‘ห้ามท้อง’ คือกฎเหล็กของการเป็น ‘เด็กหมอจิณณ์’ เพราะถ้าพลาดขึ้นมา...ทางเดียวที่เขามีให้คือต้อง ‘เอาออก’ เท่านั้น

ในเมื่อเขาไม่พร้อมจะมีลูก งั้นลูกของเธอก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อ และชีวิตของเธอก็ต้องไม่มีเขาด้วยเหมือนกัน

คนหนึ่งรักหมดหัวใจ อีกคนไม่เคยรัก

“แต่เพียงรักพี่ปัณณ์” ..... “รักเหรอเพียง!” ..... “เธอแค่สำนึกในความผิดของตัวเอง และอยากได้รับการยอมรับจากพี่ มันก็แค่นั้น มันไม่ใช่ความรักเลย ความรักมันไม่กระจอกขนาดนี้หรอกเพียง!”

ต่อให้เธอทำดีกับฉันแค่ไหน "ฉันก็ไม่มีวันรักเธอ" เพราะหัวใจของฉันให้คนที่ฉันรักไปหมดแล้ว

"นอนกับฉัน นอนแบบมีอะไรกัน ไม่ต้องใช้หัวใจ ใช้แค่ร่างกายแลกเปลี่ยนความสุขกัน นี่คือวิถีการเป็นผู้หญิงของฉัน และฉันจะไม่รักเด็กของตัวเอง ไม่ต้องพยายามเอาใจ วันเกิดหรือวันครบรอบอะไรไม่ต้องจำ ไม่สำคัญ"

ลูกของเธอก็คือลูกของเธอ เขาก็ส่วนเขา เธอจะไม่มีวันบอกเขาว่าเธอมีลูกกับเขาเด็ดขาด เพราะลูกคนนี้คือความผิดพลาดระหว่างเรา...

“ถ้าเด็กในท้องของคุณคลอดเมื่อไรก็อย่าสอนให้เรียกผมว่าพ่อ”

"ยาคุมนี่เก็บไว้กินตอนฉันเสร็จ ฉันไม่ใส่ถุงยางให้เสียอารมณ์หรอกในเมื่อเธอยังซิง"

“ผมไม่หย่า”

เพราะจุดเริ่มต้นไม่ใช่ความรัก เธอโดนยัดเยียดให้กับ ‘เซฟเฟอร์’ มาเฟียตระกูลใหญ่เพื่อผลประโยชน์ระหว่างตระกูล แทนที่จะเห็นใจเธอผู้มาจากเมืองไทย กลับทำเสมือนเธอไร้ค่าและพร้อมเซ็นต์ใบหย่ากับเธอทุกเมื่อ

“คิรากร” เสนอเงินและความอบอุ่นแสนจอมปลอมให้ “พลับพลา” มาอยู่ในชีวิตของเขา เพื่อเป็น “ตัวแทน” ของใครอีกคน โดยที่เธอไม่เคยรับรู้

จาก 'รัก' กลายเป็น 'เคยรัก' และไม่มีวัน 'ได้รักกัน'

คำถามที่เคยอยากจะถามเขาว่ารักกันบ้างไหมในวันนั้น วันนี้คงไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว…

"แต่งงานกับพี่สิอัญ ยังไงซะเด็กในท้องก็มีเลือดเนื้อของพี่เหมือนกัน"

ความรักของเธอเป็นเพียงสิ่งไร้ค่าสำหรับเขา แต่ 'ลูก' ที่เกิดจากความใจร้ายของเขา คือสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับเธอ

"เอ็งบอกว่าท้อง ถ้าข้าเป็นพ่อของเด็กในท้องเอ็ง พวกเด็กทั้งหมู่บ้านก็คงเป็นลูกข้ากันหมดแล้วเหมือนกัน"

เจ็บกว่าการเป็นตัวเลือก คือยอมเป็นให้แล้ว แต่ก็ยังไม่ถูกเลือก

ไม่ว่าแม่หรือลูกก็ไม่เอาทั้งนั้น ปล่อยท้องเองก็เลี้ยงเอง

ความรักของเธอคือเถ้าถ่าน ในขณะที่เขาเฝ้ารดน้ำให้ดอกไม้ดอกอื่น “ไหนบอกว่าเกลียด ก็อย่ามายุ่งกันสิ!” “เกลียดกัน ไม่ได้หมายความว่าเอากันไม่ได้”