เรียนเชิญผู้อ่าน พบกับความน่าอึดอัด ในมุมมองของ ธรณ์

"เพราะโลกความจริงมันโหดร้าย 'โลกอีกใบ' จึงถูกสร้างขึ้น ยินดีต้อนรับสู่พื้นที่ปลอดภัย... ที่อาจขังคุณไว้ตลอดกาล"

ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยพูด ไม่ได้มีความทุกข์อะไร แค่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกของความคิด …หรือทั้งหมดนี้ เป็นเพราะเราเป็น INTP

ถ้าทุกเช้าที่ตื่นมา... คุณจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง คุณจะยอมให้ 'สมุดบันทึก' เล่มหนึ่ง บงการชีวิตคุณไปจนจบวันไหม?

สิ่งที่คุณกำลังจะได้อ่านต่อไปนี้ ไม่ใช่เพียงทฤษฎีปรัชญาที่สวยงาม แต่คือการสำรวจ สถาปัตยกรรมชั้นจิต ซึ่งเป็นกลไกการอยู่รอดที่ซับซ้อนที่สุดในจักรวาล

เมื่อวินต้องหลอกเงินเหยื่อเพื่อแลกกับลมหายใจ แต่ปลายสายกลับเป็นหญิงชราที่ทำให้เขานึกถึง คนสำคัญ ที่สุดในชีวิต วินจะยอมกลายเป็นฆาตกรทางเศรษฐกิจ หรือเสี่ยงตายเพื่อช่วยเธอในสายสุดท้ายนี้ ?

"บันทึกความรู้สึกและข้อคิดสั้นๆ จากประสบการณ์ชีวิต เพื่อเป็นกำลังใจให้ตัวเองและเพื่อนนักอ่านทุกคนค่ะ"

หากความกลัวคือหลุมดำอันมืดมิด ฉันคงจะเวียนว่ายในหลุมแห่งนั้น มิอาจจะหนีไปได้

รวมตอนสั้นสำหรับวันที่เหนื่อย ไม่มีข้อคิดสอนชีวิต แค่ประโยคที่อยู่ข้าง ๆ ในวันที่คุณไม่อยากเก่งอะไรอีกแล้ว

ตัวเอกอย่างเมอร์นิว เซลล์ ต้องไขคดีของแจ็กเดอะริปเปอร์แต่ตัวเองดันเขาอยู่ในเกมจิตวิทยาของแจ็คเดอะริปเปอร์แทน.มาดูกันว่าเมอร์นิว เซลล์จะไขคดีของแจ็กได้หรือไม่

“ในโลกที่ทุกอย่างถูกควบคุม…แม้แต่ความคิดของคุณก็ไม่ใช่ของคุณ” “มีบางอย่างเฝ้ามองคุณ…และมันรู้ว่าคุณจะทำอะไรต่อ” (ที่นี่ปลอดภัย)

กินยาซะโนบิตะแล้วเลิกเพ้อเจ้อเรื่องหุ่นยนต์แมวนั่นเสียที ในโลกที่จินตนาการถูกตราหน้าว่าเป็นอาการป่วย ผมถูกขังไว้ในห้องสีขาวที่ไร้ทางออก จนกระทั่งเสียงลึกลับดังก้อง[ติดตั้งระบบจำลองอัตลักษณ์March 7th]

การเดินทางของแต่ล่ะคนย่อมมีทางแยกและจุดจบที่ไม่เหมือนกัน

17 ปีที่หล่นหาย... แอนวัย 34 กลับมาพบเดย์วัย 35 ทว่าจิตใจเขากลับหยุดนิ่งแค่อายุ 18 นี่คือการเผชิญหน้าระหว่างคนที่มีบาดแผลสดใหม่ กับคนที่แบกรับความรู้สึกผิดมาทั้งชีวิต

รวมยูรินัดเดียว

ในวันที่โลกวุ่นวายให้คำปลอบโยนเหล่านี้เป็นที่พักของหัวใจคุณ แสงแดดยามเช้า ไม่ใช่แค่หนังสือ แต่มันคือพื้นที่เล็ก ๆ สำหรับหัวใจที่กำลังเหนื่อยล้า ที่คุณจะได้หยุดพัก และฟังเสียงของตัวเองอีกครั้ง

แล้วใครกันแน่ที่เป็นเหยื่อที่แท้จริง?

เมื่อขนนกเรืองแสงหลุดลอยสู่เส้นขอบฟ้า จึงได้รู้ว่าการปล่อยมือ... คือการโอบกอดตัวเองที่งดงามที่สุด