“นี่ไม่ใช่นิยาย แต่คือเงาในบรรทัด บันทึกของนักเดินทางผู้เดินเดียวดาย ทุกถ้อยคำถูกเขียนด้วยเลือดและบาดแผล ทุกอักษรคือเสียง แรกในความมืด คือหลักฐานว่า ความพ่ายแพ้ ไม่เคยมีอยู่สำหรับเรา”

ช่วงชัวิตืี่ผลัดเปลี่ยน

เพื่อน ก็เปรียบเสมือนสายฝน ที่คอยชำระล้างจิตใจ

เมื่อพี่น้องต้องพลัดพรากจากกัน ชั่วชีวิตไม่ได้กลับมาเจอกัน กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนาน แม้จะตายจากไปแล้ว แต่สายใยกลับยังคงอยู่

“คนเรานี่ก็แปลกนะ... พอฉันอยู่ก็ทำเหมือนไม่มีตัวตน พอหายไปก็บอกว่า ‘คิดถึง’ แต่ตอนที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครหันมามองเลยสักคน... หรือแค่ไม่มีใครสนใจกันแน่? อ่า..จริงสิฉันเป็นมนุษย์ล่องหนนี้น่า~”

จากเด็กสาวเท้าเปล่าสู่ผู้นำการเปลี่ยนแปลงจากเสียงเล็กๆในหมู่บ้านสู่เสียงที่สะท้านไปทั้งแผ่นดินนี่คือเรื่องราวของ“อารีน่า”ผู้หญิงที่ไม่เคยก้มหัวให้เผด็จการและจะกลายเป็นประธานาธิบดีหญิงคนแรกของวาเลนเทีย

แม้ลมฝนหรือหิมะโปรย ยังมิอาจกลบกลิ่นชากาแฟและเสียงสนทนาในร้าน “ฟ่งอวี่เสี่ยวส่าน” โต๊ะเก้าอี้ชุดเล็กๆ ยังทำหน้าที่เสมือนโลกใบเล็กๆ ของเหล่าสามัญชนเพื่อผ่อนคลายและตั้งคำถามถึงเหล่าผู้วิเศษทั้งหลาย

เมย์เป็นเด็กเรียนดีแล้วเด่นในเรื่องดนตรี

กลิ่นดินชื้นและดอกทุเรียนหอมกรุ่นคือลมหายใจของลุงสวัสดิ์มาตลอดสามสิบปี ทุเรียนแต่ละลูกคือชีวิต...จนกระทั่งเสียงแตรรถของหลานชายดังขึ้น พร้อมกับแผนการที่จะเปลี่ยนทุกอย่างที่เขารักไปสู่ “โลกใหม่”

ในช่วงชีวิตมนุษย์เรามักซ่อนเรื่องราวที่ไม่อาจลืม ความทรงจำตรึงเขาไว้แน่น เมื่อคำว่า 'ออกนอกกรอบ' เป็นสิ่งที่เขาไม่กล้าทำ เหมือนหิ่งห้อยตัวจ้อยที่พร้อมหรี่แสงลงทุกขณะ

ครอบครับผมชอบทำบุญรากหญ้าทำบุญอะไรไม่หวังสิ่งตอบแทนแต่ทำเพื่อดี..... พอดีงงๆใน....... และแล้ว ผมเดินเข้าไปอัชโมเลียนมิวเซียม พิพิธภัณฑ์มิวเซียม( the Ashmolium museum) ของออกร์ฟอร์ด (Oxford)พอดี.....

ไดโน่ จากคนที่มีอันจะกิน มีสถานะปานกลางอยากได้อะไรก็หาได้หมด สู่สภาวะไม่มีจะเเดรก!! ไม่ใช่เพราะล้มละลาย หรือ ตกงาน แต่มันคืออะไรกันนะ….

ทุกถ้อยคำไม่ใช่เพียงปรัชญา หากคือกระจกเงาที่สะท้อนให้เห็นทั้งความงามและความทรามของมนุษย์ ทั้งด้านสว่างและเงามืดที่เราเองมักหลบเลี่ยง

หนุ่มมหาลัย กับ ชีวิต 4 ปีในฐานะมังกรเงิน

ไดอารี่ชีวิตประจำวัน