูกพัน อาจรอคอยกันข้ามกาลเวลา

ฉุยฉายแม่หญิงแห่งเมืองเหนือผู้มีฝันที่จะเป็นครูดาบนางจึงตามหาครูฝึกไปทั่วจนมาได้เจอกับพ่อครูเอก ครูหนุ่มอายุรุ่นราวคาวพ่อความตั้งใจของนางจะสำริดผลหรือไม่พ่อครูจะใจอ่อนไหม

จากมือขวาเจ้าพ่อแฟชั่นปารีส สู่เกลอสนิทของ 'เจ้าฟ้ากุ้ง' กวีเอกผู้สิ้นชื่อด้วยข้อหาน่าละอาย อัครินทร์ต้องใช้ความรู้จากโลกอนาคตปกป้องอัตลักษณ์ไทย และพยายามเปลี่ยนชะตากรรมของเจ้านาย เขาจะทำสำเร็จหรือไม่

บ้านเมืองเกิดกบฎจำต้องหลบหนีหัวซุกหัวซุน ระหกระเหินจากถิ่นเดิมหาที่ตั้งหลักสร้างเมืองใหม่ เด็กน้อยได้รับพรเป็นระบบมอบภารกิจพร้อมประตูข้ามยุค จากความไม่รู้เป็นเรียนรู้และใช้สิ่งนี้เพื่อลงหลักปักฐาน

“รสหทัย” รสชาติสำหรับแห่งหอแม่แฟง กลิ่นหอมและรสเป็นเลิศทำให้แขกเหรื่อทั้งหลายต่างพากันลุ่มหลง บางคนถึงกับหลงลืมนารีในอ้อมแขน เพียงเพื่อมาเฝ้ารอสำรับจากแม่ครัว

นางเอกนิยายเรื่องอื่น ยามถูกส่งตัวข้ามภพ ล้วนได้เป็นองค์หญิงบ้าง ธิดาขุนนางบ้าง สาวใช้บ้าง แต่นางกลับต้องกลายเป็นนก! ส่วนคนที่ช่วยชีวิตนางเขาเป็นท่านแม่ทัพก็จริง แต่เขากลับโปรดปรานน้ำแกงนกตุ๋นที่สุด!

ความรักละเมียดในความรู้สึก พระองค์ชายรูปงามที่นิวัติกลับพระนครพร้อมด้วยวิชาความรู้ชาวอีหรอบ เกิดถูกตาต้องใจลูกสาวท่านขุนเรือนข้างวังที่รักการหาวิชาความรู้ประดับตัว ปีร์ประพันธ์vsพรายแพรว

ปาฏิหาริย์ 'คันฉ่องโบราณ' ในร้านของเก่า นำพา 'มณีฉาย' ข้ามเวลาสู่อดีตเพื่อแก้ไขประวัติศาสตร์ ช่วยชีวิต 'ขุนวิสิฐอักษร' ชายคนรักให้รอดพ้นความตายกลางมหาสมุทรคลั่ง ชะตารักนี้เธอต้องเป็นผู้เปลี่ยน!

จากเจ้าชายตกยากสู่หมากบนกระดานการเมือง กษิตินทร์จะใช้เรือนกายเป็นโซ่ตรวนดึงรั้งดารา ลงสู่เปลวเพลิงแห่งความลุ่มหลงกลางสมุทรอันตราย

นักเขียนผู้เก่งกาจมากความสามารถเสาหลักของครอบครัว ทะลุมิติเข้ามาในนิยายต้องห้าม มิหนำซ้ำยังกลายเป็นเพียงตัวประกอบของนิยายที่ไม่มีตอนจบ เคราะห์ซ้ำกรรมเลวในอนาคตเธออาจจะต้องตายด้วยน้ำมือผัวตัวเองอีก

เกสรหนึ่งเพื่อเยียวยา...อีกเกสรหนึ่ง...เพื่อพิพากษา

ถ้าต้องตายเพราะตัวร้ายซ้ำๆแบบเดิม ฉันขอกลายเป็นเมียตัวร้ายมันเลยแล้วกัน !

อวัศยาเป็นนางร้ายเบอร์หนึ่งของวงการบันเทิง แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าพอตายแล้วดันกลายมาเป็นนางร้ายตัวประกอบในนิยายพีเรียดกากๆของนักเขียนโนเนมที่เธอเคยด่า

ณ หอหนังสือเมตาเบต้า มหาวิทยาลัยจำปาสัก สู่บรรณาลัย สำนักคัมภีร์ปุราณะอันศักดิ์สิทธ์ของยอดภวาลัย เธอคืออดีตของเจ้าชายน้อยแห่งล้านช้างซะวา ยาน้อยผู้พลัดถิ่นมากับข้อยข้าบ่าวนางสู่อาณาจักรขอมศรียโสธรปุระ

เพียงในภวังค์ข้า มิมี (จริงเอย) ขอข้าเคียงฤดี ยั่วเย้า พาสูเจ้าพาที โอนอ่อน (สองเรา) พบที่รักเพียงเจ้า บ่าได้มองไผ ... "ลักษณวดี เจ้าคือผู้ถูกเลือก เป็นผู้เดียวที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมนี้ได้"

คำอธิษฐานถึงคนรักที่จากไป รอคอยวันที่จะได้กลับมาพบเจอและรักกันอีกครั้ง

ความหวังดีเป็นเหตุทำให้ต้องตาลกลายเป็นคนรับเคราะห์แทน รู้ตัวอีกทีเธอก็ตายแล้วมาเกิดใหม่ในร่างตัวประกอบของนิยายที่แม่เคยเขียน เคราะห์ซ้ำกรรมซัดดันมาเกิดเป็นเมียบ่าวบนเรือนทาสของพระรองอีก

"จำเอาไว้! ข้าไม่ใช่ของตายของท่านอีกต่อไป และถ้าขืนปีนขึ้นมาอีก ข้าจะเอาน้ำร้อนสาดให้ไข่สุกเลยคอยดู!"

คนอื่นทะลุมิติเข้าไปในนิยายพีเรียดอะไรทำนองนั้น แต่ลัลนาดันย้อนเวลากลับมายังชาติที่เธอเกลียดชังที่สุด ชาติที่เธอต้องตายอย่างน่าสมเพช เพราะไอ้ผัวเฮงซวยกับอีน้องสาวตัวดี !