เป็นสาวออฟฟิศอยู่ดี ๆ สามีให้ลาออกมาเลี้ยงลูก ห้าปีผ่านไปช่อลดากลายเป็น 'อีเพิ้ง' ทั้งแก่ทั้งโทรม ซ้ำร้ายสามียังเล่นชู้กับเพื่อนร่วมงานจนขอหย่ากับเธอ...

หญิงสาวผู้ที่มีความฝันในชีวิตอยากมีความเป็นอยู่ที่ดี ได้ผลักดันตัวเองมาเรียนในกรุงเทพฯ แต่โชคชะตากับเล่นตลกกับเธอ เมื่อแม่ของเธอป่วยเป็นโรคมะเร็ง จนต้องยอมรับข้อเสนอเป็นนางบำเรอให้กับเฟียผู้มั่งคั่ง

“ฮารุขอโทษค่ะ” "พี่ไม่จำเป็นต้องขอโทษเรื่องนั้นก็ได้ แต่ขออย่างเดียว อย่าให้ฉันต้องเห็นพี่หัวเราะกับคนอื่นแบบนั้นอีก"

เมื่อโอกาสย้อนเวลาเปิดขึ้นอีกครั้ง เขาจะใช้ความรู้จากอนาคตเปลี่ยนชะตาเดิม และสร้างโลกใหม่...ด้วยมือของเขาเอง!

"อย่าทำตัวแบบนี้อีก รู้ตัวใช่ไหมว่าตอนนี้อยู่ในสถานะไหนเป็นเมียของใครกันแน่ สิ่งไหนควรไม่ควรก็คิดเอาเองแล้วกัน"

"ข้าเพิ่งรู้ว่าข้ารักเขามากนัก และข้าเพิ่งรู้ว่าเขารักข้า...มากยิ่งกว่า...”

อณิษรา นักประวัติศาสตร์ถูกส่งให้ฟื้นฟู “ปราสาทที่ไม่มีในแผนที่” และพบคีริน คนงานผู้มีดวงตาเหมือน “ธม” ช่างก่อหินที่เลือนหายไปจากบันทึก เมื่อเสียงก่ออิฐดังขึ้นทั้งที่ไม่มีผู้ประกอบพิธี ความฝันเริ่มรั่ว

"บอกเรามาก่อนว่าเด็กๆ เป็นลูกของใคร" "ลูกของเรา..." "......" "ลูกของเราสองคน"

ถ้าเขาจะหย่า เธอก็จะหย่าให้ แต่คำขอครั้งสุดท้าย "เป็นผัวที่ดีให้มันได้สักครั้ง"

เขาเข้าใจว่าเธอเป็นเมียน้อยของพ่อ ไม่ใช่ลูกบุญธรรมอย่างที่พ่อบอก เลยทำทุกวิถีทางเพื่อกีดกันเธอ จนทำให้เขากลายเป็นฝ่ายที่ต้องแต่งงานกับเธอแทน กระนั้นความใจร้ายของเขาก็ไม่มีท่าทีเบาบางลง จนเธอทนไม่ไหว..

ว่าจะรู้ว่าตนเองมาเกิดใหม่ในโลกของนิยายที่จบไปแล้ว ก็สูญเสียท่านแม่และพี่ชายทั้งสองไปแบบไม่มีวันหวนกลับ ฉีหลิงตี้ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นบุตรสาวของนางร้ายจึงขอตั้งปณิธานทวงคืนความเป็นธรรมให้กับมารดา

นี่ในหนึ่งวันผู้ชายคนนี้ตกเธอได้กี่ล้านรอบแล้วนะ!

“ไม่ตบ ไม่ตี ไม่ดีขึ้น เฮียก็ฟัด..”

ฟ่านอวี้หลันคนเก่าอาจจะไม่สู้คนแต่ข้าคนนี้จะไม่ยอมให้พวกเจ้ามาข่มเหงได้อีก บุรุษชั่วช้าเช่นนั้นอยากได้นักก็เอาไป ข้าไม่ต้องการ และหลังจากนี้ข้าจะไม่ใช่ฟ่านอวี้หลันที่โง่เขลาผู้นั้นอีกแล้ว!

“พี่ไม่สนใจใครหรอก ตอนนี้พี่สนแค่เรา ดูไม่ออกหรือไง”

ฉันมีชื่อว่าเมษา มีอาชีพเป็นนางรอง เพื่อช่วยส่งเสริมความรักของพระเอกกับนางเอกให้สมหวัง แต่ในชีวิตจริง ฉันเป็นแค่คนธรรมดาที่ต้องการความรัก

หลิงไฉ่หง นักแสดงสาวชื่อดังรถคว่ำได้รับอันตรายถึงชีวิตต้องย้อนไปอยู่ในร่างภรรยาตัวร้ายของผู้พันหวังในยุค80 ที่ใคร ๆ ก็รังเกียจในความร้ายกาจ เธอจะทำเช่นไร แต่เธอไม่กลัวหรอกเพราะในมิติมีทุกอย่างครบไปกัน

สายลับพันหน้าในยุคปัจจุบัน มาอยู่ในร่างแม่ดอกบัวขาวประจำเมืองในยุคโบราณ แทนที่จะได้ใช้ชีวิตบนกองเงินกองทอง กลับต้องดิ้นรนเอาตัวรอดจากพวกที่คิดร้ายกับครอบครัว อยากหาเรื่องกันดีนักนางจะจัดให้อย่างสาสม!

"กฎของยมทูต...คือห้ามรู้สึกอะไรกับดวงวิญญาณและชีวิตของใคร" / "พี่ใหญ่ชอบผม…ได้รึเปล่า” “ถ้าเธอยังเล่นแบบนี้อีก ฉันจะไม่พาไปกินไอศกรีมแล้ว” “ไอศกรีม…ของพี่ใหญ่ต่างหาก”

นี่ฉันเป็นแค่ตัวประกอบหญิงที่ไม่มีทั้งมิติพิเศษ ไม่มีพลังวิเศษ แถมยังไม่มีระบบอีกต่างหากเนี่ยนะ?