"ทำไมท่านประธานถึงมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะคะ? " "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน" พลอยชนันท์พูดเบา ๆ พร้อมกับใบหน้าที่เริ่มขึ้นสี ภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ติดอยู่ในหัวของเธอจนไม่อาจลบออกไปได้

"แทนที่จะดิ้นรนไร้ความหมาย เขากลับยอมรับสถานที่ของตน"

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

ขยะแขยงโอเมก้ามาทั้งชีวิต แต่ดันติดใจโอเมก้าตาบอดจนโงหัวไม่ขึ้น 'แรก ๆ เรียกมันไอ้ชั้นต่ำ หลัง ๆ แทบคลานให้มันเหยียบ'

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

มาเป็นเด็กเลี้ยงของฉัน แล้วฉันจะส่งเสียเลี้ยงดูเธอเอง

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!

เจมส์ เจนนิงส์ เป็นโอเมก้าธรรมดาๆที่ถูกพ่อใจร้ายกับแม่ที่ไม่เคยโทษตัวเอง ขายให้กับตระกูลไฮเมอร์เพื่อใช้หนี้ ที่ที่ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในชีวิต เขาเป็นทั้งลูกนอกสมรสและเป็นทั้งผู้ให้กำเนิดทารกแฝด

หญิงสาวนาม มิยะ เธอเป็นหญิงสาวไร้อัตลักษณ์ ที่น้อยคนบนโลกนี้จะมี มันทำให้เธอมักถูกคนรอบข้างมองว่าเป็นเพียงเเค่คนไร้ค่า เเต่อยู่มาวันนึง จู่ๆระบบพร้อมหน้าต่าง UI เเปลกๆเหมือนเกม ก็ได้โพล่ขึ้นมาซะงั้น

“จุลจ๋าคนเดิมของมึงมันได้ตายไปตั้งแต่วันที่มึงไม่รักษาสัญญาแล้วไอ้พีร์ วันนี้กูจะลากคอมึงกลับเข้าคุก!"

คนไม่รักทำยังไงก็ไม่มีทางรัก เธอเพิ่งรู้ซึ้งดีก็วันนี้ หลังจากเพียรพยามดึงดันใช้สถานะคู่หมั้น เพื่อให้ใครอีกคนอยู่ แต่มาวันนี้... เธอยอมแล้ว หากพี่ฟ้าตั้งใจจะจากไปมากขนาดนี้

เมื่อพ่อม่ายวัยหนุ่มผู้เข็ดขยาดความรัก ต้องเลี้ยงลูกสาววัยใสคนเดียว ทุกอย่างคงไปได้ดี ถ้าไม่มีพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นเข้ามาป่วนใจ