"ถึง ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์... พวกมันกำลังมา เราต้องการที่หลบภัย ได้โปรด... เพื่อเห็นแก่ลูกชายของผม..." คำตอบที่ได้รับกลับมาคือความเงียบงัน และในคืนนั้น พ่อกับแม่ก็สิ้นใจลงต่อหน้าต่อตาเขา

"ทุกสิ่งอย่างมีช่วงจังหวะและเวลาของมัน ความรักก็เช่นกัน"

"กระจกวิเศษ...บอกข้าเถิด ผู้ใดงามเลิศในปฐพี" ใครจะเชื่อว่ากระจกวิเศษนั้นดันพา สโนไวท์กับเหล่าคนแคระย้อนเวลาไปในอดีต เจอดะดี๊ ม้อมมี่ ในวัยไล่เลี่ยกับตัวเอง เอาละสิ เอาละสิ เอาละสิ!!!

เมื่อไรจะเลิกยุ่งกับหนู ... ก็จนกว่าหัวใจของฉันจะหยุดเต้น ปืนกระบอกนี้จะทำให้ขวัญเอยสมหวัง

ตัวเอกหญิง+ระบบ แมรี่ซูแบบไม่น่าเบื่อ แนะนำเรื่องนี้เลย

ไม่วุ่นวายไม่ใช่พวกหนู

เธอ คือของขวัญที่เขารับมาอย่างไม่เต็มใจ แต่สำหรับเธอ... เขา คือท้องฟ้าที่อบอุ่น

ผู้บังคับฝูงบินคนดังตกหลุมรักนักจิตวิยาสาวที่สะกดหัวใจเขาไว้ด้วยการท้าดวลในคืนนั้น แต่ยามรบยังไม่ยากเท่ายามรักเมื่อต้องพบกับมรสุมลูกใหญ่จนถูกไล่ล่า

“ถ้าอยากได้การคุ้มครองจากฉัน เธอต้องจ่ายมันด้วยร่างกาย...ตกลงหรือเปล่า?”

เพราะสมบัติที่เพิ่งเก็บมานั้นมีค่าจนล่อตาล่อใจคนชั่ว พวกเขาจึงอาศัยที่นางกับสามีไร้ทายาทสืบสกุล มากดดันให้รับหมาป่าตาขาวคนหนึ่งเป็นลูกบุญธรรม แต่นางกลับเลือกเด็กไร้ที่มาดีกว่ารับเลือดชั่วมาดูแล!!!

ลูกใครหนอ ช่างน่ารักน่าเอ็นดูจับใจ คุณย่าอยากได้มาเป็นหลานสาวใจจะขาดแล้ว...

ล็อกเป้าไว้ที่กัวใจคุณหมอ

เมื่อเสียงกริ่งแห่งโชคชะตาดังขึ้น บทกวีบทใหม่จึงเริ่มถูกขับขาน... ไม่ใช่ใน ฐานะผู้กอบกู้ หรือจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ แต่ ในนามของ 'กวีพเนจร' ผู้ร้อยเรียง เวทมนตร์ผ่านท่วงทำนองและเรื่องราว แห่งตำนาน

เธอเพียงแค่สงสารลูกพี่ลูกน้องที่ต้องแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก เธอจึงตัดสินใจช่วยลูกพี่ลูกน้องหนีการแต่งงาน สุดท้ายกลายเป็นว่าเธอจำต้องกลายเป็นเจ้าสาวแทน

"ถ้าไม่ดื้อเราจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ"ชายหนุ่มก้มหน้าพูดกับร่างเล็กในอ้อมกอด

เขานิ่งเงียบ เย็นชา ปากหนักขี้เกลียดพูดแม้กระทั่งกับน้องชายยังพูดน้อยจนนับคำได้ แต่เวลาอยู่กับน้องจากคนปากหนักกลายเป็นอีกคน “ฉันพร้อมรับโทษแล้ว... คนดี”

"แต่งงานกับพี่สิ กล้าหรือเปล่า?" นี่คือข้อเสนอของแฟนเก่าที่ยื่นให้ฉัน

“พันสอง ลดเหลือพันถ้วน กี่รอบก็ได้ ทำได้ทุกอย่าง ห้ามต่อ” ว่าจบก็กลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก ทั้งตื่นเต้น ทั้งวูบวาบไปทั้งโพรงอกจนเหมือนจะเป็นลม

ฟ้ารุ่งพูดได้แบบเต็มปากเต็มคำว่าบูรพาเป็นผู้ชายนิสัยเสียจนเกินเยียวยา

“ว่าไงยายเด็กเกเร โทรมาขอโทษพี่ข้อหาที่หนีกลับก่อนแล้วไม่บอกเหรอ” “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป ไม่ต้องมารับอีกแล้วนะคะ ลิลากลับเองได้” “พี่…” “แค่นี้นะคะ สวัสดีค่ะ” พี่น้องก็พี่น้อง เธอเป็นให้ได้อยู่แล้ว!