ความทรงจำกับวิญญาณ มันใช่สิ่งเดียวกันรึเปล่า

17 ปีที่หล่นหาย... แอนวัย 34 กลับมาพบเดย์วัย 35 ทว่าจิตใจเขากลับหยุดนิ่งแค่อายุ 18 นี่คือการเผชิญหน้าระหว่างคนที่มีบาดแผลสดใหม่ กับคนที่แบกรับความรู้สึกผิดมาทั้งชีวิต

แล้วใครกันแน่ที่เป็นเหยื่อที่แท้จริง?

เรียนเชิญผู้อ่าน พบกับความน่าอึดอัด ในมุมมองของ ธรณ์

"เพราะโลกความจริงมันโหดร้าย 'โลกอีกใบ' จึงถูกสร้างขึ้น ยินดีต้อนรับสู่พื้นที่ปลอดภัย... ที่อาจขังคุณไว้ตลอดกาล"

ตัวเอกอย่างเมอร์นิว เซลล์ ต้องไขคดีของแจ็กเดอะริปเปอร์แต่ตัวเองดันเขาอยู่ในเกมจิตวิทยาของแจ็คเดอะริปเปอร์แทน.มาดูกันว่าเมอร์นิว เซลล์จะไขคดีของแจ็กได้หรือไม่

ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยพูด ไม่ได้มีความทุกข์อะไร แค่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกของความคิด …หรือทั้งหมดนี้ เป็นเพราะเราเป็น INTP

ถ้าทุกเช้าที่ตื่นมา... คุณจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง คุณจะยอมให้ 'สมุดบันทึก' เล่มหนึ่ง บงการชีวิตคุณไปจนจบวันไหม?

สิ่งที่คุณกำลังจะได้อ่านต่อไปนี้ ไม่ใช่เพียงทฤษฎีปรัชญาที่สวยงาม แต่คือการสำรวจ สถาปัตยกรรมชั้นจิต ซึ่งเป็นกลไกการอยู่รอดที่ซับซ้อนที่สุดในจักรวาล

เมื่อวินต้องหลอกเงินเหยื่อเพื่อแลกกับลมหายใจ แต่ปลายสายกลับเป็นหญิงชราที่ทำให้เขานึกถึง คนสำคัญ ที่สุดในชีวิต วินจะยอมกลายเป็นฆาตกรทางเศรษฐกิจ หรือเสี่ยงตายเพื่อช่วยเธอในสายสุดท้ายนี้ ?

"บันทึกความรู้สึกและข้อคิดสั้นๆ จากประสบการณ์ชีวิต เพื่อเป็นกำลังใจให้ตัวเองและเพื่อนนักอ่านทุกคนค่ะ"

หากความกลัวคือหลุมดำอันมืดมิด ฉันคงจะเวียนว่ายในหลุมแห่งนั้น มิอาจจะหนีไปได้

“ในโลกที่ทุกอย่างถูกควบคุม…แม้แต่ความคิดของคุณก็ไม่ใช่ของคุณ” “มีบางอย่างเฝ้ามองคุณ…และมันรู้ว่าคุณจะทำอะไรต่อ” (ที่นี่ปลอดภัย)

กินยาซะโนบิตะแล้วเลิกเพ้อเจ้อเรื่องหุ่นยนต์แมวนั่นเสียที ในโลกที่จินตนาการถูกตราหน้าว่าเป็นอาการป่วย ผมถูกขังไว้ในห้องสีขาวที่ไร้ทางออก จนกระทั่งเสียงลึกลับดังก้อง[ติดตั้งระบบจำลองอัตลักษณ์March 7th]

การเดินทางของแต่ล่ะคนย่อมมีทางแยกและจุดจบที่ไม่เหมือนกัน

รวมตอนสั้นสำหรับวันที่เหนื่อย ไม่มีข้อคิดสอนชีวิต แค่ประโยคที่อยู่ข้าง ๆ ในวันที่คุณไม่อยากเก่งอะไรอีกแล้ว

รวมยูรินัดเดียว

ในวันที่โลกวุ่นวายให้คำปลอบโยนเหล่านี้เป็นที่พักของหัวใจคุณ แสงแดดยามเช้า ไม่ใช่แค่หนังสือ แต่มันคือพื้นที่เล็ก ๆ สำหรับหัวใจที่กำลังเหนื่อยล้า ที่คุณจะได้หยุดพัก และฟังเสียงของตัวเองอีกครั้ง