เมื่อความเรียบร้อยถูกใช้เป็นข้ออ้างในการฆ่า คนที่ไม่ต้องลงมือจึงทรงอำนาจที่สุด นิยายการเมือง–อาชญากรรม ว่าด้วยระบบที่สะอาดมือ แต่เปื้อนเลือดทั้งแผ่นดิน

ในโลกที่เทคโนโลยีก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว มนุษย์เราได้สร้างสรรค์สิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย แต่เบื้องหลังความสะดวกสบายเหล่านั้น กลับซ่อนเร้นด้านมืดที่เราไม่เคยคาดคิด

​ในโลกที่บังคับให้เราวิ่ง... การนั่งลงนิ่งๆ อาจเป็นก้าวที่สำคัญที่สุด อย่าให้ชีวิตเร่งรีบจนลืมไปว่า... เรามีสิทธิ์ที่จะอยู่เฉยๆ โดยไม่ต้องรู้สึกผิด

วันที่ที่ไม่ได้ระบุบ นั้น เเละพ.ศที่ไม่ได้ ระบุบนั้นเด็กหญิง คนหนึ่งได้เกิด ขึ้นใน ท่าม กลาง ความ ไม่เท่าเทียบ

การเดินผ่านแต่ละบทของชึวิตนั้น ไม่ง่ายเลย หลายครั้งที่ล้มลงไปแล้วยังถูกเหยียบซ้ำ หลายครั้งที่มีปากแต่ส่งเสียงออกมาไม่ได้ คำพูดเดิมๆที่ได้ยินแล้วท้อคือ ต้องลุกขึ้นมาให้ได้ แต่ ก็ต้องลุกให้ได้จริงๆแหละ

"ในบ้านที่มืดมิดด้วยพายุอารมณ์... เด็กชายคนหนึ่งใช้ 'การอภัย' เป็นพู่กันระบายสีสันใหม่ และชายคนหนึ่งใช้ 'หยดน้ำตา' ไถ่บาปในอดีต เพื่อเปลี่ยนบ้านที่พังทลายให้กลายเป็นผลงานศิลปะที่งดงามที่สุดในชีวิต"

ว่าด้วยเรื่องของชายคนหนึ่งที่ ชื่อ กตัญญู ใช้ชีวิต...อย่างคนดี แต่ ... ถูกหาว่า โง่

"ต้นทุน" และ "กำไร" ที่ซ่อนอยู่ในทุกการกระทำของมนุษย์ เรื่องราวของสามหนุ่มสามวัยในตึกแถวเก่าคร่ำคร่าย่านสาทรแห่งนี้ คือภาพจำลองย่อส่วนของสมรภูมิเศรษฐกิจ

ยิ่งล้มแรง ยิ่งต้องรักตัวเองให้มาก ใครบางคนอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ไม่ว่าเธอจะรู้หรือไม่ก็ตาม ยิ้มไว้ ถ้าเธอล้มฉันจะพยุงเธอขึ้นมาเอง

เมื่อการพบกันครั้งแรกกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่างสองเผ่าพันธุ์ คนธรรมดาที่ไม่อยากยุ่งกับโลก ต้องยืนอยู่ตรงกลางในเกมที่เดิมพันคืออนาคตของทั้งจักรวาล

​เมื่อการเมืองมาถึงจุดตัดสิน ระหว่างการจมปลักกับอดีตที่ล้าหลัง หรือการก้าวสู่อนาคตใหม่ท่ามกลางเกมมหาอำนาจและสงครามโลกที่ขยับใกล้เข้ามา ถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจเลือกทางเดินที่แท้จริง

เรื่องราวของคนขับส่งผู้โดรสารหรือวิน

ผมไม่ได้ล้มเพราะความโลภ แต่ล้มเพราะเชื่อว่าโลกจะไม่ทำร้ายคนจริงใจ

ได้ไอเดียเขียนจากตอนปวดหลังจนต้องกินยาคลายกล้ามเนื้อ อยู่ๆก็มีความคิดขึ้นมาว่าถ้ายามันไม่ได้คลายแค่กล้ามเนื้อที่เราปวด แต่ไปคลายส่วนที่ไม่ควรจะคลายขึ้นมาเราจะเป็นยังไงนะ จึงได้เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา

ไม่มีอะไรเเค่อยากเขียนออกมามากกว่าคิดวนอยู่ในหัว

บนโลกที่อาบไล้ด้วยแสงมนตราและเงาตะคุ่มของอสูรกายลำพองนวนิยายเรื่องนี้ไม่ได้เริ่มต้นด้วยผู้กล้าในชุดเกราะทองคำแต่เริ่มด้วยเสียงฝีเท้าหนักพร่าของศิลาชายร่างยักษ์ผู้มีบาดแผลเป็นลายแทงบนผิวหนังที่กร้านโลก

นิ-ริน ผู้ไม่มีกิเลส

วินาทีที่ความสงบคือสิ่งที่ข้าพเจ้าปรารถนา ข้าพเจ้าก็ได้เข้าใจว่าชีวิตของช้าพเจ้านั้นวิกฤตมากเพียงใด

3 สาวต่างวัยที่ต้องมารวมตัวทำงานด้วยกัน ด้วยความที่อายุต่างกัน มุมมองความรัก การใช้ชีวิตจึงไม่เหมือนก้น แล้วอย่างนี้สาวๆ ทั้ง 3 คนจะทำงานด้วยกันได้ไหม แล้วความรักของทั้ง 3 คนจะวุ่นวายขนาดไหนนะ