กาลครั้งหนึ่ง..หนึ่งวันมี๒๔ชม.หรือ๔ยาม..กาลเวลาไม่คอยท่าเฉกเช่นสายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ..ลิขิตอักษรคือเพื่อนที่สร้างความสุนทรีย์..ก่อเกิดเรื่องสั้นจากจินตนาการ

เธอต้องการรักคนอื่นด้วยใจบริสุทธิหรือเอาความโรแมนติกมาตกแต่งในหนทางการรักตัวเอง?

ผู้เห็นเจตนา เมื่อความนิ่งคืออาวุธ และความเข้าใจคือแต้มต่อ

เมื่อเรื่องเล่าที่ดูเหมือนเดิม กลับมีรายละเอียดไม่เคยตรงกัน อากะเริ่มตั้งคำถามกับคำพูดที่ฟังดูจริงใจ มหากาพย์แห่งคำลวง นิยายจิตวิทยาจากแรงบันดาลใจเรื่องจริง เปิดโปงกลไกของคำโกหกและความจริงในโลกออนไลน์

"มายาฆาต" คือการไล่ล่า ฆาตกรผู้เสพติดการทำลาย ที่จงใจเลือกเหยื่อผู้อ่อนแอและไร้ทางสู้เป็นเป้าหมาย ใครกันแน่คือฆาตกร...ในเกมจิตที่ซับซ้อนนี้... สุดท้ายแล้ว "มายาฆาต" จะพรากชีวิตใครไปเป็นรายถัดไป?

รวมยูรินัดเดียว

ลูปของความพยายามดิ้นรนหากระถางใบใหม่ทุกครั้งที่แตกสลาย

บนถนนสายนี้... ความตายมักไม่ได้เกิดจากสันดานโฉด แต่มันอุบัติขึ้นเพียงเพราะมี "ขาใหญ่" บางคน สั่งให้ทุกอย่าง "สงบ" ลงด้วยกระสุนและหยาดเลือด เพราะความลับที่ดังเกินไป... มีเพียง "ความเงียบ" เท่านั้นที่ปิดปากมันได้สนิท!

นิยายแนว Scene-Driven เมื่อชีวิตไม่ได้จบลงตอนเราสูญเสียทุกอย่าง เรื่องราวของคนคนหนึ่งที่ถูกค้นพบ ถูกมอบหน้าที่ และถูกตั้งความหวัง ทั้งที่บาดแผลเดิมยังเจ็บปวด มันจะทำให้เขาดีขึ้นได้จริงหรือ?

"ฉันจะยึดครองโลก" — คำพูดของเด็กหนุ่มธรรมดา ที่อาจไม่ธรรมดาอย่างที่คิด เรื่องราวของความฝันที่ไม่มีใครกล้า...แต่เขาเลือกจะทำให้เป็นจริง ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนก็ตาม

ขก.อ่านเอาเอง

“อย่าลืมกอดตัวเองให้แน่น เหมือนที่คุณเคยกอดคนอื่นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน” คนที่คุณควรดูแลให้ดีที่สุด...และไม่ควรจะถูกลืม นั่นคือ ‘ตัวคุณเอง’ บางครั้งคุณอาจจะใส่ใจคนอื่นมากเกินไป จนหลงลืมสิ่งที่สำคัญว่า

บันทึกธรรมดาที่เก็บมุมมองของเด็กสาวคนหนึ่งต่อประเด็นธรรมดาต่าง ๆ ไว้...พอผมสงสัยว่าทำไมถึงต้องสนใจเรื่องธรรมดาทั่วไปด้วย เธอก็ตอบผมว่า "เพราะเรื่องสำคัญที่หลายคนมองข้ามไป ก็เป็นเรื่องธรรมดานี่ล่ะค่ะ"

ในวาระสุดท้ายของชีวิต เธอจะมองเห็นโลกเป็นสีอะไรกันนะ ถ้าหากว่าสีครามของท้องฟ้ากับสีครามของนํ้าทะเลมันทับซ้อนกัน เพราะตั้งแต่ที่ฉันสูญเสียเธอไป ดาไซน์ของฉันก็มีค่าน้อยกว่าศูนย์

สวัสดี จากผู้แต่ง: เรื่องนี้ไม่เก็บเงินถ้าจะเก็บก็เก็บแต่ฉากอย่างว่ากับตัวละครผู้หญิง และอีกอย่างนิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นมาเพื่อคนที่อยากเห็นสังคมลุกเป็นไฟเท่านั้น

ผมมีผีประจำตัว บางคนเรียกเจ้ากรรมนายเวร บางคนเรียกว่าบ้า สมัยนี้เรียกว่าซึมเศร้า แล้วคุณล่ะ มีผีไหม?

ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครมาสงสารหรือปลอบโยนด้วยคำพูดที่น่าเบื่อ ฉันก็แค่อยากให้ใครสักคนนั่งอยู่ข้างๆ คอยรับฟังเรื่องราวของฉันโดยไม่ปริปากพูดสิ่งใดออกมาก็เท่านั้น ฉันขอมากเกินไปงั้นหรอ...