หลังจบเหตุการณ์ศึกใหญ่เวลาได้ผ่านไปตั้ง8ปี จนกระทั่งเมื่อจู่ๆก็ได้มีปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติได้เกิดขึ้นกลางทะเลตอนใต้ ซึ่งมันก็คือมิติ 'Hollow' ที่มันได้เชื่อมต่อกับโลกอีกใบที่อยู่หลังม่านของประตูมิติ

ติณณ์ค่อย ๆ จรดริมฝีปากลงไปละเลียดจูบเฟิร์สอย่างเชื่องช้า อ้อยอิ่ง ไม่รีบร้อน ไม่เร่งรัด แต่ดูดดื่ม ลึกซึ้ง ชิมรสชาติของความโหยหาที่แสนทรมาน ราวกับจะบอกว่าความอดทนอดกลั้นของเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว

ยังมีคนโง่ที่ยอมจ่ายเงินเพื่อซื้อความยุติธรรมอยู่อีกเหรอครับ สำหรับผม...ความยุติธรรมมันไม่เคยมีค่าอะไรเลย

เธอเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนโยนคนหนึ่งที่ใช้ความเมตตาประคองทั้งหน่วย 11 เอาไว้—แต่ในโลกที่แข็งกระด้างและโหดร้ายนี้ ความอ่อนโยนคือคำสาป และผู้ที่อ่อนหวานที่สุด…มักเป็นผู้ที่ถูกพรากทุกอย่างไปก่อนใคร

AlgorithmProject ได้ดำเนินการอย่างต่อเนื่องจนได้พบกับเรื่องราวที่ "ไร้นาม" เขียนขึ้นอีกครั้ง ณ ใต้ดินที่เคยเป็นสนามรบเก่ามีชื่อเรื่องว่า "บทที่ ๓ สี่จัตุรอาชา"

ในโลกที่เชื่อว่าฮีโร่คือคำตอบ มีบางสิ่งตื่นขึ้นก่อนใครไม่ต้องการเลือด ไม่ต้องการบัลลังก์ แค่การมีอยู่ของเขา ก็ทำให้สมดุลของจักรวาลเริ่มสั่นคลอน และโลกยังไม่รู้ว่า…เขาไม่จำเป็นต้องถูกเลือก

ถ้าไม่มีเทียน สายลมอาจจะพัดแรงจนทำลายทุกอย่าง

เนตรวงแหนวชั่วร่ายอย่านั้นหรือ แค่ใช้ภาพลวงตาได้เอง เเค่ควบคุมคนได้เฉยๆ แต่มองเห็นดีความคนอื่นเฉยๆ เเค่เรื่องโครงกระดูกตีเเรงเฉยๆเอง

เมื่อจักพรรดิเงาตื่นขึ้นมาอีกครั้งจากการหลับ ใหลพร้อมโลกที่เปลี่ยนไป

"หย่ากันเถอะครับ ผมเหนื่อยแล้ว"

"พวกท่านเลิกมาสู่ขอเราได้เเล้ว!" "คงมิได้ดอก เราจะมิยอมให้ผู้ใดมาครอบของเจ้าไปก่อนเสีย" "พอเถอะ! เราเห็นพวกท่านเป็นแค่สหาย!!"

เรื่องราวชีวิตดั่งละครในโทรทัศน์ที่ไม่ได้สวยงามดั่งตอนจบในละครของเด็กสาวหนึ่งคน นามว่า 'รุ่ง' แล้วพวกคุณล่ะจะมาร่วมรับฟังเรื่องราวของรุ่งไปด้วยกันไหม?

เมื่อกาลก่อนมีชายผู้หนึ่งได้เขียนบทความเรื่องราวบางอย่างไว้ที่ถ้ำโบราณกาล "บทที่ 1 ผู้ถูกเลือกโดยพระเจ้า" ไม่มีใครรู้ว่าเขาคือใคร ทุกคนต่างเรียกผู้ประพันธ์นี้ว่า "ไร้นาม"

มนุษย์ผู้ที่ได้เกิดใหม่มาอยู่ในร่างของ OC ปีศาจตัวตลกของตัวเอง ที่มีนามว่า เชาวน์เดชะ แถมได้มาเกิดใหม่ในโลกรามเกียรติ์ การแปลเปลี่ยนของโชคชะตามากมายจึงได้เริ่มต้นขึ้น