ลัญชนารู้อยู่แล้วว่าภีมรักใคร แต่ก็ยังบีบภีมให้แต่งงานกับตัวเองจนรู้ซึ้งว่าได้เขามาแค่ตัวไร้หัวใจ จนดาวเจ้าของหัวใจที่แท้จริงของภีมกลับมา เธอจะเลือกทางไหนระหว่างศักดิ์ศรีกับการให้ลูกในท้องได้มีพ่อ

'ใบหย่าและอิสรภาพ' คือสิ่งที่เธอมอบให้เขาตามต้องการ ส่วน 'ลูก' ในท้องคือเศษรักที่เขาเหลือไว้ให้เธอในวันที่จากลา

"แค่ก้มหัวให้ ไม่ได้หมายความว่าฉันใจดีกับเธอ...คราวหน้า อย่าเอาเรื่องไร้สาระมาทำให้ตัวเองสับสนอีก ต้องแยกแยะให้ออก เพราะเซ็กซ์ไม่ได้หมายถึงความรักเสมอไป"

'ทะเบียนสมรส' คือสิ่งที่ตรึงความรักของเธอเอาไว้กับเขา และในวันที่ความรักของเขาหมดลง เธอจึงคืนอิสรภาพให้เขาด้วย 'ใบหย่า' และเหลือไว้เพียง 'ลูก' ในวันที่จากลา

หญิงสาวที่เกิดมามีขาพิการตั้งแต่เกิดทำให้ไม่เคยได้รับความรักจากผู้ให้กำเนิด ทั้งชีวิตของเธอจึงมีเพียงปู่กับย่าเพียงเท่านั้น แต่นึกไม่ถึงว่าเมื่อเธอต้องสิ้นลมจากไปแล้วจะไปโผล่ยังสถานที่ที่ไม่คาดคิด !!!

"มีหน้าที่เลี้ยงลูกก็เลี้ยงไป แล้วก็จำเอาไว้ด้วยนะ อย่าให้ใครรู้เด็ดขาดว่าฉันเป็นพ่อของเด็กคนนี้" เธอมันก็แค่เมียเก็บ แค่แม่ของลูกนอกสมรสที่เขาไม่ได้ต้องการตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ

จากน้องสาวที่เขาเคยรักและเอ็นดูมากที่สุด สู่… ‘สถานะเมียชัง’ ที่แม้แต่หน้าเขาก็ไม่อยากมอง... #ไม่นอกใจไม่นอกกายค่ะ

เด็กกำพร้าอย่างหนิงหนิงทะลุมิติมาเป็นหญิงสาวชนบทที่ชีวิตสุดแสนอาภัพ ชะตากลับพลิกผันทำให้เธอก้าวสู่ตำแหน่งนายหญิงผู้สูงศักดิ์ของท่านประธานสุดเนี้ยบ

เขามีคนรักอยู่แล้ว แม้นว่าเธอคนนั้นจะหนีไปแต่งงานกับคนอื่น เขาก็ยังเฝ้ารอโดยไม่สนใจเมียกับลูกที่บ้าน กระนั้นเพราะความรักที่มีให้ สาวใช้อย่างเธอก็ยังเฝ้ารอรับใช้เขาเยี่ยงทาส แต่แล้ววันเลิกทาสก็มาถึง...

“ถ้าเด็กในท้องของคุณคลอดเมื่อไรก็อย่าสอนให้เรียกผมว่าพ่อ”

เขาพนันความรัก…ด้วยความโง่เขลา จนทำลายผู้หญิงที่เขารักที่สุดห้าปีแห่งความเงียบงัน…เขาคิดว่าเธอหายไปพร้อมบาดแผลที่เขาสร้าง แต่ความจริง เธอกลับมา…พร้อมความลับที่สามารถเปลี่ยนทุกอย่าง

'เจ๊ะ ไม่ยักเพชรกะแม่เหยอ' เด็กน้อยวัยสามขวบเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงน้อยใจ น้ำตาขังคลอเอ่อล้น ไหลหยดลงบนแก้มอวบ "สอนอะไรลูกอีก" เขาเอ็ดเสียงหงุดหงิด "แพรไม่เคยสอนค่ะ เด็กเค้าเรียนรู้ด้วยตัวเอง "

แต่งงานกันมาสามปี ความดีของเธอไม่เคยมี พอทวงถามคำว่าเมีย เขากลับบอกว่า “เธอมันก็เป็นได้แค่ นางร้ายในทะเบียนสมรสของฉันเท่านั้น” พอแล้ว…พอกันทีกับความรักห่วยแตก! ผู้ชายแบบนี้ไม่สมควรได้เป็นพ่อของลูกเธอ

เขาให้สถานะเธอแค่…เมียชั่วคราว และเฝ้ารอวันที่จะได้…หย่า แต่ในวันที่เธอทิ้งใบหย่าไว้ให้ดูต่างหน้า ชีวิตที่เคยมีความสุขตลอดมา กลับเหลือเพียงคำว่า...จืดฉิบหาย

ถ้าเขาจะหย่า เธอก็จะหย่าให้ แต่คำขอครั้งสุดท้าย "เป็นผัวที่ดีให้มันได้สักครั้ง"

รักกันมาเจ็ดปี สุดท้ายความความรักของเธอก็มีค่าแค่...ของตาย วันนี้หัวใจเธอแหลกสลาย แต่เธอเก็บมันมาประกอบใหม่และเดินจากไปโดยไม่หันหลัง และแล้วเขาก็กลับมา แต่...เธอไม่ต้องการเขาอีกต่อไป

"พลอย เราหย่ากันเถอะ" คำพูดแสนเย็นชาจากชายที่แอบรักพาให้ใจเจ็บ เธอกลั้นน้ำตาพลางตอบเขาสั้นๆ "ค่ะ" หย่าก็หย่า..ลูกคนเดียวเธอเลี้ยงได้!

ภพชาติหนึ่งเขาเคยสูญเสียนางไปอย่างไม่มีวันได้นางกลับมาเคียงข้าง ยามนี้เมื่อมีโอกาสอีกครั้งต่อให้นางมีใจอยากจากไป เขาก็ยังจะทำทุกทางเพื่อให้นางกลับมาอยู่ข้างกายตนเอง

ความรักของเธอคือเถ้าถ่าน ในขณะที่เขาเฝ้ารดน้ำให้ดอกไม้ดอกอื่น “ไหนบอกว่าเกลียด ก็อย่ามายุ่งกันสิ!” “เกลียดกัน ไม่ได้หมายความว่าเอากันไม่ได้”

จากสามีที่รักมาก เพราะอะไรทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ หมดรัก หรือไปรักคนใหม่!