เขาต้องใช้ “ความรัก” ทั้งหมดที่มี เพื่อแลกกับ “ความเสน่หา” จากเธอ หาใช่เงินตรา หรือสิ่งมีค่าใดๆ

คิรินทร์ ต้องประหลาดใจอย่างมาก เมื่อ ณิชา ภรรยาสาวความจำเสื่อม ... “เราแยกห้องนอนกันก่อนดีมั๊ยคะ” “นอนห้องเดียวกันน่ะดีแล้ว เธอจะได้จำอะไรๆได้เร็วขึ้น อีกอย่างเธอก็ชอบมีเซ็กส์กับพี่นี่ จำไม่ได้เหรอ!”

เธอเรียกเขาว่า “ลุง” ทั้งๆที่เขาเพิ่งจะอายุ 30 ปี แบบนี้มันต้องสั่งสอน ว่า... ลุง คนนี้มีดีแค่ไหน??? แต่สุดท้าย ลุงขาหลงเมียเด็กแทบคลั่ง!

คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวต้นข้าวกับลูกฝาแฝดต้นและน้ำ ความเจ็บปวดความเศร้าแม้จะเศร้าแต่ว่าซึ้งมากนะคะตามมาดูว่าพระเอกจะง้อยังไง

ถ้ารักที่ให้ไปไม่มีค่า นางร้ายคนนี้ก็ขอหย่าขาดจากคุณ

ถ้าหัวใจแบ่งครึ่งได้..ทำไมเธอถึงต้องเจ็บทั้งสองด้านชีวิตของดาราเคยเดินเป็นเส้นตรงจนวันที่ผู้ชายสองคนก้าวเข้ามาพร้อมกัน อดีตที่ฝังลึก กับความรู้สึกใหม่ที่หยุดไม่ได้ การเลือกของดาราจะทำให้บางคนพังทั้งใจ

เพราะไม่ได้เกิดมาเป็นผู้หญิง ชีวิตรักของหล่อนจึงเป็นปัญหา ทั้ง ๆ ที่หน้าที่การงานก็ดี แต่จะหาความรักดี ๆ สักคนกลับเป็นเรื่องยากสำหรับ 'พริมา'

เพราะมนุษย์ทุกคนล้วนมีความผิดพลาดที่ไม่อาจกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก เช่นเดียวกับ ‘เธอ’ ที่เคยเจ็บปวดจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่เพราะรัก ‘เขา’

“เธอไม่ต้องรักฉันก็ได้ แต่ช่วยนึกถึงฉันในเวลาที่เธอต้องการคนเคียงข้างได้หรือเปล่า?”

แพรไหม หญิงสาวที่ได้รับความช่วยเหลือจากเกดสุรางค์ผู้เป็นย่าของ ลาพิช ชายหนุ่มรูปหล่อ ที่ติดนิสัยมักเอาแต่ใจตัวเอง เขากับเธอไม่ชอบหน้ากันเท่าไหร่ แต่ต้องอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน จึงมีเรื่องหลายอย่างตามมา

"คุณไม่ชอบฉันก็ไม่เป็นไร หลับหูหลับตาเอากับฉันก็พอ" "เธอจะมาให้ฉันกิน ก็ต่อเมื่อเธอต้องการเงินงั้นเหรอ" "..." "เธอเสนอตัวมาเป็นเด็กฉันเองนะ

เขา...เป็นดั่งแสงสว่าง เป็นดั่งความหวัง ในทุกลมหายใจของเธอ เธอ...เป็นดั่งตัวแทนที่มีเพียงลมหายใจของใครบางคน

สิบปีที่ถูกทอดทิ้ง หลินชิงเซียนหวนคืนเมืองหลวงด้วยความหวังในรักของพ่อ ทว่ากลับพบเพียงกลลวงและแผนการร้าย เธอจึงต้องปลุกเขี้ยวเล็บที่ซ่อนไว้ เพื่อพิพากษาทุกคนที่บังอาจทำลายหัวใจของเธอ!

รักเอง เจ็บเอง เมื่อฝืนทนไม่ไหว เธอก็จะจบมันด้วยตัวเอง "เราหย่ากันเถอะค่ะ"

"ผมคิดกับมายแค่น้องสาวครับ..." คำพูดเพียงประโยคเดียวจากปากเขา กรีดลึกลงในใจคนที่แอบรักมานับสิบปี แต่ในเมื่อต้องแต่งงานกันเพื่อผลประโยชน์ของครอบครัว เธอจึงต้องฝืนยิ้มและรับคำว่า ‘ภรรยา’ มาไว้ในมือ

หากเปรียบชีวิตดั่งนิยายน้ำเน่า เธอคงติดอันดับหนึ่งในร้อย... พ่อฆ่าตัวตาย..ทิ้งเธอกับน้องสาวพร้อมหนี้ก้อนโตไว้..หึ..แค่เปลี่ยนจากใช้หนี้ธนาคาร เป็นหนี้ชีวิตด้วยความจำยอมของชายผู้ไร้ใจอย่างเมธวินแทน...

     “คอนดอมที่เอามา มันหมด” เสียงทุ้มกระซิบบอกตอนเดินขนาบข้างไปด้วยกัน เธอเอียงหน้าขึ้นมองเขา พูดอะไรไม่ออกไม่พอ ใบหน้าของเธอยังออกสีแดงจัดอีกด้วย ทั้งที่ไม่ได้ดื่มของมึนเมาแม้แต่หยดเดียว

ต่อจากเรื่อง "เดรสสีแดงไวน์ของนายหญิงตระกูลหยาง"

แม้มะเร็งจะกัดกินร่างของพ่อจนกลายเป็นผุยผง แต่มิอาจกัดกินอุดมการณ์อันแรงกล้าในหัวใจเขา สัมผัสเรื่องราวอันสะเทือนใจของความรัก การสูญเสีย และการค้นหาความจริง!