ตั้งปณิธานไว้แล้วว่าจะไม่มีเด็กเลี้ยงอีกต่อไป “ไหน ๆ คุณธรณ์ก็ต้องไปซื้อนอกบ้าน ซื้อหนูก็ได้นะคะ สะอาด ราคากันเอง เรียกใช้ได้เลย ประหยัดเวลาเดินทาง ประหยัดค่าโรงแรม เห็นไหมคะมีแต่ได้กับได้”

ในเมื่อเขาไม่พร้อมจะมีลูก งั้นลูกของเธอก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อ และชีวิตของเธอก็ต้องไม่มีเขาด้วยเหมือนกัน

'ใบหย่าและอิสรภาพ' คือสิ่งที่เธอมอบให้เขาตามต้องการ ส่วน 'ลูก' ในท้องคือเศษรักที่เขาเหลือไว้ให้เธอในวันที่จากลา

สกุลเหลียวยัดเยียดบุตรสาว เหลียวอิงอิงให้แต่งงานกับคนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างหยางกั่วหลิงเพียงเพราะก้อนทองอันจิ๋ว เจินจื่ออีหนีออกจากวังหลังค้นพบเส้นทาง รู้สึกตัวอีกทีสนมขั้นผินอย่างนางก็อยู่ในห้องหอ!

เมื่อเผลอละเมิดกฎเหล็กของสามีที่ว่า ถ้าท้องต้องทำแท้งสถานเดียว เธอจึงเลือกที่จะหย่าและปกปิดลูกที่เขาจะไม่มีวันได้รับรู้

ปู่มัดมือชกให้ผู้การหนุ่มอย่างนรินทร์ธัช จดทะเบียนสมรสกับหลานสาวเพื่อนสนิท ผู้หญิงบ้าอะไรยอมผูกมัดกันด้วยเอกสาร หน้ายังไม่เคยเห็นกันรู้แค่ชื่อในใบทะเบียนที่ลุงทนายความส่งคืนมาให้เท่านั้นบ้าสิ้นดี..!!

“ผมไม่หย่า”

กะเพราที่ว่าเผ็ด ยังเด็ดสู้ลีลาของท่านชีคไม่ได้ งานนี้แม่ครัวสาวเตรียมตัวระทวย เพราะเขาไม่ได้หิวข้าว... แต่ 'หิวคุณ'

จู่ๆ คนที่เคยนิ่งเคยขรึมในสายตาเธอก็ดูเปลี่ยนไป...“รู้สึก" ไปด้วยกัน "อยาก" ไปด้วยกัน เดี๋ยวมันจะดีเอง แค่เชื่อฉัน

หลังจากได้รับมรดกเป็นแหวนหยกจากคุณตาที่พึ่งเสียไปเธอก็ฝันถึงหมู่บ้านหนึ่งในแถบชนบททำให้เป็นจุดเริ่มต้นที่เปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

“พี่เขาบอกว่าเขาเป็นแม่ปราณฮะ... พ่อเคยบอกว่าแม่ปราณสวยมาก คนนี้ใช่ไหมคับที่เป็นแม่ปราณ”

เพราะมีเมียเป็นนางร้ายแบบเธอ ผัวสุดที่รักเลยใช้เงินฟาดหัวขอหย่า ลองคำนวณดูแล้วร้อยล้านกับไอ้นั่นของเขาหนึ่งอัน หย่าก็หย่าสิ! เธอได้กำไรเห็นๆ แต่พอถึงเวลาเขาดันเล่นตีมึนซะเฉยๆ ก็ไหนว่าจะหย่าไงล่ะ!?

จู่ๆ ก็กลายเป็นองค์หญิงที่ถูกส่งมาบรรณาการ นางจึงจำต้องใช้ลีลาและการยั่วเย้าเพื่อเอาตัวรอดท่ามกลางการแย่งชิงโดยเฉพาะผู้นำเผ่าซึ่งไม่ชอบพูดมากแต่เอวดุตอกไม่ยั้งจัดหนักจัดเต็มทุกครา

เป็นทั้งเจ้าพ่อมาเฟียเป็นทั้งนักสะสมของเก่าที่ทุกคนต้องยอมศิโรราบ นิสัยเสีย ปากหมา ชอบขมขู่ แต่ดันมาถูกยัยเด็กศึกษาเจ้าเล่ห์หลอกเอาได้

“ผมไม่ใช่คนแสนดีมาก่อน แต่กับพี่...ผมอยากเป็นคนดีที่คู่ควรครับ”

เจ็บกว่าการเป็นตัวเลือก คือยอมเป็นให้แล้ว แต่ก็ยังไม่ถูกเลือก

บอสหนุ่มมาดนิ่งที่จริงจังกับงานไม่เกรงกลัวใคร แต่ดันมาแพ้ให้กับเด็กดื้อตัวแสบที่อายุห่างกันถึงสิบปี ขนาดคู่แข่งที่มากเล่ห์เพทุบายยังสามารถจัดการได้ ก็แค่ต้องปราบเด็กดื้อตัวน้อยคนเดียวทำไมจะทำไม่ได้

“ไหนมึงว่าเอาไม่ลง แค่เอ็นดูเป็นน้อง นี่ไม่เรียกกลืนลงท้องไปหมดแล้วหรอวะ”

แค่ความหวามไหวที่แสนอบอุ่น ยามที่พัดหลงเข้าไปอยู่ใกล้เขา แค่ความหลงใหลชั่วครู่ชั่วยาม ไม่ใช่...รัก ที่แค่สายลมนั้นเปลี่ยนทิศ เธอก็พร้อมจะกลับไป ไม่เหลือใคร...อีกครั้ง

ความรักของเธอคือเถ้าถ่าน ในขณะที่เขาเฝ้ารดน้ำให้ดอกไม้ดอกอื่น “ไหนบอกว่าเกลียด ก็อย่ามายุ่งกันสิ!” “เกลียดกัน ไม่ได้หมายความว่าเอากันไม่ได้”