ข้าพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ท่านหันมามองข้าแต่ท่านเอาแต่หมางเมินข้าอยู่ดีชาติที่แล้วท่านสังหารข้าด้วยความเลือดเย็นแต่ชาตินี้ข้าขอเป็นคนที่จากไปใช้ชีวิตที่ควรเป็นของข้า ตำแหน่งยศฐาบรรดาศักดิ์ข้าไม่เอาแ

ร่างโปร่งใส กลิ่นกำยานหอม แว่วเสียงหลอนเรียกชื่อข้างหู 'ยูรี..ยูรี รู้มั้ยความน่ากลัวที่แท้จริงน่ะไม่ใช่พวกเราแต่เป็นสิ่งที่อยู่ที่ดินแดนฮีโร่ของเธอ'

นักฆ่าสาวอย่างเธอที่กำลังต่อสู้กับการตามล่าขององค์กร รู้ตัวอีกทีก็มาโผล่ที่ไหนไม่รู้

เมื่อคนรักความสงบ ดันได้ทะลุมิติไปในร่างนางร้ายสุดอับโชค ที่แม่ตาย พ่อไม่เหลียวแล ซ้ำยังหักหลังท่านแม่ปล่อยให้ฮูหยินกับบุตรสาวคนใหม่ตามรังแกนางอีก เช่นนั้นนางจะหาสามีดี ๆ มาโค่นท่านพ่อลงเอง!

คนหนึ่งไม่เชื่อเรื่องความรัก อีกคนเชื่อเรื่องความรัก แต่ผิดหวังซ้ำๆ โดยเฉพาะความรักไอ้หมาแก่มอบให้

ซีซี ทะลุมิติมาพร้อมกับมิติว่างเปล่า เข้ามาอยู่ในร่างของสาวน้อยอายุ 16 นิสัยเอาแต่ใจ ร้ายกาจกับพี่น้อง เธอเลยอยากชดเชยและตั้งใจจะเลี้ยงดูน้องๆให้มีชีวิตที่ดีขึ้น "น้องสาว เจี๋ยไม่ร้ายแล้ว!"

หญิงสาวต้องการมีชีวิตรอดในโลกนิยายที่เคยอ่าน นอกจากขโมยดวงผู้อื่น ยังต้องสวมบทคุณหนูชาเขียวตัวแม่ เพื่อเปลี่ยนโชคชะตาแสนน้ำเน่าและบัดซบของตน เอาละ พระเอก พระรองจงรีบถอยห่าง ตัวร้ายทรราชเท่านั้น...

เมื่อนักเขียน..ต้องเข้ามาใช้ชีวิตในนิยายแนวทะลุมิติที่เกิดดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมาในชั่วข้ามคืนของตัวเอง ทางรอดนั้นง่ายมาก แต่ดันพลาดตั้งแต่ต้นเรื่อง !

ในเมื่อสกุลลู่ทอดทิ้งนางเพียงเพื่อเชื่อคำของนักพรตนั่น เช่นนั้นหากวันหนึ่งนางจะทอดทิ้งคนสกุลลู่บ้าง ก็อย่าหาว่านางอกตัญญูแล้วกัน

ฮ็อบบี้อึออกมาเป็นลูกสิงโตได้ไง? นี่มันเหลือเชื่อมาก กระต่ายป่าอย่างเขาอึออกมาเป็นสิงโตสองก้อนล่ะ

เยว่หนิงหนิงตายแล้ว แต่นางกลับมาอีกครั้ง ไม่เร็วกว่านี้ครึ่งวันและไม่ช้าไปกว่านี้ครึ่งก้าว นางกลับมาตอนที่อยู่บนเตียงกับชายแปลกหน้า ซึ่งพรากความรุ่งโรจน์ในชีวิตของนางไป

ในเมื่อหลี่เยว่หนิง‘ต้องการอยู่ในเรือนตระกูลเสิ่น นางจำต้องใช้ทุกวิธีเพื่อเอาใจญาติผู้พี่หน้าตายผู้นั้น ทว่าเรื่องราวมิได้ง่ายดายอย่างที่นางคิด เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพี่สาวที่แสนจะชิงชังนางเหลือทน!

เมื่อตัวจริงโผล่มา สตรีตัวแทนเช่นนางก็ถูกขับออกจากจวนอย่างไม่แยแส ก่อนจะหนาวตายกลางหิมะเย็นก็ได้สตรีปริศนาคนหนึ่งช่วยไว้ อีกฝ่ายมอบชีวิตและฐานะใหม่ให้นาง และพานางกลับไปทวงของที่เป็นของตัวเองคืน!

ทะลุมิติมาทั้งทีดันกลายเป็นองค์หญิงตกอับที่ถูกเฉดหัวไปอยู่ท้ายวัง แถมคนรักก็มาตีตัวออกห่าง อยู่ท่ามกลางเหล่านางร้ายนางอิจฉาทั้งหลายที่คอยแต่รุมรังแก นี่มันวังหลวงหรือสมรภูมิรบกันแน่ !

“นักแสดงที่รับบทตัวร้ายตัวขี้อิจฉา ต่อให้ตายไปแล้วเกิดใหม่ก็หนีไม่พ้นบทนี้สินะ” นี่คือความคิดแรกของ ‘หวังเหยียนเล่อ’ ในร่างของ ‘ฮั่วเหิงเยว่’ สตรีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเย่อหยิ่งที่สุดในแคว้นหยาง

ครั้งก่อนสวรรค์ให้โอกาสเกิดใหม่ในร่างทารกวัยสองขวบ กระทั่งถูกใส่ร้ายจนต้องโทษประหาร หนนี้นางได้ย้อนกลับมาในวัยสิบหก บุรุษผู้นั้นนับเป็นฝันร้ายที่มิอาจลืม นางจะขอเมินเขาเพื่อหลีกหนีวังวนเดิมที่เลวร้าย!

ทั้งที่อยากแก้แค้นให้ร่างเดิมเพราะถูกหักหลังจนทำให้เป็นบ้า แต่มาเจอความหล่อเหลายั่ว ๆ เข้าให้ ...เดี๋ยวนะ ๆ ภารกิจอันใดกันเนี่ย! ทำไมระบบต้องส่งข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาอยู่ตลอดเวลา

" เฟลอรีน...ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอนะ..." ลูก้าเอือมมือไปหาเธอเพื่อปลอบเธอ " ไม่!!ลูก้า นายไม่เข้าใจ!!! ฉันพยายามกลั้นน้ำตามาตลอด!! เพื่อให้นายกับมาริเน็ตรักกัน...." เธอปัดมือของเขาออกอย่างเเรง

เว่ยชีเยว่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของนางรองที่แสนโง่งม ในนิยายของตัวเองหลังเธอสิ้นอายุขัยในวัยเบญจเพส ทั้งๆ ที่พยายามหลีกเลี่ยงพวกตัวเอกเพื่อเปลี่ยนแปลงเส้นเรื่อง ทว่ากลับกลายเป็นพัวพันไม่สิ้นสุด

วิศวะสาวปีสามข้ามมิติเวลามาพร้อมความสามารถจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ทว่ากลับได้เป็นคุณหนูรองที่บิดาทอดทิ้งให้เติบโหญ่ในดินแดนรกร้างห่างไกล ซ้ำยังถูกลากตัวไปอภิเษกกับรัชทายาทที่ไม่เคยพานพบด้วยความจำใจ!