จากมือขวาเจ้าพ่อแฟชั่นปารีส สู่เกลอสนิทของ 'เจ้าฟ้ากุ้ง' กวีเอกผู้สิ้นชื่อด้วยข้อหาน่าละอาย อัครินทร์ต้องใช้ความรู้จากโลกอนาคตปกป้องอัตลักษณ์ไทย และพยายามเปลี่ยนชะตากรรมของเจ้านาย เขาจะทำสำเร็จหรือไม่

เพียงแค่ลืมตาตื่น แพทย์สาวก็พบว่าตัวเอง อยู่ในร่างของ 'ชบา' ทาสลูกครึ่งอโยเดีย-หงสา และที่เลวร้ายที่สุด... เธอกำลังจะตกเป็นของ 'เจ้าชายสีหตูยะ' บุรุษผู้เหี้ยมโหดและมักมากที่สุดในแผ่นดิน

เพียงการช่วยเหลือในวันนั้น…กลับผูกหัวใจเขาไว้กับนางทั้งชีวิต บุพเพที่นำพา หรือเสียงเรียกจากหัวใจ กันแน่ที่ชักนำให้เขาหวนกลับมาพบหญิงสาวผู้นั้นอีกครั้ง เมื่อความรักค่อย ๆ งอกงาม ท่ามกลางความอยุติธรรม

บทบาทนางร้ายตัวประกอบที่ต้องตายด้วยน้ำมือตัวร้ายในคืนที่ตัวร้ายบุกเรือนฉุดนางเอก เนื้อหานิยายต้นฉบับหากโวยวายก็จะถูกฆ่า แต่เพราะตะวันวาดมาสวมร่างรู้เนื้อเรื่องต้นฉบับจนหมดแล้ว เธอเลยจับตัวร้ายทำผัว !

เมื่อดวงตามิอาจโกหกได้ ดวงใจก็มิอาจปกปิดความรักไว้เช่นกัน

‘เขา’ คือ ‘วิญญาณ’ ในยุคของเธอ...ส่วน ‘เธอ’ เป็น ‘ภาพฝัน’ ในโลกของเขา ในวันที่ ‘ลิลลิตา’ ตัดสินใจไปเรียนต่อเพื่อหนี ‘เสียงปริศนา’ แต่ ‘ชะตา’ กลับพาให้เธอพบเหตุการณ์ที่ ‘เปลี่ยน’ ชีวิตเธอไปตลอดกาล !!

"จักอยู่ดูแลพวกเจ้าตราบนานเท่านาน" ยามอาทิตย์ดับแสงคือเวลาของทิวา เขายังคงทำตามคำมั่นสัญญาที่มีให้คนรักไม่เคยเปลี่ยนแปลง แม้ว่าจะผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานหลายศตวรรษ

เมื่ออาคมถูกตราหน้าว่าโสมม เขาจึงเลือก “ดาบเหล็ก” แทนคาถา แต่ในโลกที่ปีศาจครองเมือง… มนุษย์ธรรมดา จะล้มอสูรได้จริงหรือ?

“แม่หญิงจิตใจงดงาม ก็ดี เช่นนี้ก็อยู่ที่นี่ช่วยคลายเหงาให้ข้าทั้งคืนเสียเลยแล้วกัน”

ทั้งที่คุณแม่ก็เตือนนักเตือนหนาว่าท่านชายองค์นี้ขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงที่สุดคนหนึ่งของพระนคร แต่โธ่เอ๋ยใจของบุหลันจ๋า... ทำไมถึงได้ไม่รักดีแล้วคอยแต่จะลอยไปหาท่านทุกวันอย่างนี้

“มาแล้วรึ เมียขัดดอกของฉัน” “เจ้าค่ะคุณพระ วาดจันทร์มาเพื่อปรนนิบัติท่านเจ้าค่ะ” คำว่าปรนนิบัติของหล่อนแฝงไปด้วยลับลมคมนัย ทว่าคุณพระสินกลับลอบยิ้มเย็นในความมืด

เคียงดาว วิศวกรสาวย้อนอดีตมาอยู่ในช่วง ร.6 ที่เธอต้องสวมรอยเป็น ท่านหญิงเคียงเดือนแสนดี ที่ดันสละชีพเพื่อช่วยชีวิตเธอ ในโลกที่ไม่ใช่ของเธอ เธอต้องปิดบังทั้งตัวตนและหัวใจ...กับเขา

ตั้งแต่จำความได้ ทับทิมมักฝันถึงหญิงสาวในเรือนไทยเก่าแก่ราวกับเคยมีชีวิตอยู่ในนั้นจริง ๆ จนวันที่เธอย้ายกลับไปอยู่บ้านมรดกของย่า ความฝันกลับเริ่มชัดเจนขึ้น... และคนในความฝันก็ปรากฏกายจริงในโลกปัจจุบัน

เธอได้ย้อนกลับไปในวันที่ ‘อยุธยา’ เป็นเพียงเมืองเล็กที่ไร้อำนาจ ยังไม่ใช่ราชธานีอันรุ่งโรจน์ เธอต้องเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่ไม่ได้บันทึกไว้ในพงศาวดาร และชายหนุ่มสองคนที่จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

ข้าพเจ้านามวลัยภามิวายนึกถึงคุณทินทิวาเลยแม้แต่คราเดียว ด้วยสัญญาของอุราข้าพเจ้า แม้ว่าพิภพนี้ยังมิเดีย แต่ถ้าหากชาติหน้าฉันใดขอให้ข้าพเจ้ากับคุณทินทิวาเกิดมาร่วมกันอีก

กฎเรือนของเขาคือห้ามโป้ปด... ทว่ากฎของนางคือห้ามพูดความจริง มีเพียงเพลาเดียวที่นางจะไม่มุสา คือยามถูกเขาเคี่ยวกรำบนตั่งเตียง!

ความหวังดีเป็นเหตุทำให้ต้องตาลกลายเป็นคนรับเคราะห์แทน รู้ตัวอีกทีเธอก็ตายแล้วมาเกิดใหม่ในร่างตัวประกอบของนิยายที่แม่เคยเขียน เคราะห์ซ้ำกรรมซัดดันมาเกิดเป็นเมียบ่าวบนเรือนทาสของพระรองอีก

“ฉันรักไผ่ และรักพี่เทิดด้วย ฉันเลือกไม่ได้หรอก ไผ่เป็นเหมือนเจ้าชีวิตของฉัน ส่วนพี่เทิดก็เป็นเหมือนเจ้าของหัวใจฉัน” พอเห็นสีหน้าผิดหวังของไผ่และแววตาเจ็บปวดของเทิด หล่อนก็แทบจะขาดใจ