ด้วยหลักการ “ไม่ออกนอกสำนัก หากยังไม่ไร้เทียมทาน” เย่เซียวจึงฝึกฝนอย่างสงบและค่อยเป็นค่อยไป แต่เขาจะไม่ออกไปได้จริง ๆ หรอ

เจ้านายเฮงซวยมีอยู่ทุกที่! แต่ ‘อาชิระ ปารมี’ เอาตัวรอดได้อย่างดีด้วยการใช้ ‘ศิลปะการอยู่ร่วมกับเจ้านายเฮงซวย!’

จากวิศวกรซอฟต์แวร์แห่งศตวรรษที่21สู่ร่างของหลินเวยเด็กสาวผู้อาภัพในยุค1980ที่กำลังจะถูกขายให้โรงงานทอผ้าชีวิตใหม่ก็คือขุมนรกดีๆนี่เองพวกเขาไม่รู้ว่าในร่างที่ผอมบางนี้คือสมองของอัจฉริยะใน40ปีข้างหน้า

ชีวิตของ กล้วย มนุษย์เงินเดือนแสนธรรมดาที่ดวงซวยขั้นสุด ในทุกวันไม่เคยไม่มีเรื่องเรียกได้ว่าเหมาะกับนิยาม 'เกิดแต่กับกู' และชีวิตของกล้วยดูจะวุ่นวายมากขึ้น....เมื่อได้พบกับคนข้างห้องที่ไร้มารยาท

เพราะแค่เพียงเห็นรูปในใบสมัครงานเขาก็บอกให้ฝ่ายHRเรียกผู้สมัครให้มาสัมภาษณ์ในชั่วข้ามคืน พอได้เจอหน้ากันเขาก็ดันถามคำถามแปลก ๆ "เราเคยเจอกันมาก่อนไหมครับ" เล่นเอาผู้สัมภาษณ์ที่นั่งอยู่ข้างกันทำหน้างง

'เอริค' เข้าหา 'สลิณา' ทำให้เธอตกหลุมรัก เพื่อต้องการแก้แค้นน้องชาย ไม่ใช่แค่เธอที่ตกลงไปในหลุมพรางของเขา ทว่าเขาเองก็ตกหลุมพรางที่วางเอาไว้เข้าอย่างจัง...

ทั้งเขาและนางต่างคนต้องจากบ้านเกิดไปอยู่ไกลถึงชายแดนตะวันตก กระนั้นกว่าเขาและนางจะได้พบกันก็ใช้เวลาถึงเจ็ดปี! แต่ครั้นพบกันความรักก็งอกเงยก่อเกิดจนอุปสรรคทั้งหลายก็มิอาจขวางกั้น

ในวันที่ต้องรักอกหักโดนแฟนนอกใจนั่งฟูมฟายอยู่ป้ายรถเมล์อย่างสิ้นหวัง ได้เจอคนใจดีมานั่งปลอบทั้งยังทิ้งเสื้อสูทตัวใหญ่ไว้ให้ดูต่างหน้า ชายปริศนาคนนั้นถูกตั้งชื่อว่า"คุณวันใหม่"

เราสองคนก็แค่อาศัยอยู่ด้วยกันก็แค่นั้น “โกหกละ เพื่อนกันที่ไหนทำตัวเหมือนคู่ชีวิต” [AIZAWA X OC] [โปรดอ่านข้อมูลเบื้องต้น]

เมื่อโชคชะตาลิขิตให้เกาลัดต้องข้ามมิติมาสู่โลกแห่งผู้ใช้ไสยเวทย์ เพียงแค่ความฝันนั้นก็นำพาหญิงสาวได้มาพบกับเขา.. แล้วคำทำนายนั้นอีกเล่า?จะเป็นกุญแจนำทางให้เกาลัดกลับบ้านได้หรือไม่

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

เรื่องอื่นมักจะมีตัวเอกทำงานหนักจนตายแล้วหลุดเข้าร่างตัวร้ายในนิยาย เคยคิดบ้างมั้ยว่าตัวร้ายอย่างฉันลำบากแค่ไหนที่ต้องหลุดออกมาทำงานหนักแทนมัน อิโง่

"คืนนี้...เจ้าจะต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว" แม่ทัพหลี่หรันกระซิบเสียง พลางโน้มตัวลง ลิ้มรสผิวเนียนของฮองเฮาอย่างหิวกระหาย ไล่จากลำคอลงมายังเนินอกอวบอิ่ม

แค่จะหาอะไรกินแต่ดันตกหลุมแปลกๆพอเจอตัวต้นเหตุก็ได้พลังแหละแต่โชคร้ายนิดหน่อย(?)เลยไม่ได้ทันทีและดันมาเกิดใหม่ในโลกของเกมที่ตัวเองเล่นมะกี้นี้(จากนักเขียนถามหน่อยว่ามันปรับเหรดเนื้อหายังไง?อนาคตมีNC )

"เวินเหม่ยฮวา" ตื่นขึ้นในครอบครัวยากจนริมเขา แต่ด้วยพรวิเศษจากปลายนิ้ว เธอจะเปลี่ยนผักธรรมดาให้กลายเป็นความหวัง...ที่เบ่งบานไปถึงใจคนทั้งแคว้น

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

ชีวิตเลขาไม่ง่าย โดยเฉพาะเลขาของผัวโบ้ที่คัฟเวอร์เป็นหมาบ้าเมาน้ำลาย “ใครก็ได้เอาไอ้สันดานนี่ไปเก็บที”

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

หลังเว่ยซูหนิงทำหน้าที่บทตัวประกอบเสร็จสิ้น นางนึกว่าจะได้กลับโลกเดิมของตน แต่ว่านางกลับได้ย้อนคืนมาในช่วงเวลาเดิมอีกครั้ง เท่านั้นไม่พอพระเอกที่แสนเย็นชากลับเปลี่ยนไปด้วย ตกลงนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เมื่อนักมวยเก่าที่อำลาวงการมาหลายปีต้องกลับมาขึ้นชกอีกครั้ง เพราะมีนักมวยมาขอท้าชกกับเขาแต่ในระหว่างที่เขาชกอยู่ ทางฝั่งนักมวยคนนั้นก็เล่นขี้โกงจนทำให้เขาเสียชีวิตและตื่นขึ้นมาอีกครั้งในที่ไม่รู้จัก