เมื่อคนในอดีตกลับมาอีกครั้งในฐานะเจ้านาย แถมยังจูบเธอตั้งแต่วันแรกที่เจอ ปาลินที่สู้คนจะไม่ยอมใจอ่อนและเจ็บอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน

จากเด็กหนุ่มจอมแสบวัยสิบเจ็ด วันนี้กลายเป็นดีไซเนอร์หนุ่มไฟแรงของวงการแฟชั่น ครูเทียนกัลยารักแรกของวายุปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ในวันที่เขามีใครอีกคนอยู่ข้างกาย รักครั้งนี้ไม่ง่ายเสียแล้ว

วันวานเธอจากไปเพราะถูกเอาเงินฟาดหัวให้กำจัดเลือดเนื้อเชื้อไข แต่วันนี้จำต้องซมซานกลับมาด้วยความจำเป็น มีเพียงความหวังริบหรี่ว่า... เขาซึ่งเป็นพ่อของลูกจะดูแลเจ้าตัวเล็กแทนเธอได้ ในวันที่เธออาจไม่อยู่บ

'ผมไม่รู้ว่าทำไมต้องรักคุณ...หัวใจสั่งให้รัก ผมก็รัก...'

เพราะมีความฝัน จึงต้องออกเดินทางไกล สยายปีก โบยบินอย่างอิสระไปกับเธอ "นางฟ้า นักล่าฝัน" ถ้ายังมีฝัน นั่นแปลว่ายังมีลมหายใจ

CEO จอมเผด็จการผู้ไม่เคยก้มหัวให้ใคร ต้องเสียอาการให้หมอสาวที่กล้าไล่ตะเพิดเขา! จากคู่กัดปากแข็งสู่คนคลั่งรักที่พร้อมเปย์ทั้งชีวิตเพื่อเธอ

เมื่อไหร่จะรู้ว่าเธอรัก...เมื่อไหร่จะรู้ว่าเขารัก

เธอแต่งงานกับเขาเพราะความรัก เขาแต่งงานกับเธอเพราะความจำใจ

"แม่…เลิกรักพ่อได้ไหม"คำขอจากลูกคนหนึ่ง ที่อยากเห็นแม่มีความสุข…สักครั้งในชีวิต

แล้วคุณจะรู้ว่ามีผมมันดีกว่าอยู่คนเดียว…

‘ปุลวัชร์’ เจ้านายจอมเฮี้ยบที่ทำให้เธออกสั่นขวัญแขวนมาเสมอ เผลอใจไปแค่ครั้งเดียว บอสหน้าโหดกลับเปิดโหมดคลั่งรัก

ไอ้ปลัดนั่นมันเอาหัวส่วนไหนคิดว่าเธอ 'ขาย' อ๋อ...คงจะเป็นหัวส่วนล่างสินะ

เพราะมีเมียเป็นนางร้ายแบบเธอ ผัวสุดที่รักเลยใช้เงินฟาดหัวขอหย่า ลองคำนวณดูแล้วร้อยล้านกับไอ้นั่นของเขาหนึ่งอัน หย่าก็หย่าสิ! เธอได้กำไรเห็นๆ แต่พอถึงเวลาเขาดันเล่นตีมึนซะเฉยๆ ก็ไหนว่าจะหย่าไงล่ะ!?

เมื่อท็อปหนุ่มหล่อในปัจจุบันที่ตัวเองพลาดโอกาสอันยิ่งใหญ่ ไป แล้วก็มานั่งเสียใจทีหลังว่าถ้าย้อนเวลาไปได้อยากจะเปลี่ยนใจตัวเองจนได้ย้อนเวลามาติวเข้มตัวเองในสมัยเป็นนักเรียน จนคนเข้าใจผิดว่าเป็นพ่อลูก

สายลมอุ่น เป็นภาคต่อของนิยายเรื่อง ลมหวนเจ้าเอยนะคะ คนเขียน เขียนตามคำเรียกร้องของนักอ่านที่อ่านแล้วคอมเม้นต์กันเข้ามาว่าไม่จุใจ อยากให้เขียนเพิ่มค่ะ ตอนแรกไม่คิดว่าจะเขียนต่อแล้วด้วย ขอบคุณแม่ๆ ที่เอ

เรื่องราวของนางเมขลามือใหม่ ที่ถูกรามสูรขว้างขวานใส่แล้วตกสวรรค์ ทำให้นางต้องหาวิธีทุกทางเพื่อกลับสวรรค์ แต่กลับถูกมองว่าเสียสติ! จนได้มาอยู่กับคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวลูกหนึ่ง....

รัก...ที่ครั้งหนึ่งจบลงด้วยความเจ็บปวด แต่หลีกหนีเท่าไหร่ก็ไม่เคยพ้นราวถูกจองจำเอาได้ด้วยโซ่ตรวน และในที่สุด ก็ถูกลากกลับมาให้จมจ่อมอยู่ในอเวจีอันดำมืดนั้นอีกครั้ง ด้วยน้ำมือของเขา ผู้ชายที่ทรยศต่อรัก

หน้าด้านไร้ยางอาย แย่งผู้ชายของคนอื่น ใครจะรู้ว่าฉันก็ขมขื่นกับฐานะที่ถูกหยิบยืนให้เป็น...เมียน้อย...

เมื่อไม่เหลืออะไรในชีวิตอีกแล้ว..มีเสียงทุ้มพร่ากระซิบถามที่ข้างหูว่า..ในเมื่อเธอสู้จนหลังชนฝาไม่มีทางจะไปไม่มีใครสนใจ ยังเหลือ ชีวิต ลมหายใจและร่างกาย ทำไมถึงไม่ใช้ประโยชน์จากสิ่งสุดท้ายที่มีดูละ