ค้นหา

ใคร ๆ ต่างก็พูดว่ามีเพื่อนบ้านดีมีชัยไปกว่าครึ่ง น้ำไม่เคยเชื่อแบบนั้น จนกระทั่งได้เจอพี่ที่อยู่ห้องข้าง ๆ

"บนโลกแห่งความสมบูรณ์แบบ... ความผิดพลาดคืออาชญากรรมที่ต้องชำระด้วยการยอมจำนน"

“หนีไปให้ไกลล่ะ…เพราะถ้าผมเจอเพลงที่ไหน ผมจะเอาเพลงที่นั่นเลย”

“อยากช่วยผมใช่ไหมครับ? งั้นก็ช่วยอยู่กับผมแบบนี้ไปนานๆนะครับ ^^ ” เธอทะลุมิติเข้ามาเพื่อช่วยเหลือ โกโจ ซาโตรุ ชายหนุ่มที่เธอเคยใส่ฟิลเตอร์ให้น่ารัก ขี้เล่น และดูไร้พิษภัยในสายตาของตัวเอง แต่ดูเหมือนว่า…ความจริงจะไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย

ฮันฮวาจิน เด็กใหม่ที่พึ่งย้ายเข้ามาน่ะ เขาเป็นคนแปลกยังไงก็ไม่รู้...

ความเศร้าที่ถาโถมราวกับสายฝนโปรยปรายกลางใจของผม เวลานี้ได้รับการเยียวยาอย่างอ่อนโยนจากพี่ ผู้ที่เป็นอัลฟ่ากลิ่นฝน

เจดมองไปยังดวงตาดำมืดคู่นั้น พลางนึกถึงตอนที่เราได้คุยกันครั้งแรก ในห้องสารภาพบาป เสียงแหบทุ้มต่ำที่เธอได้ยินยังคงดังก้องอยู่ในหัว จนหลงลืมเนื้อหาบางอย่างในคำสารภาพของเขา "เธอไม่ควรจะลืมมัน"

มาสเตอร์แห่งคาลเดีย พระผู้ช่วยของมนุษยชาติ? ผู้กอบกู้อนาคตของมนุษย์? เหรอ..? ถึงแม้ว่านั่นคือสิ่งที่ผู้คนเรียกฉัน แต่แท้จริงแล้ว ฉันมันก็แค่คนขี้ขลาดไร้พลังที่ไม่เคยปกป้องใครได้เลยต่างหากล่ะ

เป็นเพื่อนสมัยเด็กของฝาแฝดพระรองที่ถูกกล่าวถึงในนิยายแค่ชื่อตระกูล รูปร่างหน้าตาและคำสาปประจำตระกูลที่จะทำให้คนถูกสาปมองไม่เห็นตลอดชีวิตจนกว่าจะถอนคำสาปได้ก็เท่านั้นเอง

หลับตาลงเถิดองค์หญิงของกระหม่อม ตอนนี้ตะวันลับขอบฟ้าแล้วพะยะค่ะ ในฝันของพระองค์จะมีกระหม่อมอยู่ด้วย...

สิ่งที่คอยควบคุมสังคมนี้อยู่อย่างฮีโร่น่ะ ต้องถูกทำลายให้สิ้นซากไปซะ นี่คือปณิธานของพวกเรา ผู้ถูกทอดทิ้งในโลกเเห่งอัตลักษณ์

Sherlock, The only one clue you can have is ME.

ชายในสถานบำบัดทางจิตเวชกับเสียงหลอนในหัว ต้องพบกับเส้นทางที่เปลี่ยนไปเมื่อคนไข้สาวหน้าใหม่เข้ามาเปลี่ยนความต้องการและก่อให้เกิดความรู้สึกในแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน การเดินทางและวางแผนหลบหนีเพื่อไปใช้ชีวิตร่วมกันจึงบังเกิดขึ้น

"นายช่วยฉันแขวนคอได้ไหม" นั่นคือคำทักทายแรกของเรา หลังไม่ได้เจอกันมาหลายทศวรรษ

ฉันแอบชอบ 'คมดาบ' มาหกปี แอบมอง แอบปลื้ม แอบคลั่งไคล้ แต่ไม่กล้าสบตาหรือเข้าใกล้ กระทั่งวันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงเดียวกันกับเขา และถ้าถามว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง... ฉันดันเมาจนเผลอจับเขากินเข้าน่ะสิ!

"ถ้าพี่อยากออกไปเจอผู้ชายคนนั้นของพี่มากนักล่ะก็...ผมจะทำให้พี่เดินออกจากบ้านไม่ได้เลย"

“ปล่อยผมไปอย่างงั้นเหรอ…นายจะกลับไปทำไม ทุกคนที่นั่นน่ะรังเกียจนาย มีเพียงแค่ฉันคนเดียวที่รักนาย ดังนั้นอยู่ที่นี่กับฉันตลอดไปเถอะนะ คาตะคุง”

หากสามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้ จะเดินตามทางเดิม หรือเปลี่ยนมัน?

คุณผู้ชายห้องตรงข้ามฉัน... เขาหน้าเหมือนฆาตกรต่อเนื่องในข่าวเลยล่ะ