แม้ท่ามกลางแสนโกฏจักรวาลอันเรืองรอง ความเสื่อมและมิจฉายังถือกำเนิด จนแสงหนึ่งเดินทางผ่านอนันต์ ปลุกปีติ กำลังใจ และความดีที่เหล่าเทพเกือบหลงลืม

มันไม่รู้ว่าตนอยู่ในอนธการมานานเท่าใด รู้เพียงความเจ็บปวดที่ไม่มีวันสิ้นสุด จนวันหนึ่งแสงที่ไม่รู้ที่มาส่องลงมา และทำให้มันระลึกได้ว่า เหตุใดตนจึงต้องอยู่ที่นี่

A true story of a single mother’s love, sacrifice, and courage as she raises her son with kindness and hope. A journey proving that unconditional love can turn every challenge into strength.

บันทึกของฉันในวันที่ไม่มีเธอ ....สามีของฉันจากไปเพราะอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน 12 ปีของเราเปลี่ยนไปตลอดกาล ฉันหวังว่าการเขียนบันทึกนี้จะช่วยค่อย ๆ ซ่อมแซมบางส่วนที่แหว่งวิ่นได้บ้าง :)

ผู้ชนะตัวจริงมักซ่อนอยู่เบื้องหลังเสมอ

บันทึกของคนหลงทาง

รสชาติของขนมซองโปรดในวัยเด็กเป็นอย่างไร บ้านหลังแรกที่คุณเคยวิ่งเล่นหน้าตาเป็นแบบไหน เพื่อนคนแรกชื่ออะไร บางครั้งผมก็สงสัยว่าสิ่งเหล่านั้นเปลี่ยนไป หรือจริง ๆ แล้ว เป็นเราต่างหากที่เปลี่ยนไป

เรตะเด็กหนุ่มที่พึ่งเรียนจบมัธยม เขากำลังเครียดกับอนาคตตรงกันข้ามกับเพื่อนของเขา แต่ความกังวลของเขาก็หายไปทันทีที่เมื่อเขาถูกลักพาตัวไป

กาลครั้งหนึ่ง..หนึ่งวันมี๒๔ชม.หรือ๔ยาม..กาลเวลาไม่คอยท่าเฉกเช่นสายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ..ลิขิตอักษรคือเพื่อนที่สร้างความสุนทรีย์..ก่อเกิดเรื่องสั้นจากจินตนาการ

หลังพระอาทิตย์ตก ห้ามเปิดประตู ห้ามมองออกนอกหน้าต่าง และห้ามตอบเสียงเรียกชื่อ... เพราะเมื่อความมืดมาเยือน “มัน” ก็จะออกมา

เมื่อโลกข้างนอกทำให้คุณเหนื่อยล้าจนเกินไป…บาร์ลับหลังเที่ยงคืนแห่งนี้พร้อมที่จะต้อนรับ หากว่าคุณต้องการเพียงใครสักคนที่จะคอยรับฟังสิ่งที่คุณอยากระบายเงียบๆ และชงเครื่องดื่มให้กับคุณ

เพราะโลกใบนี้มันบิดเบี้ยว มีหนทางเดียวที่จะอยู่รอด คือ การสร้างสิ่งที่บิดเบือนทุกสิ่งทุกอย่าง

พอตกกลางคืนทีไรฉันก็นึกถึงเธอ เสมอเรื่องราวของเด็กสาวม.ปลายชื่อ มิซึโนะ ไอริ ที่ต้องการตามหาความหมายในชีวิตของเธอ โดยไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไรหรือแม้แต่กำลังตามหาอะไร สู่การเดินทางครั้งสุดท้ายของชีวิต

หลังห่างการเขียนไป 12 ปีเต็ม ฉันถามตัวเองว่า ถ้ากลับมาเขียนหนังสืออีกครั้งจะเขียนเพื่ออะไร ใช้เวลาหลับตานอนคิดอยู่พักใหญ่ ก็ได้คำตอบตามชื่อเรื่อง เพื่อแดดอุ่น เพื่อแสงดาว เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อในทุกๆวัน

โลกอนาคตในอีก 100 ปี หลังจากการถูก AI ปัญญาประดิษฐ์กวาดล้าง มนุษย์ไปทั่วทุกมุมโลก เหลือเพียงแค่มนุษย์หลักแสนล้านคนที่ถูกกักขังว่าอยู่บนสถานีฐานทัพบนดวงจันทร์ ปัญญาประดิษฐ์ได้จับมนุษย์ทั้ง 5 คน..

บนถนนสายนี้... ความตายมักไม่ได้เกิดจากสันดานโฉด แต่มันอุบัติขึ้นเพียงเพราะมี "ขาใหญ่" บางคน สั่งให้ทุกอย่าง "สงบ" ลงด้วยกระสุนและหยาดเลือด เพราะความลับที่ดังเกินไป... มีเพียง "ความเงียบ" เท่านั้นที่ปิดปากมันได้สนิท!