- 34
- 321
- 0
- 0 (0)
เมื่อเด็กหนุ่มผู้เนื้อหอมกับผีอย่าง ‘ทัศน์’ ต้องเอาชีวิตรอดจากบรรดาผีที่จ้องจะ ‘กิน’ เขาให้ได้ไม่ว่าจะในเชิงใดก็ตามให้ได้ มาลุ้นกันว่า เขาจะสามารถหนีพ้นจากเงื้อมมือของบรรดาผีได้หรือไม่?
เมื่อเด็กหนุ่มผู้เนื้อหอมกับผีอย่าง ‘ทัศน์’ ต้องเอาชีวิตรอดจากบรรดาผีที่จ้องจะ ‘กิน’ เขาให้ได้ไม่ว่าจะในเชิงใดก็ตามให้ได้ มาลุ้นกันว่า เขาจะสามารถหนีพ้นจากเงื้อมมือของบรรดาผีได้หรือไม่?
ชะตาชีวิตพลิกผันในชั่วข้ามคืน เมื่อตื่นมาอยู่ในร่างของคุณหนูตกอับ คิดว่าจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของบุรุษร้ายกาจผู้นั้นไปได้ แต่ไฉนกลับต้องมาแต่งงานเพื่อเป็นตัวประกัน เพื่อความอยู่รอดนางจึงต้องทำทุกวิถีทาง
ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!
หากตายก็ฝังข้ารอไว้คอยอยู่เคียงคู่นาง เมื่อยามนั้นมาถึงนางจะได้ไม่ต้องโดดเดี่ยวเช่นนี้
- ไหนๆ ก็จะหย่ากันแล้ว ไม่คิดจะทำหน้าที่ ‘ภรรยา’ ให้สมบูรณ์หน่อยหรือ -
เพื่อบุตรสาวที่ช่างน่ารักแสนดีจนใจอ่อนยวบกับ สามีที่ เอ่อ...เขามีปัญญามากหรือน้อยกว่าลูกสาวกันแน่ นางจึงต้องลุกขึ้นมาหาเลี้ยงพวกเขา ว่าแต่...เรื่องจะง่ายเพียงนี้เชียวหรือ
คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!
“อุ้ย! คุณวิเวียนทำอะไรคะเนี่ย” “ก็...หอมแก้มไงคะ เป็นเพื่อนหอมแก้มกันไม่ได้เหรอคะ”
"Myosotis" คือคำอ้อนวอนต่อดวงดารา ต่อ"ตัวเธอ"ที่ไม่ใช่ผู้ที่พวกเขาตามหา หากแต่กลับจดจำได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ระหว่างคนสองคนที่ใบหน้าคล้ายกัน แล้วสิ่งไหนกัน คือเครื่องยืนยันว่าเธอคนนั้นคือคนที่พวกเขาตามหา?
ปริญญ์เคยบอกว่ารักเธอมาก แต่เมื่อต้องเลิกรากันไป เขาย้อนกลับมาทำดีด้วย และขอเธอแต่งงาน เขาแต่งงานกับจินดาพรรณมาสี่ปีแล้ว แต่นอนกับผู้หญิงคนใหม่ไปเรื่อย ๆ เพื่อให้เธออับอาย แนวพระเอกโบ้
ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน
ภาพวาดไร้ชื่อในพัสดุปริศนา..ศพถูกจัดจัดท่าทางเหมือนกับในภาพวาด ที่ใครบางคนกำลังจะสื่อสาร เขา..คือศิลปินผู้หลงลืมอดีต อีกคน...คือนักสืบเอกชนที่เคยสูญเสียคนรักจากคดีเมื่อ 5 ปีก่อน
ข้าคือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ — เงาของหัวใจ “ใต้แสงจันทร์…ข้ายังคงเฝ้ามองเขา แม้เขาไม่เคยหันกลับมา ความรักครั้งนี้…เจ็บปวดราวกับถูกตัดด้วยมีด”
เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!
หากก้าวเข้าสู่วงกตวิญญาณแล้ว... จะไม่มีวันได้ย้อนกลับ!
สึยุได้พบกับมูซาชิที่นอนสลบหลังถูกเอเลี่ยนเทมเพอร์เลอร์คู่ปรับเก่าของอุลตร้าแมนทาโร่ใช้ลำแสงของมันเข้าไปที่ตัวคอสจนตกหลังโรงเรียนในตอนกลางคืน
ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในซีรีส์ทั้งที เรื่องอะไรจะยอมตายตอนจบ งานนี้ลู่ชิงจะขอเปลี่ยนบทองค์หญิงสามเอง คนที่ถูกทิ้งคืออีตาพระเอกของเรื่องต่างหาก ให้มันรู้ซะบ้างว่านางร้ายอย่างเธอก็สวยเลือกได้เหมือนกัน
คอมเมนต์ด่าพระเอกอยู่ดีๆ ดันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนางร้ายที่จุดจบไม่พ้นความตายเนี่ยนะ! ทั้งต้องวางแผนอนาคต ทั้งต้องเอาตัวรอดจากแผนร้ายที่มีเข้ามาไม่เว้นวัน แล้วนางร้ายเช่นข้าจะมีชีวิตที่ดีได้ไหมนะ?