“ซูเหยียน” หญิงสาวจากยุคปัจจุบันที่สูญเสียความทรงจำวัยเด็ก ได้เดินทางไปยังวัดร้างแห่งหนึ่งตามคำสั่งเสียของยาย เธอพบกระจกโบราณ และเผลอแตะมันก่อนสลบไป... เมื่อตื่นขึ้นมา เธอกลับอยู่ในร่างของ “ไป๋ซิ่วฮวา

แด่นักอ่าน ไม่อาจตัดสินเนื้อหาจากหน้าปก ท่านต้องลองอ่านดูจึงจะรู้ว่าจะถูกจริตหรือไม่ หากถูกจริต=กดใจ หากไม่=กดออก

"นางเป็นเพียงมนุษย์ต่ำต้อย แต่กลับได้เป็นชายาของจอมราชันปีศาจ" "ผู้ใดคิดหมิ่นเกียรตินาง...ล้วนต้องชดใช้ด้วยชีวิต!"

ถูกปรักปรำว่าเป็นสตรีชั่วช้า อิจฉาแม้แต่ทารกไม่ยังไม่ลืมตาดูโลก ก่อนผู้เป็นสามีจะกลับจวนฮูหยินถูกทรมานอย่างไร้ความปรานี

หลังตายจากเหตุระเบิด หนึ่งแพทย์ทหารเรือและหนึ่งหัวหน้าหน่วยซีลได้ไปเกิดใหม่ในร่างนางร้ายพร้อมมิติวิเศษ หากแต่นางร้ายที่ว่าดันมีชะตาถูกสามีฆ่าตายนี่สิ งานนี้สองนาวิกโยธินจะเอาตัวรอดได้อย่างไร

คืนแล้วคืนเล่า ข้ารอคอยใครสักคน เปิดประตูเรือนหอเข้ามา รอให้เจ้าบ่าวที่จากไปหวนคืนมา รอคำสัญญาที่เคยมี เป็นจริงอีกครั้ง แต่ก็ไม่มีผู้ใดหวนมา

ซุนหรงหนิงไม่เหลือสิ้นแม้กระทั่งศักดิ์ศรี สตรีอัปลักษณ์ที่มีจิตใจชั่วช้าล้วนถูกผู้คนสาปส่งให้ไปตาย นางโดนไล่ออกจากเมืองหลวงไม่ถึงครึ่งวันก็โดนสังหารทิ้งอย่างอนาถในป่าลึกด้วยมือของพี่สาวและคู่หมั้น

ชีวิตเซียงหรงวุ่นวายถูกจวิ้นหวังจ๋างจื่อตามติด "ของหมั้นก็รับแล้วไม่แต่งให้ข้าได้อย่างไร" ห๊ะ ของหมั้น? หลี่จือหลินมองถังหูลู่ในมือนาง เซียงหรงถอยหลังกรูด "กับแค่ถังหูลู่ห้าอีแปะก็นับด้วยหรือ" ขี้งก!

เสิ่นเหยาอี้ถูกแม่บุญธรรมบีบบังคับไล่ออกจากจวน ในขณะเดียวกันลูกสาว " หรูอี้ " ที่กำลังป่วยหนักกลับฟื้นขึ้นมาพร้อมกับวิญญาณของหญิงสาวจากโลกอนาคต หรูอี้ในร่างใหม่จึงช่วยเหลือแม่ฝ่าฟันอุปสรรคจนได้พบรัก

หากชะตากำหนดให้ข้าเป็นตัวร้าย เช่นนั้นข้าจะร้ายให้ถึงที่สุด! และข้าจะไม่มีวัน… จบแบบเดิมอีกต่อไป

‘คนอื่นทะลุมิติมามีแต่คนรุมรัก ทว่าตั้งแต่ข้าฟื้นมามีแต่คนจะฆ่า’

"เขาคือบุรุษผิวงาม…ที่ชายทั้งยุทธภพต่างหลงใหลแต่มิรู้เลยว่า ดอกไม้ที่บานบนเรือนร่างของเขานั้น แท้จริงคือพิษมารกลืนโลกา

ถึงนางจะเป็นเพียงสตรีอุ่นเตียง แต่เคี่ยวกรำนางทั้งคืนเช่นนี้ นางก็แย่เหมือนกันนะ! “ร่ายรำบนตัวข้าสิ ข้าชอบยามที่เจ้าร่ายรำเหลือเกิน”

งานแต่งไม่ยอมเข้าหอหนีไปกอดจูบภาพวาดของสตรีอื่นนางทิ้งหนังสือหย่าไว้แล้วจากไป " ไอ้อัปลักษณ์นั่นเป็นใคร" " สามีข้าเอง" " เขามีดีกว่าข้าตรงไหนหน้าก็บากตาก็บอดข้างนึงเจ้าดูข้าสิรูปงามราวกับเทพบุตร"

ในวังหลวงที่สง่างามและเต็มไปด้วยเล่ห์กล หงส์ผู้หนึ่งมิใช่เพียงเครื่องประดับแห่งบัลลังก์ หากคือเพลิงที่พร้อมเผาทุกอำนาจให้มอดไหม้...

นายพรานและสุนัขทั้งสองเดินทางไปพบการปล้นของโจรภูเขาที่ออกปล้นขบวนสินค้าที่นำไปขายที่เมืองใหญ่ทำให้ทั้งสองต้องเข้าช่วยเหลือ

ชาติก่อนเกิดเป็นชายแต่ไม่สมปรารถนา ชาติหน้าจึงขอเกิดเป็นสตรีสูงค่าดูสักครา ทว่าเหมือนสวรรค์รับฟังคำขอไม่ครบถ้วน! ได้มาเกิดในร่างที่สมใจจริงๆ ส่วนเรื่องอื่นนั้น สวรรค์ท่านว่าเป็นโอกาสที่มอบให้ งั้นรึ?

"เจ้าคิดว่าเราจะปล่อยเจ้า….ไปให้ใครครอบครองอย่างนั้นหรือ? ไม่! เจ้าเป็นของเราแต่เพียงผู้เดียว! และคืนนี้... เจ้าจะได้รับบทเรียนจากความกล้าหาญของเจ้า!" ฮ่องเต้กู้เว่ยจงใจ 'ลงโทษ' ฮองเฮาของพระองค์ด้วย

คำก็ขอทาน สองคำก็ขอทาน คอยดูเถิด สักวันขอทานอย่างข้าจะร่ำรวยให้ดู

เร็วๆ นี้