ความเห็นใจความหลงไหลความเห็นแก่ตัวคือสิ่งที่ฉันเห็นมันในตัวคุณ

อาจเป็นเพราะไฟ ที่นำพามาพบกัน มันถึงได้แผดเผาให้สองหัวใจ ต้องร้อนรน แล้วความรักจะพอช่วยอะไรได้บ้างไหม หรือจริงๆแล้ว ความรัก นี่แหละ คือต้นเพลิงที่แท้จริง

ติณณ์ค่อย ๆ จรดริมฝีปากลงไปละเลียดจูบเฟิร์สอย่างเชื่องช้า อ้อยอิ่ง ไม่รีบร้อน ไม่เร่งรัด แต่ดูดดื่ม ลึกซึ้ง ชิมรสชาติของความโหยหาที่แสนทรมาน ราวกับจะบอกว่าความอดทนอดกลั้นของเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว

ติ้งงง....ระบบมังฮวาผูกมัดสำเร็จ..โฮสต์สามารถสุ่มความสามารถของตัวละครในมังฮวามาใช้งานได้

ใครจะไปเชื่อว่า 'นากิสะ โมโตมิยะ' เด็กสาวขี้อายจากรุ่น 77 ในอนาคตจะกลายเป็น 'Oblivionis' หัวหน้าวงดนตรีสุดดาร์กหน้ากากเหล็กแห่ง Ave Mujica!

ในโลกที่เชื่อว่าฮีโร่คือคำตอบ มีบางสิ่งตื่นขึ้นก่อนใครไม่ต้องการเลือด ไม่ต้องการบัลลังก์ แค่การมีอยู่ของเขา ก็ทำให้สมดุลของจักรวาลเริ่มสั่นคลอน และโลกยังไม่รู้ว่า…เขาไม่จำเป็นต้องถูกเลือก

เรื่องราวชีวิตดั่งละครในโทรทัศน์ที่ไม่ได้สวยงามดั่งตอนจบในละครของเด็กสาวหนึ่งคน นามว่า 'รุ่ง' แล้วพวกคุณล่ะจะมาร่วมรับฟังเรื่องราวของรุ่งไปด้วยกันไหม?

เมื่อกาลก่อนมีชายผู้หนึ่งได้เขียนบทความเรื่องราวบางอย่างไว้ที่ถ้ำโบราณกาล "บทที่ 1 ผู้ถูกเลือกโดยพระเจ้า" ไม่มีใครรู้ว่าเขาคือใคร ทุกคนต่างเรียกผู้ประพันธ์นี้ว่า "ไร้นาม"

ร้านบะหมี่หยกเป็ดย่างเป็นร้านประจำของดาว กับก้อย เพื่อนที่สนิทกันมาก จนดูเหมือนมากกว่าเพื่อน ทั้งคู่ไม่เคยคิดอะไร จนกระทั่งดินเข้ามาชวนดาวไปกินชาบู และเน็ทชวนก้อยไปกินข้าวขาหมู...

เธอเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนโยนคนหนึ่งที่ใช้ความเมตตาประคองทั้งหน่วย 11 เอาไว้—แต่ในโลกที่แข็งกระด้างและโหดร้ายนี้ ความอ่อนโยนคือคำสาป และผู้ที่อ่อนหวานที่สุด…มักเป็นผู้ที่ถูกพรากทุกอย่างไปก่อนใคร

AlgorithmProject ได้ดำเนินการอย่างต่อเนื่องจนได้พบกับเรื่องราวที่ "ไร้นาม" เขียนขึ้นอีกครั้ง ณ ใต้ดินที่เคยเป็นสนามรบเก่ามีชื่อเรื่องว่า "บทที่ ๓ สี่จัตุรอาชา"

ถ้าไม่มีเทียน สายลมอาจจะพัดแรงจนทำลายทุกอย่าง

"พวกท่านเลิกมาสู่ขอเราได้เเล้ว!" "คงมิได้ดอก เราจะมิยอมให้ผู้ใดมาครอบของเจ้าไปก่อนเสีย" "พอเถอะ! เราเห็นพวกท่านเป็นแค่สหาย!!"