เรื่องราวสุดสยองขวัญได้เกิดขึ้นที่วิทยาลัยแห่งนึง ได้มีเด็กนักเรียนคนนึงที่มาวัทยาลัยด้วยสภาพบาดเจ็บและแล้วเด็กคนนั้นได้กลายเป็นซอมบี้ ไวรัสได้ระบาดอย่างรวดเร็ว มีเพียงนักเรียนกลุ่มเล็กๆที่รอด

เด็กหนุ่มผู้พบเจอกับเงารูปร่างสูงอย่างปริศนา...เเละในโลกที่มีภูติผีอีกมากมายเขาต้องจัดการและแก้ไขปัญหาในโลกที่ภูติผีออกอาละวาด....

“ เคย์ซี่ ” นักธุรกิจสาวผู้ล้มละลาย สู่การติดเหล้าอย่างหนัก ทำให้เธอสูญเสียสิทธิ์ในการดูแลลูกสาวของเธอให้กับอดีตสามีที่หย่าร้างกัน แต่แล้ววันหนึ่งเกิดเหตุการณ์ไวรัสระบาดขึ้น เธอจึงต้องตามหาลูกของเธอ

ฝันร้ายที่ยังไม่จบ ทุกก้าวของการเดินทาง อาจเป็นก้าวสุดท้าย ความน่ากลัวครั้งใหม่กำลังเกิดขึ้น

เมื่อการระบาดปริศนาถล่มโรงเรียนตอนเที่ยงวัน แอลและเพื่อนต้องหนีเอาชีวิตรอดจากฝูงซอมบี้ พร้อมไปในวินาทีแรกของหายนะ

ในปราสาทที่ความตายสวยงามกว่าการมีชีวิต…เธอจะยอมเป็นเจ้าสาวผู้ไร้วิญญาณ หรือจะยอมถูกจองจำในร่างตุ๊กตาไปชั่วนิรันดร์

สัญญาณสั่งตายดังขึ้นแล้ว... ปิดปากให้สนิท เหยียบย่างให้เบาที่สุด เพราะพวกมัน 'ได้ยิน' ความกลัวของคุณ

"ได้ยินไหม?... เสียงเรียกที่ดังมาจากห้องริมสุดทางเดิน... ถ้าเธอเผลอขานรับเพียงครั้งเดียว ประตูห้องนั้นจะไม่มีวันปิดลงอีกเลย"

พื้นดินสั่นไหว โรงพยาบาลจมหายลงสู่ปฐพี สกาย หญิงสาวผู้รอดตายมาได้อย่างปาฏิหาริย์ เธอต้องหนีจากฝันร้ายและตามหาเพื่อนสาวที่หายตัวไป ก่อนจะเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่ไม่ควรมีอยู่จริง

สิ่งที่ชาญกินเข้าไปคืออะไรกันแน่

คนทั่วไปคิดว่าเบื้องหลังความมืดมิดคือแสงสว่าง แต่ไม่เคยรู้เลยว่า แท้จริงในนั้นมีความมืดมิดที่ดิ่งลึกยิ่งกว่า

อดีตเรนเจอร์จะต้องเอาตัวรอดในเมืองที่เต็มไปด้วยซอมบี้ ไม่มีรางวัล ไม่มีระบบ เขาจะเอาตัวรอดได้ยังไง เมื่อไม่ได้มีแค่ซอมบี้ที่เดินโง่ๆแต่มันมีสิ่งที่น่าสะพรึงกว่านั้น

​"หิวจัดจนหน้ามืด... แต่ระวังหน่อยนะ เพราะกะเพรา 0 บาทจานนี้ อาจมี 'ค่าส่ง' เป็นชีวิต!"

ผมคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งทุกคืนตอนตีสอง เธอไม่เคยโทร ไม่เคยส่งรูป และไม่เคยออนไลน์ตอนกลางวัน จนผมพบว่า เธอเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่สามปีก่อน แต่เธอยังคงทักมาหาผม…เหมือนเดิม

ในโลกที่ความเจริญทางวัตถุรุดหน้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ลึกลงไปในเงามืดของจิตใจมนุษย์ กลับมีบางอย่างที่โบราณและดำมืดกว่านั้นซ่อนตัวอยู่... นั่นคือ "กิเลส" ที่ถักทอเป็นบาปหนาหนักเจ็ดประการ

เขาทั้งดุ ลึกลับ และมีญาณพิเศษ สามารถ ‘เห็น’ สิ่งที่ตาเนื้อไม่เห็นได้ ส่วนเธอคือนางไม้ลายพรางผู้บอบบางกว่าดอกไม้ป่าใดๆ เวลาสบตาโตๆ ขวางๆ หน้างอง้ำขัดอกขัดใจ มันน่าจับพาดบ่าหวดเข้าให้สักทีสองที!

เมื่อตึกปิดตายกลายเป็นกรงขัง รอยยิ้มที่ไม่ใช่ของมนุษย์จะคร่าชีวิตคุณ