ในสหัสวรรษที่ 36 การเดินทางในอวกาศเป็นสิ่งที่เห็นได้ทั่วไปเพียงแต่ มันยังคงเป็นสิ่งที่ไม่ง่ายขนาดนั้น มนุษย์ยังคงมองว่าการตัดแต่งพันธุกรรมเป็นสิ่งที่ผิดศีลธรรม การเดินทางในอวกาศจึงต้องอาศัยการใช้เครื่องจำศีล แต่เหนือสิ่งอื่นใดมนุษย์ในตอนนี้ก็มีความสามารถมากพอที่จะเดินทางข้ามอวกาศไปทั่วทั้งกาแล็กซี
การเดินทางนำมาซึ่งการค้นพบ การพบดาวเคราะห์ดวงใหม่ๆ การพบดาวฤกษ์ดวงใหม่ๆ นั่นหมายความว่ามนุษย์ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการค้นพบสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ๆ ได้ การเจอกับสิ่งมีชีวิต ระดับที่ยังคงเป็นสัตว์ หรืออาจจะยังไม่มีวิวัฒนาการถึงขั้นที่เรียนรู้วิทยาศาสตร์ได้ เป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นได้ทั่วไป เพียงแต่ส่วนใหญ่แล้วถ้าไม่ได้เป็นภัยต่อมนุษย์ ก็มักจะถูกดูแลและควบคุมโดยมนุษย์ แต่หากว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเป็นภัยก็จะถูกการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ หรือไม่ก็ตัดแต่งพันธุ์กรรมให้มีภัยต่อมนุษย์น้อยลง
มนุษย์มักมองว่าตนเองมีบทบาทที่สำคัญมาตลอดในช่วงระยะเวลา 35,000 ปี จนกระทั่งการค้นพบครั้งล่าสุดและอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายของมนุษย์ที่ได้ค้นพบสิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจและน่าหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน นั่นคือการมาถึงของพวกมัน
