เรื่องราวความรักหลากหลายที่แตกต่างกันด้วยเงื่อนไขต่างๆมากมาย สุดท้ายจะสามารถลงเอยสมหวังรักใคร่หรือจากกันไปตลอดกาล......

“ใครจะคิดว่า ‘ขี้เกียจที่สุด’ จะกลายเป็นสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของแม่ทัพ!”

ดาราสาวที่ประสบอุบัติเหตเสียชีวิต ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโชคดีหรือโชคร้าย เธอกลับฟื้นตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ในร่างของหญิงสาวที่ถูกวางยาพิษในคืนวันแต่งงาน....

อัจฉริยะแห่งวงการอาหารไทย เธอถูกคนที่รักสองคนร่วมมือกันทรยศหักหลัง จนกระทั่งเธอสิ้นใจ แต่ความผิดพลาดบางอย่าง ทำให้เธอต้องมาอยู่ในร่างของหลินอี้เหยาพร้อมกับของแถมเป็นลูกชายถึงสองคนและความจนแบบจัดเต็ม

ชีวิตของเขา...นางเป็นคนเก็บกลับมาได้ เหยียนหย่าเรือล่มจึงเก็บบุรุษหล่อเหลากลับมาได้ ขณะที่เขาคืนความทรงจำเดิมลืมเลือนความทรงจำที่มีกับนาง นางกลับเกิดอาการคลื่นเหียน!!!

น้องสาวแม่ทัพที่ถูกพลัดพราก จากหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา ขึ้นสู่สตรีที่ทรงอำนาจในเมืองหลวง

ร้านอาหารหอมบุปผา เปิดทำการแล้วเจ้าค่ะ พร้อมด้วยอาหารร้อนๆ กลิ่นหอมอบอวล และเรื่องราวของหัวใจที่ได้เริ่มต้นขึ้น

เหตุใดศิษย์พี่ปราบผีไม่เก็บเงินเข้ากระเป๋าบ้าง (ภาคหนึ่งหัตถ์เซียนผู้เสียสละ) เริ่มรีไรท์หลังสิงหาคม ติดเหรียญ 20/06

ความโปรดปรานจากฮ่องเต้นั้นอันตราย เพราะจะเป็นเป้าโจมตีให้เหล่าสนมวังหลังทั้งหลาย หากไม่ได้รับความสนใจจากฮ่องเต้นั่นละปลอดภัยที่สุด ถึงเวลาเดี๋ยวท่านพ่อก็มาพาข้าออกไปเอง

บัณฑิตผู้คงแก่เรียน ถูกบังคับมั่นหมายกับคุณหนูแก่นแก้วม้าดีดกระโหลกจากจวนแม่ทัพ เพราะรู้เรื่องก่อกบฎโดยบังเอิญ ทำให้ถูกปองร้ายความจำเสื่อม ตามล่าสังหาร "โชคชะตา"พาเขาและนางมาพบกันโดยบังเอิญ ร่วมติดตาม

ตอนจบที่ดีที่สุดคือ พระรองต้องเป็นหวงตี้ พระเอกต้องตาย นางเอกต้องหนีเข้าป่า ถ้าไม่ใช่แบบนี้ นิยายเรื่องนี้นางไม่ให้จบ!

ไม่ได้พบเทพเซียนหรือลุงใจดีที่โผล่มาคุยเสียงก้องในห้วงความฝัน ไม่มีไอเทมพิเศษ ไม่มีพรสามข้อห้าข้อ แต่สิ่งที่เป็นดั่งฟ้าประทานคือการได้มาอยู่ในร่าง หวังเชาเยว่ ตัวประกอบผู้ตกหลุมรักพระรอง

เด็กสาวที่ไม่เหมือนดอกไม้ ที่ผลิบานดั่งมนตร์ตราแห่งความงาม แต่กลับเป็นตนไม้ประดับ กลางทะเลทรายที่แม้ขาดน้ำ ก็ไม่เหี่ยวเฉา สตรีเช่นข้านามว่า "เหมยกุย" กุหลาบแห่งทะเลทราย

นางเคยเป็นสตรีที่เขารักใคร่ แต่บัดนี้เขากลับรังเกียจนางเสียแล้ว จึงทำให้หลัวเสี่ยงไป๋หงกลายเป็นฮูหยินที่ถูกลืมเลือน

“ท่านอ๋อง! ข้าเห็นแมลงตรงไหล่ท่าน… ให้ข้าช่วยปัดออกให้ไหมเจ้าคะ~” “ไม่มีแมลง” เสียงท่านอ๋องสั้น กระชับ และเย็นยะเยือก “ไม่มีแมลงก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อย่างน้อยข้าก็ได้เข้าใกล้ท่านแล้วหนึ่งจัง“

หึ!!!โจวจื่อเหยาคนนี้ไม่รู้จะชื่นชมสวรรค์ที่ให้โอกาสนางมาเกิดใหม่เพื่อแก้แค้น หรือจะด่าทอสวรรค์ที่ให้นางมาอยู่ในร่างของสตรีใกล้ตายผู้นี้ ช่างกลั่นแกล้งนางเสียจริง นางทำได้แค่เพียงยิ้มหยันในโชคชะตา

แม้มีความสามารถแต่เพราะเป็นสตรีจึงถูกกีดกัน หากเป็นเช่นนั้นจะให้มองดูบ้านเมืองล่มสลายเพราะพี่ชายโง่งมหรือ? เช่นนั้นข้าจะมีหน้าไปสู่ขอฮองเฮาได้อย่างไร?!

เมื่อสามีของฮูหยินหว่านอวี้ต้องรับอนุ มีเพียงสตรีนางหนึ่งที่สมควรแก่ตำแหน่ง หากแต่นางกลับเป็นที่หมายปองของจวนเสนาบดีหลิว ซ้ำสามียังเย็นชาไม่ใส่ใจเรื่องใดนอกจากการทำศึก ฮูหยินจึงจำใจต้องสู้ลำพัง

เมื่อโชคชะตาจับให้สองคู่กัดต้องหมั้นหมายกัน การอยู่ร่วมบ้านเดียวกันจึงกลายเป็นศึกย่อย ๆ ที่เกิดทุกวัน แต่ศึกนี้ไม่ได้มีผู้แพ้หรือผู้ชนะ…มีเพียงหัวใจที่ค่อย ๆ ยอมกัน จากคำเถียงกลายเป็นเสียงหัวเราะ จากค

ไอพรหมจรรย์สองหมื่นปี นาน ๆ ทีมีจอมมารเช่นนี้สักตน ทั้งบุรุษผู้นี้ยังใสซื่อยิ่ง นางจะสอนตำราวสันต์ให้เขาดี ๆ แล้วค่อยหลอกเสพพรหมจรรย์องค์จอมมาร