คืนที่หิมะโปรยปราย เซเวอรัสได้พบกับเด็กน้อยผู้เป็นดั่งดวงดาวในชีวิตของเขา

น้องสาวของธีโอดอร์ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย มันก็เกือบจะง่าย ถ้าเธอไม่เผลอตัวไปจูบกับรุ่นพี่ที่เป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอแถมเจ้าตัวยังมีฉายาเป็นคุณชายประจำบ้านสลิธีริน

ความรักทำให้คนตาบอด คำพูดนี้ไม่เกินจริงสักนิด เหว่ยเฟยหย่าเป็นหนึ่งในนั้น ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองคนที่ตนเองรัก แต่เฟยหย่าคนนี้ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะ ใครก็ได้พาเฟยหย่ากลับที ไม่อยากอยู่แล้วอะ

เมื่อความรักที่เคยมีให้ "เพื่อน" มันเปลี่ยนไป ยิ่งเห็นเธออยู่กับคนอื่นฉันยิ่งไม่ชอบ ฉันอยู่ตรงนี้ข้างเธอมาตลอด ทำไมไม่สนใจกันบ้าง ได้....ถ้าฉันไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะมีใครแย่งเธอไป

มีแต่เขากับเธอในความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะในฐานะเพื่อนสนิท เพื่อนนอน เหมือนคนในครอบครัวที่สามารถพูดคุยทุกอย่างกันได้ ไม่แปลกใช่ไหมที่เขาอยากจะมีสถานะคู่รักกับอัยลิน แต่คำตอบที่ได้ตั้งแต่ครั้งแรกคือ ...

เมื่อไหร่รัฐบาลจะเพิ่มเงินเดือนให้หมอสักทีนะ ในเมื่อมีคนเจ็บเยอะขนาดนี้ แล้วก็โปรดเพิ่มประชากรหมอด้วยค่ะ อย่าเอาแต่อยากจะเป็นฮีโร่กันรักษาไม่ทันละ [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น]

เมื่อข้าต้องกลายมาเป็นฮูหยินของเจ้าคนเสเพล อย่าง โจว ลี่ถัง เจ้าจอมเสเพลที่ไม่เอาไหน วันๆ เอาแต่เที่ยวเล่นสร้างแต่เรื่องปวดหัวให้ข้าไปวัน ๆ ข้อดีอย่างเดียวที่เขามี ก็คงเป็นรูปโฉมที่งดงามนั่นแหละ

แสงต้องห้ามทำให้ลิรากลายเป็นผู้ถูกล่า—แต่ทุกครั้งที่เงามืดประชิด คาเอล อัศวินมังกรผู้เย็นชา กลับยืนข้างเธอเสมอ…จนหัวใจที่ไม่ควรผูกพันเริ่มสั่นไหวตามแสงในอก

เธอก็แค่เมียบังเอิญที่เขาไม่เคยรัก ไม่คิดจะรัก “นอนกับฉัน ทำหน้าที่ของเธอซะ”

ใครจะไปคิดว่าหลังจากเลือกจบชีวิตลงด้วยมือของตัวเองแล้วจะได้ตื่นขึ้นมาในร่างของคนอื่นบนโลกที่ไม่รู้จัก แถมเจ้าของร่างยังไม่ยอมให้เขาตายด้วย!

ร้านหนังสือของฉันมันก็อยู่มาตั้งหลายสิบปี แต่พอมีมาเฟียมาป้วนเปี้ยนเท่านั้นแหละ เละเทะ!

เมื่อหมดลมหายใจเพราะความสิ้นหวังจากโลกที่ล่มสาย ลี่จินอดีตทหารในหน่วยรบพิเศษกลับตื่นขึ้นมาในร่างของบุตรีไร้ค่าที่มีชื่อเดียวกันแต่คนล่ะแซ่ ในโลกใบใหม่ที่ราวกับอยู่ในนิยายกำลังภายในสักเรื่อง...

เพราะชีวิตในชาติที่แล้วมันวุ่นวายและแสนบัดซบ ในชาตินี้ลูเซียนจึงคิดจะใช้ชีวิตให้มีความสุขอย่างต็มที่ ...แล้วทำไมไอ้เวรนี่ถึงได้ตามมาด้วยเล่า??? ใครปล่อยไอ้หมอนี่ออกมา! เอากลับไปเก็บเดี๋ยวนี้เลย!

'ซูหรง' ปักใจรักตัวร้ายที่เป็นปรมาจารย์ด้านโอสถเช่น 'ประมุขเจียง' มานานหลายปี เฝ้ามองและเอาใจใส่มาโดยตลอด ทว่าทุกความหวังดีล้วนถูกเมินเฉยดั่งสวะไร้ค่า หรือนางควรกลับมารักตนเองเสียที ตัวร้าย: (เหม่อรอ)

พี่ไทม์ : “อายุแค่สิบแปด ริจะมีผัว?” หนูน้ำผึ้ง : “อือ อยากมีผัว…ยิ่งผัวรวย ๆ เป็นเจ้าของสวนทุเรียนยิ่งชอบ”

ไม่ชอบให้ตายสุดท้ายได้กัน (เธอจะเป็นคนพิสูจน์เองว่า...ด้วยรักและเลี้ยงต้อยมีอยู่จริง)

ไม่ต้องห่วงนะหลี่เฟยฮวา ฉัน...จางเฟยฮวาจะแก้แค้นและทวงคืนทุกอย่างแทนเธอเอง ทั้งพ่อ แม่เลี้ยง น้องสาวตัวดี และผู้ชายสารเลว คนพวกนั้นจะต้องได้รับผลการกระทำอย่างสาสม ฉันสัญญา...

"หนูมาสมัครงานค่า!" "แล้วหนูอายุเท่าไหร่กันล่ะ?" "ห้าขวบค่า" ถ้าหากบอกว่าโรงเรียนยูเอมีแม่บ้านหอพักเป็นเด็กห้าขวบพวกเขาจะถูกแจ้งจับข้อหาใช้แรงงานเด็กไหม? [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น]

การมีพี่เป็นตัวนำของแก๊งตัวกวนไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด " พอตเตอร์!! " " นี้เขาเรียกน้องแน่ะ " " ศาตราจารย์ เขาหมายถึงพี่ต่างหากเล่า! "