“ห้าล้านที่พี่เธอติดฉัน ฉันไม่เอาคืนเป็นเงิน แต่จะเอาคืนด้วย 'ร่างกาย' ของเธอทีละส่วน จนกว่าฉันจะพอใจ!”

เขาเคยติดคุกมา5ปี ออกมาก็ทำงานก่อสร้าง บ้านก็ใกล้จะพัง แต่วันหนึ่งกับได้เจอน้องสาวในวัยเด็กที่เลยเล่นด้วย เธอคอยแวะเวียนมาตามตื้อ คอยเป็นห่วง แต่เขาก็เจียมตัวเอง ไม่อยากให้เธอต้องมาโดนใครนินทาเพราะเขา

อาถรรพ์รัก 7 ปีมีจริงหรือไม่ คำตอบคือ...ในเมื่อเขาอยากเริ่มต้นใหม่กับคนอื่น และคิดว่าเธอเอาลูกมาผูกมัด ฉะนั้นเขาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ‘เรา’ อีกต่อไป

ก็แค่นางบำเรอ จะให้เขาแคร์ ก็หวังสูงเกินไป กฎของนางบำเรอคือ ห้ามหลงรักลูกค้า แต่เธอกลับรักเขาไปแล้วทั้งใจ

'คุณจงใจปล่อยท้องเพื่อจับผมงั้นเหรอ?'

หลังความวุ่นวายแห่งสงครามจักรวาลได้ปิดฉากลง โลกเข้าสู่ห้วงเวลาที่สงบงามราวกับไม่เคยถูกฉีกขาดด้วยความสูญเสีย ทว่าในเงาแห่งความสงบนี้กลับมีเรื่องหนึ่งที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์

เพราะบางครั้ง… การลืม อาจไม่ใช่การหนี แต่อาจเป็นโอกาสเดียว ที่จะเริ่มรักใหม่อีกครั้ง หนึ่งเดือนที่หายไป ระหว่างความทรงจำที่เจ็บปวด กับความรู้สึกที่เพิ่งก่อตัว เธอจะเลือกสิ่งใด…เมื่อถึงวันที่ต้องจำ

เพราะใจยังรอใครอีกคน เขาจึงเลือกใช้การแต่งงานเพียงเพื่อพักใจ ก่อนจะทิ้งเมียที่อยู่ข้างกาย…อย่างไม่ไยดี เมื่อเธอคนนั้นกลับมา

เพราะรัก เธอจึงยอมเข้าพิธีวิวาห์ เพื่อแลกใจของเขามาเป็นของเธอ

เขาพยายามหลีกห่างทั้งที่ตลอดมาเขารักเธอมากเกินกว่าน้องสาว ในขณะที่เธอแสดงออกตลอดเวลาว่ารักเขามากเกินกว่าพี่ชาย

โชคชะตาทำให้เธอย้อนเวลากลับมาในวันแต่งงานของเธอเมื่อสามปีก่อน ซึ่งการแต่งงานในครั้งนั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอจมดิ่งกับความเจ็บปวดเจียนตาย เมื่อเธอได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง เธอจะดับให้สิ้นไฟสวาท

ไม่ทีไรครับเทสเฉยๆ

ถ้าในป่ามีต้นไผ่ขึ้นอยู่อย่างไม่หนาแน่นจนเกินไป ใบของมันก็จะไม่บดบังแสงแดดที่จะส่องลงมาที่พื้นทำให้ในบริเวณนั้นมีต้นหญ้าเติบโด ต้นหญ้าเหล่านี้จะช่วยคลุมดินและรักษาความชื้นในดินเอาไว้ทำให้ต้นไผ่งอกงาม

ใครจะไปคิดว่า 10 ปีผ่านไปเขาจะได้เจอแฟนเก่าที่จากกันไปในตอนที่เขาต้องการเธอที่สุด แต่มันไม่เหลือความรักแล้วเหลือแค่ความแค้น

Last Letter: คือเสียงของคนที่ ถอยเพื่อไม่ทำร้าย Hers Letter: คือเสียงของคนที่ อยู่จนลืมตัวเอง

เมื่อจุดเริ่มต้นคือเงินตรา สัญญาการแต่งงานถูกขีดเส้นตายไว้เพียงหนึ่งปี และเงื่อนไขห้ามรัก ห้ามท้อง และเธอต้องออกจากชีวิตเขาทันที!”

“วายุ... มันไม่ชอบผู้หญิง มันเป็นเกย์”

บางที…การรักใครสักคนที่ไม่มีหัวใจ ก็ไม่ต่างอะไรกับการค่อยๆ ฆ่าตัวเองไปทีละนิด

เมื่อชะตาลิขิตให้เราได้พบกัน ได้รักกันมีเพียงเธอเพียงฉัน แม้ฟ้าดินกลั่นแกล้งก็มิอาจให้หัวใจของเราสองแปรเปลี่ยนจากกันตราบนานนิรันดร์...