เมื่อใครต่อใครต่างบอกว่านางหลงรักชายคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้น แต่หลินซูเหยายิ้มเย็น ให้เป็นตัวร้ายแหกปากยังสนุกกว่าเป็นนางเอกที่โง่งม

จู่ๆ ก็ฟื้นขึ้นมาในร่างของเพื่อนนางร้ายที่คู่หมั้นเฮงซวยกับแม่นางดอกบัวขาวตัวเอกในนิยายดันเกิดมีใจให้กัน ฮึ แล้วไงใครสน ก็แค่ผู้ชายห่วยๆ พลาดแล้วสาวน้อย รักแท้สะกดแบบนี้ งอ เออ นอ เงิน!

อ๋องสารเลวคิดจะเข้าหาท่านแม่ ทำลายครอบครัวของนางอีกครั้ง เซียวเอ๋อร์ไม่ยอม ! ส่วนญาติผู้น้องไร้มโนธรรมคนนั้น หากอยากเป็นพระชายานัก เซียวเอ๋อร์จะช่วยสนับสนุนเต็มที่ รับไปสิ...วาสนาที่เคยเป็นของนาง

วิศวะสาวปีสามข้ามมิติเวลามาพร้อมความสามารถจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ทว่ากลับได้เป็นคุณหนูรองที่บิดาทอดทิ้งให้เติบโหญ่ในดินแดนรกร้างห่างไกล ซ้ำยังถูกลากตัวไปอภิเษกกับรัชทายาทที่ไม่เคยพานพบด้วยความจำใจ!

ก่อนหน้านั้นพานเยี่ยนซินได้ชื่อว่าคือนางร้ายอันดับหนึ่งของแผ่นดิน แต่ในวันนี้ดูเหมือนว่าจะมีคนมาแย่งชิงตำแหน่งนางร้ายของนางไปเสียแล้ว

ไม่มีพิษใดที่นางแก้ไม่ได้ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือนางต้องมีชีวิตอยู่เพื่อรักษาก่อนสิ!

ทะลุมิติมาทั้งทีดันกลายเป็นองค์หญิงตกอับที่ถูกเฉดหัวไปอยู่ท้ายวัง แถมคนรักก็มาตีตัวออกห่าง อยู่ท่ามกลางเหล่านางร้ายนางอิจฉาทั้งหลายที่คอยแต่รุมรังแก นี่มันวังหลวงหรือสมรภูมิรบกันแน่ !

ทุกคนล้วนปรารถนาความยิ่งใหญ่ ต้องการเป็นคนเหนือคน ทว่านั่นไม่ใช่สำหรับ 'ลู่เจิน' ผู้ใดขยันให้เขาทำไป นางขอเป็นเพียงดินเหลวไม่อาจก่อเป็นกำแพงเสพสุขไปวันๆ

'กู้จิวหรง' ถูกชายนิรนามพรากพรหมจรรย์ก่อนวันแต่งงานหนึ่งสัปดาห์ ด้วยมิอยากหลอกลวงว่าที่สามี นางจึงสารภาพความจริงทุกอย่าง แทนที่จะถูกทอดทิ้ง ตัวเอกผู้ยิ่งใหญ่กลับทะนุถนอมนางราวกับไข่ในหิน!

เพราะไปวิจารณ์ถึงชะตากรรมตัวประกอบใช้แล้วทิ้งต่อหน้านักเขียน จึงชดใช้กรรมปุบปับด้วยการทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบใช้แล้วทิ้งที่ต้องตายยกตระกูล ไม่ได้ ข้าจะต้องพลิกชะตานี้ให้ตัวเองรอดและตระกูลรุ่งเรือง

ยังไม่ทันได้ใช้เงินจากการทำงานหามรุ่งหามค่ำ ไข่มุกก็ทะลุมิติมาอยู่ในนิยายพร้อมกับมีระบบนางร้ายไร้สมองเสียแล้ว แต่เพราะมีมนุษยธรรมเกินไป พระเอกที่ควรจะเกลียดนาง กลับมองว่านางเป็นคนมีเมตตาเสียอย่างนั้น

ทั้งที่อยากแก้แค้นให้ร่างเดิมเพราะถูกหักหลังจนทำให้เป็นบ้า แต่มาเจอความหล่อเหลายั่ว ๆ เข้าให้ ...เดี๋ยวนะ ๆ ภารกิจอันใดกันเนี่ย! ทำไมระบบต้องส่งข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาอยู่ตลอดเวลา

“นักแสดงที่รับบทตัวร้ายตัวขี้อิจฉา ต่อให้ตายไปแล้วเกิดใหม่ก็หนีไม่พ้นบทนี้สินะ” นี่คือความคิดแรกของ ‘หวังเหยียนเล่อ’ ในร่างของ ‘ฮั่วเหิงเยว่’ สตรีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเย่อหยิ่งที่สุดในแคว้นหยาง

นางกับเขาชิงชังกันยิ่งนัก ทว่าเมื่อพลาดท่าเสียทีให้คนชั่วจึงถือว่าลงเรือลำเดียวกัน หากเรือไม่ล่มหากคนไม่ตาย ผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวลงจากเรือ แต่เรือลำนี้นับวันยิ่งประหลาด พวกเขาใช่ชิงชังกันจริงหรือ?

โว้ ๆ ทำแฟนหนุ่มตัวน้อยที่เขาเลี้ยงเอาไว้ด้วยเงินเดือนละ 15,000 ถึงยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักวิจัยและคนรวยล่ะ? A:สารเลว! หลอกกันได้! B:คุณเอื้องคิดว่าเงินแค่นั้นคุ้มกับค่าแรงอาหารสำหรับ 3 มื้อเหรอ?

นางผ่านมาสองชาติภพ ล้วนถูกนางเอกแย่งความรักไป ในชาติที่สามนี้นางจะขอร่วมมือกับตัวร้าย ไม่ให้นางเอกทำลายชีวิตอีก!

นางรำผู้งดงามกลับต้องตกอยู่ในมือหัวหน้าเผ่าผู้ทั้งป่าเถื่อนและเอาแต่ใจ เขาไม่เคยพูดจากับนางดีดี วันวันเอาแต่เสพสมสุขสันต์อิ่มเอมจนสมใจแล้วก็ผละจากไป ส่วนนางก็ได้แต่คล้อยตามเพื่อเอาชีวิตรอด

แม้ชาติก่อนเคยเป็น'ศัลยแพทย์มือฉมัง' ทว่าชาตินี้กลับมาเกิดยังยุคที่สตรีถูกกีดกันมิให้เป็นหมอ แต่นางไม่ขอยอมแพ้ เดินทางรักษาผู้คนและหาเส้นสายไปด้วย ไม่คิดเลยว่าคนตาบอดที่ช่วยไว้ จะเส้นใหญ่สุดในแผ่นดิน!

เมื่ออดีตชาติที่ไม่อยากเจอกลับต้องมาเจออีกครั้ง ชิงชิงจึงต้องทำทุกอย่างเพื่อหลีกเลี่ยงจุดจบนั้น โดยเริ่มแก้จากเหล่าสามีสารเลวที่เลี้ยงไม่เชื่องก่อนเป็นอันดับแรก

คืนหนึ่งที่อาหลินตื่นขึ้นมา นางระลึกได้ว่าตนเป็นสาวใช้ของตัวร้ายที่ต้องถูกพระเอกนิยายตัดหัวตายอย่างอนาถ...อาหลินไม่อยากตาย! เพราะงั้นตัวร้ายช่วยเอ็นดูสาวใช้อย่างอาหลินสักหน่อยเถอะ! (อัพจนจบ)