ผมอายุ 14,000 ปีคำพูดนี้ทำให้เพื่อนศาสตราจารย์ทั้งห้าหัวเราะลั่น แต่ผมไม่ได้เล่นมุก คืนนี้คือคืนสุดท้ายก่อนที่ผมจะต้องย้ายออกไปอีกครั้ง เหมือนที่ทำมาตลอด ก่อนจากไป ผมอยากบอกความจริงที่ซ่อนไว้

-

รอยปริศนาสีฟ้าปรากฏขึ้นและมันกำลังกลืนกินร่างกายของเขา. จิตต้องสืบค้นเข้าไปถึงที่มาของรอยปริศนา ผ่านเรื่องราวที่ถูกเก็บไว้ จากครอบครัว และค้นพบความจริงที่ยากเกินเข้าใจ

กาลครั้งหนึ่ง..หนึ่งวันมี๒๔ชม.หรือ๔ยาม..กาลเวลาไม่คอยท่าเฉกเช่นสายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ..ลิขิตอักษรคือเพื่อนที่สร้างความสุนทรีย์..ก่อเกิดเรื่องสั้นจากจินตนาการ

หลังห่างการเขียนไป 12 ปีเต็ม ฉันถามตัวเองว่า ถ้ากลับมาเขียนหนังสืออีกครั้งจะเขียนเพื่ออะไร ใช้เวลาหลับตานอนคิดอยู่พักใหญ่ ก็ได้คำตอบตามชื่อเรื่อง เพื่อแดดอุ่น เพื่อแสงดาว เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อในทุกๆวัน

เขาเก่งพอจะชนะทุกสนาม แต่ไม่เคยชนะครอบครัวที่เรียกการทำลายความฝันว่า “ความหวังดี”

"มนุษย์คือสัตว์ประเสริฐ" นั่นคือสิ่งที่พวกเขาใช้เรียกเผ่าพันธุ์ของตน...แต่ว่านั่นเป็นเพียงแค่มุมมองที่พวกเขามองก็เท่านั้น...เพราะความจริงแล้วมนุษย์เองก็ไม่ต่างไปจากสัตว์เดรัจฉานที่มีสติปัญญาสูงกว่า

วรรณกรรมวิเคราะห์พฤติกรรมและสัญชาตญาณมนุษย์เชิงจิตวิทยา มีเนื้อหาที่อาจกระทบกระเทือนจิตใจ เหมาะสำหรับผู้ใช้วิจารณญาณในการอ่าน

เมื่อข้อมูลส่วนตัวนับล้านถูกซื้อขายในโลกมืด และทุกสายโทรเข้าอาจเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะ

ทำงานหนักแค่ไหน ถึงจะพอ? เรื่องราวของหญิงสาวที่ต้องหยุดวิ่งไล่ตามความสำเร็จ เพื่อกลับมาถามตัวเองว่า...ฉันมีความสุขจริงไหม

"ในห้องที่เต็มไปด้วยกระจก 7 บาน... คุณแน่ใจได้อย่างไรว่าคนที่ส่องกลับมาคือตัวคุณจริง ๆ? หรือมันคือใครอีกคน จากกระจกบานที่แปดที่ไม่มีอยู่จริง"

เรตะเด็กหนุ่มที่พึ่งเรียนจบมัธยม เขากำลังเครียดกับอนาคตตรงกันข้ามกับเพื่อนของเขา แต่ความกังวลของเขาก็หายไปทันทีที่เมื่อเขาถูกลักพาตัวไป

บันทึกของฉันในวันที่ไม่มีเธอ ....สามีของฉันจากไปเพราะอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน 12 ปีของเราเปลี่ยนไปตลอดกาล ฉันหวังว่าการเขียนบันทึกนี้จะช่วยค่อย ๆ ซ่อมแซมบางส่วนที่แหว่งวิ่นได้บ้าง :)

สวัสดี จากผู้แต่ง: เรื่องนี้ไม่เก็บเงินถ้าจะเก็บก็เก็บแต่ฉากอย่างว่ากับตัวละครผู้หญิง และอีกอย่างนิยายเรื่องนี้เขียนขึ้นมาเพื่อคนที่อยากเห็นสังคมลุกเป็นไฟเท่านั้น

เช่าลุง แอพพลิเคชั่นทางเวปไซต์

ชายผู้ล้มเเล้วในชีวิต

หลังพระอาทิตย์ตก ห้ามเปิดประตู ห้ามมองออกนอกหน้าต่าง และห้ามตอบเสียงเรียกชื่อ... เพราะเมื่อความมืดมาเยือน “มัน” ก็จะออกมา

ในยุคที่ AI ทำแทบทุกอย่างได้ ผลงานมนุษย์ยังจะมีความหมายหรอ (ขอโทษสำหรับปกเดี๋ยวจะมีการเปลี่ยนทีหลังครับ)